4.1 ลองไหม

เป็นครั้งแรกที่พลับจีนพาคนอื่นเข้าห้องตัวเอง เพราะแม้แต่น่านน้ำก็ไม่เคยมา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอาศัยอยู่ที่นี่

เสียงฝนด้านนอกตกกระทบบนหลังคาเสียงดังชัดเจน แม้จะกั้นฝ้าแต่ไม่ได้ช่วยทำให้เสียงภายนอกเบาลง

พลับจีนวางกล่องปฐมพยาบาลบนโซฟาข้าง ๆ ตัวเอง ใช้สำลีชุบน้ำเกลือค่อย ๆ ล้างแผลบนท่อนแขนแกร่ง ความเงียบภายในห้องทำให้พลับจีนรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก รอยแผลขนาดยาวกับเลือดสีแดงสดทำพลับจีนกระอักกระอ่วน ทว่ายังฝืนตัวเองทำแผลต่อไป เพราะเขาบอกให้อีกคนไปโรงพยาบาลก็ไม่ยอมไป เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา สุดท้ายก็ต้องลากกลับมาที่ห้องตัวเอง อย่างน้อยก็ควรทำความสะอาดสักหน่อยดีกว่าปล่อยทิ้งไว้อย่างนี้

อีกอย่างแผลบนแขนนี่ก็เกิดจากการช่วยเขาเมื่อก่อนหน้านี้ หากเคนไม่เข้ามาช่วยเขาจากพวกคนเมา ไม่เอาตัวเข้ามาขวางตอนพวกมันกำลังจะใช้มีดแทงเขาแผลที่แขนนี่ก็คงไม่เกิดขึ้น

“เจ็บไหมครับ” หลังจากเงียบมานาน พลับจีนก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาก่อน “พลับไม่เคยทำแผลให้ใครมาก่อน ไม่รู้ว่ามือหนักไปหรือเปล่า”

“...”

เคนยังคงเงียบไม่ปริปากพูดอะไรออกมา พลับจีนเองก็เป็นฝ่ายพูดอยู่คนเดียว อีกทั้งไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองกัน เอาแต่ก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำแผลให้เคนด้วยความรู้สึกผิด

ครั้นเห็นเคนไม่ตอบคำถามก็คิดไปเองว่าอีกคนคงไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย พลับจีนจึงรีบทำแผลพันผ้าเอาไว้จนเสร็จเรียบร้อย

“เสร็จแล้วครับ” พลับจีนนำกล่องยาไปเก็บไว้ที่เดิม หันซ้ายหันขวาไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร ก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านตรงหน้าต่างเพื่อดูฝนด้านนอก เมื่อเห็นว่ามันยังตกหนักอยู่จึงเดินกลับมาที่เดิม จะบอกให้เคนกลับไปก็เกรงว่าขับรถท่ามกลางฝนหนักๆ แบบนี้จะเป็นอันตรายได้ “คุณเคนทานอะไรมาหรือยังครับ หิวไหม”

“...”

เอาปากไปไว้ไหนอีกวะเนี่ย!

“ด้านนอกฝนตกหนัก รอฝนซาแล้วค่อยกลับก็ได้ครับ ห้องพลับอาจจะเล็กไปหน่อยสักหน่อย.. เอ่อ เดี๋ยวพลับไปหาอะไรมาให้คุณเคนทานดีกว่า”

มือเล็กกำเขาหากันด้วยความประหม่า ยิ่งถูกอีกฝ่ายมองกันไม่ละสายตาด้วยแล้วยิ่งทำตัวไม่ถูก รีบเดินไปยังโซนห้องครัว เปิดหาของที่พอจะให้เคนทานได้ ทว่าสิ่งที่เห็นอยู่มีแค่มาม่าสามห่อกับไข่อีกสองฟอง

เอาเถอะ ก็มันกะทันหันไปหน่อยนี่ แค่มาม่ากับไข่คุณเคนน่าจะพอทานได้อยู่ละมั้ง

เคนละสายตาออกจากพลับจีนมองไปรอบ ๆ ห้อง ห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เท่ารูหนูนี่พลับจีนอยู่ไปได้ยังไง ห้องน้ำที่บ้านเขายังกว้างกว่าด้วยซ้ำ มุมหนึ่งถูกจัดเป็นที่นอนมีเตียงขนาดสามฟุตครึ่งกับโต๊ะข้างเตียงเล็ก ๆ ส่วนปลายเตียงก็เป็นโซฟาแคบ ๆ ที่เขานั่งอยู่ ถัดไปด้านข้างก็เป็นโซนทำครัวและห้องน้ำ

แต่ถึงห้องจะเล็กพลับจีนก็ยังสามารถจัดแต่งให้ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย อีกทั้งยังสะอาดสะอ้านมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากอะไรสักอย่าง ทว่าเคนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าห้องเล็กแค่นี้ต้องแบ่งสัดแบ่งส่วนไว้ทำอย่างอื่นด้วยนอกจากนอน พลับจีนอยู่ไปได้ยังไง แค่หายใจก็ยังรู้สึกว่าออกซิเจนไม่เพียงพอ

เคนนั่งรออยู่พักหนึ่งก่อนเจ้าของห้องจะกลับมาพร้อมกับถ้วยสองใบ ไอร้อนขึ้นมาเป็นควันจาง ๆ พร้อมกับกลิ่นหอมที่รู้ได้ทันทีว่าของในถ้วยคืออะไร

“ในห้องพลับมีอยู่แค่นี้ คุณเคนพอจะกินได้ไหมครับ.. อย่างน้อย ๆ ก็รองทองไปก่อนระหว่างรอฝนซา หรือถ้ากินไม่ได้จริง ๆ ก็ไม่เป็นไรนะครับ”

“ขอบคุณ”

คำสั้น ๆ ที่พลับจีนไม่คิดว่าจะได้ยินออกมาจากปากผู้ขายคนนี้ กระนั้นเจ้าของห้องพลันยกยิ้มขึ้นบาง ๆ ตอบรับ วางถ้วยมาม่าลงบนพื้น เดินไปหยิบโต๊ะพับขนาดกลางมากาง ใช้เป็นโต๊ะสำหรับนั่งกินมาม่า เคนมองคนตัวเล็กนั่งลงบนพื้นพลางหันหน้ามามองตนเองราวกับบอกเป็นนัย ๆ ว่าให้ลงไปนั่งด้วยกัน

หากดูจากในถ้วยแล้วปริมาณของมาม่าต่างกันพอสมควร อีกทั้งในถ้วยของเคนมีไข่อยู่สองฟอง แต่ในถ้วยของพลับจีนกลับไม่มี จะเรียกว่าเป็นการเสียสละได้หรือเปล่า ในเมื่อดวงตากลมกำลังมองมาที่ไข่ในถ้วยของเคนตาละห้อยราวกับกำลังเสียดาย

“คุณเคน! ไม่ต้องให้พลับก็ได้ครับ คุณเคนกินเถอะ” เจ้าของห้องพูดอย่างละล่ำละลัก สีหน้าตื่นตกใจเล็กน้อยที่จู่ ๆ เคนก็ตักไข่ในถ้วยตัวเองทั้งสองใบใส่มาในถ้วยของตน

“ฉันไม่ชอบกินไข่” เอ่ยตอบเสียงเรียบ

“เหรอครับ… พลับไม่รู้ว่าคุณเคนไม่ชอบ” น้ำเสียงหวานใสกับดวงตาที่เป็นประกายผิดกับเมื่อครู่ “ขอบคุณนะครับคุณเคน”

เสียงฝนช่วยกลบความเงียบภายในห้องได้เป็นอย่างดี เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารใกล้ชิดกับเคนมากขนาดนี้ เพราะเวลาไปบ้านใหญ่เราสองคนนั่งอยู่คนละมุมเลยก็ว่าได้

.

.

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบจะตีสอง ฝนด้านนอกยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุดตกราวกับฟ้ารั่ว เคนเองก็ไม่เอ่ยปากว่าจะกลับ พลับจีนก็เลยไม่รู้ต้องทำยังไง เดินไปอยู่มุมนั้นทีมุมนี้ที ง่วงแค่ไหนก็ไม่กล้านอนในเมื่อยังมีแขกอยู่ในห้อง

“คุณเคนง่วงไหมครับ เอ่อ.. ถ้าไม่รังเกียจจะนอนที่นี่ก็ได้นะครับ”

พลับจีนกำลังหาทางออกที่ดีที่สุดให้ตัวเองอยู่ อย่างนอนถ้าเคนตอบตกลงเขาเองก็จะได้ไปอาบน้ำนอนเหมือนกัน หรือถ้าเคนจะกลับไปเขาก็คงจะไม่ขัด

“ได้เหรอ”

อ่า.. จะนอนจริง ๆ เหรอวะ?

“ครับ ถ้าคุณเคนจะนอน”

“อืม รบกวนด้วยแล้วกัน”

“มะ ไม่รบกวนครับ ฮะ ๆ คุณเคนจะอาบด้วยไหมครับพลับจะหาเสื้อผ้าให้” พลับจีนได้แต่หัวเราะแห้ง ถ้าพูดว่ารบกวนก็คงกระไรอยู่ในเมื่อเป็นคนลากอีกฝ่ายเข้าห้องมาด้วยตัวเอง

“แค่เสื้อก็พอ”

“ครับ คุณเคนจะอาบก่อนไหมครับ”

“เธอไปอาบก่อนเถอะ”

“ครับ”

ร่างสมส่วนจ้ำเท้าไปหยิบผ้าขนหนูรีบเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว

ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็ออกมาจากห้องน้ำ พลันสายตาเหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโซฟา เอนศีรษะพิงพนักโซฟาปิดเปลือกตาสนิท

หลับไปแล้วเหรอ?

สองเท้าเล็กค่อย ๆ ย่องเบาเข้ามาชะโงกดู เขาควรเรียกให้เคนไปนอนดี ๆ หากอยู่อย่างนี้ตื่นมามีหวังปวดคอแน่

“คุณเคนครับ” ไม่มีการตอบรับกลับมา จึงต้องเรียกซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับปลายนิ้วชี้ที่เอื้อมไปสะกิดหัวไหล่เบา ๆ “คุณเคนครับ ไปนอนที่เตียงดี ๆ เถอะครับ”

“…”

“คุณเค— อ๊ะ!”

ร่างทั้งร่างถูกกระชากล้มลงไปนอนอยู่บนโซฟา พร้อมกับอีกคนที่โน้มตัวคร่อมอยู่ด้านบน อาการตกใจเมื่อครู่ทำให้หัวใจเต้นถี่แทบไม่เป็นจังหวะ ข้อมือเล็กถูกกอบกำเอาไว้ทั้งสองข้าง อ้าปากเล็กพะงาบ ๆ งับอากาศ สุ้มเสียงหายไปพูดอะไรไม่ออก

“เคยมีเซ็กซ์ไหม”

“ฮะ?”

เสียงฝนด้านนอกไม่ได้ดังจนไม่ได้ยินคำถาม แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เคนถึงถามกันแบบนี้

“ฉันถามว่าเธอเคยมีเซ็กซ์หรือเปล่า”

“…”

เคนเองก็ไม่เข้าใจว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนี้ ทว่าความสับสนไม่ได้ทำให้เขาห้ามความรู้สึกกระหายอยากบางอย่างในร่างกายตัวเองได้ ยิ่งได้กลิ่นสบู่จากตัวพลับจีนยิ่งกระตุ้นอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนจริง ๆ อาจจะเคยแต่ก็ไม่ถึงกับเข้าหาก่อนอย่างนี้

“พลับจีน”

“พะ พลับไม่เคย ..คุณเคยปล่อยพลับเถอะ” น้ำเสียงตะกุกตะกักบ่งบอกว่าเจ้าของร่างกำลังประหม่ามากเพียงใด

“ลองไหม” น้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าจริงจังและสายตาที่กำลังฉายชัดถึงความต้องการ กำลังบอกพลับจีนว่านี่ไม่ใช่การหยอกกันเล่น

“พะ พลับไม่รู้” ไม่สิ! เขาควรตอบออกไปว่าไม่! ทำไมถึงตอบไม่รู้ได้ล่ะ เขาเป็นอะไรไปเนี่ย!

“ถ้าให้พูดตรง ๆ ตอนนี้ฉันอยากทำแบบนั้นกับเธอ ถ้าเธอไม่อยากทำก็ช่วยปฏิเสธออกมาที” เคนรู้อยู่เต็มอกว่าไม่ควรพูดออกไปแบบนี้ และไม่ควรทำอะไรอย่างนั้น เพราะยังไงเสียผู้ชายคนนี้ก็เป็นเพื่อนของน่านน้ำ เรายังมีโอกาสได้เจอกันอยู่ไม่ว่าจะด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจ ไม่ได้เหมือนพวกเด็ก ๆ ที่เขาเคยมีอะไรด้วยอย่างคนก่อน ๆ ที่จบไปแล้วก็ไม่เจอกันอีกเลย

“…”

“…”

“ฉันถามว่าเธอเคยมีเซ็กซ์ไหม”

tbc.

คุยกับนักเขียน

เอ๊ะ คุณพี่จะทำอะไรน้องคะ ใจเย็น ๆ ก่อน แค่ได้กลิ่นสบู่ก็ขึ้นได้ง่าย ๆ เลยงี้ แหม่ ทำเป็นไม่อยากคุยกับเขา แต่ในหัวนี้จ้องจะงาบเขาอยู่ล่ะสิ แม่สอนให้หนูเป็นคนแบบนี้เหรอบักเคน!