8.1 ห้องเช้าเท่ารูหนู

ตั้งแต่รู้ว่าเคนเป็นเจ้าของผับ Black butterfly ก็กลายเป็นว่าพลับจีนได้เจอบ่อยขึ้น ทั้งที่ทำงานที่นี่มาตั้งนานแต่ไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยสักครั้ง ครั้นอยากหลบหน้าก็ทำไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นเจ้านายของตัวเอง

สืบเนื่องจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้วที่โดนวางยา ผู้จัดการที่ได้รับคำสั่งมาอีกทีให้พลับจีนหยุดรับลูกค้าวีไอพีไปสักพัก เปลี่ยนมาดูแลลูกค้าชั้นล่างแทน อย่างน้อยถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ยังอยู่ในสายตาเพื่อนร่วมงานคงช่วยกันได้ทันท่วงที

เสียงเพลงบริเวณชั้นหนึ่งดังกระหึ่มจนรู้สึกปวดหู แม้ว่าจะทำงานที่นี่แทบทุกวันอยู่แล้วแต่พลับจีนก็ยังไม่ชินอยู่ดี กระนั้นก็ยังคงยิ้มแย้มตามหน้าที่ แม้ว่าจะเป็นเพียงลูกค้าทั่วไปไม่ใช่ลูกค้าวีไอพี ถึงอย่างนั้นบางคนก็ทิปหนักไม่ใช่เล่นเหมือนกัน ยิ่งได้พลับจีนที่เป็นถึง Top 2 ของร้านที่ขึ้นชื่อเรื่องการบริการ และเอาใจลูกค้าเก่ง ทำให้ใคร ๆ ต่างก็พออกพอใจกันทั้งนั้น ถึงจะไม่ใช่คนที่หน้าตาดีที่สุด แต่กลับมีเสน่ห์ที่ใครเห็นก็ต้องเผลอมอง หรือแอบชอบกันบ้าง

พลับจีนมัวแต่ทำงานของตัวเองโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจับจ้องโดยใครบางคนจากชั้นบนสุดของร้าน ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของเคนทั้งหมด ไม่ว่าจะลุก จะนั่ง หรือพูดคุยส่งยิ้มให้กับใครกี่คนก็ตาม

เคนไม่รู้ว่าควรเรียกสิ่งที่พลับจีนทำอยู่ว่าเป็นพรสวรรค์หรือความสามารถ ที่ทำให้ลูกค้าทุกคนที่เรียกไปใช้บริการถูกอกถูกใจกัน บางรายถึงขึ้นโทรมาจองตัวไว้ก่อนร้านเปิดด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าหลงอะไรเด็กคนนี้นักหนา

กลับกันเคนไม่เห็นอะไรในตัวพลับจีนเลย เสน่ห์ก็ไม่มี หน้าตาก็พอไปวัดไปวา รูปร่างก็พอใช้ได้ นิสัยก็ดูจะดื้อรั้นอยู่ไม่น้อย แถมยังพูดมากขี้สงสัยอีกต่างหาก เรียกได้ว่าเป็นคนที่เขาไม่มีทางชอบได้เลย

เพราะงั้นคำตอบที่เขาเฝ้าถามตัวเองอยู่หลายต่อหลายครั้ง ว่าทำไมถึงยังข้องเกี่ยวกับพลับจีนไม่เลิก คำตอบตอนนี้มีอยู่อย่างเดียวคือพลับจีนเป็นเพื่อนน่านน้ำ และเขาแค่รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบในสิ่งกระทำลงไปในครั้งก่อน แม้ว่าไม่จำเป็นก็ตาม เพราะพลับจีนเองก็คงไม่ได้ถือสาเรื่องที่ตัวเองเสียบริสุทธิ์ให้กับเขา ไม่อย่างนั้นก็คงเรียกร้องจะเอานั่นเอานี่ตั้งแต่วันแรกเหมือนคนอื่น ๆ ไปแล้ว

ก็หวังว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอดก็แล้วกัน...

...

หลายวันต่อมา

เสียงฝนตกกระทบหลังคารถทำให้พลับจีนรู้สึกง่วงขึ้นมา อาจเป็นเพราะทำงานเหนื่อยมาหลายวัน ได้พักผ่อนน้อย ช่วงนี้ร่างกายเริ่มล้าแต่ก็หยุดไม่ได้อยู่ดี คาดว่าสักวันมันคงประท้วงที่เขาโหมงานหนักขนาดนี้

เพลงสากลดนตรีเบา ๆ ฟังสบายถูกเปิดเพื่อกลบความเงียบ ก่อนหน้านี้เคนเห็นว่าพลับจีนยืนรอฝนซาอยู่หน้าร้านเลยให้ติดรถมาด้วย แต่แล้วก็เหมือนทุกครั้งเวลาอยู่ด้วยกันทีไร ต่างคนต่างไม่พูดไม่จา จะมีก็แต่พลับจีนที่ถามนั่นถามนี่อยู่บ้างตามประสาเด็กขี้สงสัย

เมื่อช่วงค่ำที่เปิดดูพยากรณ์อากาศก็เห็นว่าจะมีพายุฝน แต่ก็ไม่คิดว่าจะหนักราวกับฟ้ารั่วขนาดนี้ และต่อให้ตอนนี้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ทว่าบนท้องถนนยังมีรถแล่นไปมา การจราจรติดขัดพอสมควร เนื่องจากไม่สามารถขับรถเร็วได้

พลับจีนยกมือขึ้นปิดปากหาว ทั้งบรรยากาศทั้งเสียงเพลงทำให้เขาง่วงได้จริง ๆ ไฟแดงด้านหน้ายังเหลือเวลาเกือบครึ่งนาที ระยะทางอีกห้ากิโลเมตรเห็นจะได้กว่าจะถึงห้อง ถ้างีบสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง..

ร่างสมส่วนเริ่มขยับตัวหันไปทางประตูรถเล็กน้อย ทว่าไม่ทันได้หลับตาก็ต้องสะดุ้งตกใจ เพราะเจ้าของรถโน้มตัวมาปรับเบาะให้เอนนอนลงไป อีกทั้งยังเผลอสบตากันในตอนที่เคนถอยกลับไป เป็นจังหวะที่พลับจีนแทบจะหยุดหายใจ นอนตัวแข็งไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองอีกฝ่าย เสื้อกันหนาวแขนยาวถูกหยิบขึ้นมาห่มช่วงบน พร้อมกับใช้แขนเสื้อปิดหน้าตัวเองเอาไว้

ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้งเมื่อพลับจีนได้หลับไปแล้ว ปล่อยให้เคนทำหน้าที่เป็นสารถีชั่วคราวพาเขาไปส่งให้ถึงที่

ดวงตาคมทอดมองใบหน้ายับยู่ของคนที่นอนหลับลึกอยู่หลายนาที ไม่รู้สึกตัวแม้ว่าจะมาถึงหน้าห้องแถวสักพักแล้วก็ตาม

น่าเกลียด.. คนอะไรขนาดตอนนอนยังไม่มีตรงไหนน่ามองเลยสักนิด

“นี่” สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกหนึ่งคำ ทว่าเด็กขี้เซาก็ยังไม่ยอมตื่น “นี่! จะนอนในรถฉันไปจนเช้าเลยหรือไง”

“อื้อ...”

ครั้นได้ยินเสียงพูดดัง ๆ รบกวนเวลานอน พลับจีนจึงต้องฝืนปลุกตัวเองให้ตื่นลืมตาขึ้นมา ใบหน้ามึนงงสับสนยังไม่หายง่วง มองเคนครู่หนึ่งก่อนจะกวาดสายตามองไปนอกรถ ถึงได้เห็นว่าถึงที่พักของตัวเองแล้ว ทว่าฝนยังไม่มีทีท่าจะซาลง ดูเหมือนจะมีพายุเข้าจริง ๆ

“กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง”

“ฝนยังตกหนักอยู่เลย คุณเคนจะขับรถกลับไปเลยเหรอครับ”

“ไม่ขับกลับไปแล้วจะให้ฉันนอนกับเธอหรือไง”

“...”

“ห้องเท่ารูหนูเธอนอนคนเดียวก็เต็มแล้ว”

“ชิ! ทำเหมือนไม่เคยนอน” คนตัวเล็กบนอุบอิบกับตัวเองแผ่วเบา ไม่รู้ว่าเคนจะได้ยินหรือเปล่า แต่ทว่าอีกฝ่ายไม่พูดท้วงอะไรขึ้นมาก็จะถือเสียว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน “งั้นพลับไปแล้วครับ ขอบคุณที่มาส่งครับ”

พลับจีนหยิบกระเป๋าสะพายมากอดเอาไว้ด้านหน้า ใช้เสื้อกันหนาวคลุมหัวตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูและรีบวิ่งไปที่ห้อง เนื้อตัวเปียกนิดหน่อย เดี๋ยวคงต้องรีบอาบน้ำไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ได้เป็นหวัดแน่ ๆ เห็นแข็งแรงแบบนี้จริง ๆ แล้วป่วยง่ายอยู่เหมือนกัน

พลับจีนยืนมองรถที่ตัวเองเพิ่งนั่งมา ค่อย ๆ ถอยหลังออกไป แต่แล้วก็หยุดนิ่งไม่ไปต่อ สร้างความสงสัยให้พลับไม่น้อย ก่อนที่เจ้าของรถจะลงมามองซ้ายมองขวา ยืนเท้าสะเอวเสยผมอย่างคนหัวเสีย พลับจีนเปิดประตูห้องหยิบร่มวิ่งไปกางให้กับเคน

“ออกมายืนตากฝนทำไมครับ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ตะเบ็งเสียงถามแข่งกับเสียงฝน ครั้นเห็นว่าเคนไม่ตอบ จึงมองซ้ายทีขวาทีตามที่เคนมองก่อนหน้า ถึงได้เห็นว่ายางหลังแบนจนไปต่อไม่ได้ หากฝืนขับไปก็คงไม่ไหว จะหาร้านซ่อมแถวนี้ก็คงจะยาก “สงสัยคืนนี้ต้องทนนอนห้องรูหนูสักคืนแล้วละครับ”

เจ้าของรถถอนหายใจออกมาอย่างคนไม่สบอารมณ์ คำพูดและน้ำเสียงยียวนของพลับจีนฟังดูแล้วคงจะสะใจอยู่ไม่น้อย

สุดท้ายคืนนี้เคนก็ต้องตั้งหลักปักฐานอยู่ที่ห้องพลับจีนด้วยความไม่เต็มใจ เจ้าของห้องก็ใช่ว่าจะใจจืดใจดำ ยอมให้เคนเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนตัวเอง เพราะเห็นว่าเนื้อตัวเปียกซกแบบนั้นจะทำให้เป็นหวัดได้ กว่าเคนจะออกมาจากห้องน้ำเกือบทำให้พลับจีนหลับไปอีกรอบ

“ไม่มีเสื้อผ้าที่ตัวใหญ่กว่านี้แล้วหรือไง”

“ถ้ามีก็ให้ไปแล้วครับ มีแค่นี้ทนใส่ไปก่อนเถอะ ผ้าของคุณพลับเอาไปซักตากไว้ให้แล้ว” แต่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันจะแห้งตอนไหน เพราะผ้าซักมือบิดยังไงหากไม่ตากแดดก็แห้งช้าอยู่ดี

เคนเองก็ไม่ได้อยากเรื่องมากนักหรอก ถ้าไอ้เสื้อผ้าที่พลับจีนเอามาให้ใส่ไม่รัดรูปขนาดนี้ แต่แล้วเขาจะทำอะไรได้ในเมื่อเจ้าของห้องว่ามาอย่างนั้น ไม่มีอะไรให้ใส่ก็ต้องจำใจใส่ไปก่อน ดีกว่าเปลือยกายเดินไปเดินมา

พลับจีนเข้าไปอาบน้ำอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินออกมาพร้อมกลิ่นหอมจากสบู่เหมือนครั้งก่อน จำได้ว่าเขาเองก็ใช้สบู่ Lux สีชมพูที่มีอยู่ในห้องน้ำเหมือนกัน แต่ทำไมถึงไม่หอมติดตัวเหมือนอย่างอีกคน

“ฮัดชิ่ว!” แค่อาบน้ำช้านิดหน่อยหวัดก็ถามหาเสียแล้ว จะกินยาเลยก็กะไรอยู่ ตั้งแต่เย็นยังไม่มีอะไรตกลงถึงท้อง มีหวังยาได้กัดกระเพาะกลายเป็นเรื่องอีก

“หิวไหมครับ”

“...”

“ไข่เจียวคุณเคนกินได้ไหม พลับขี้เกียจทำอย่างอื่น”

ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย นึกว่าหลับไปแล้วเสียอีก แต่ที่ไหนได้ยังนั่งเล่นมือถืออยู่เลย หรือโกรธเขาเรื่องชุดถึงได้ไม่ยอมพูด แล้วจะให้เขาทำยังไงในเมื่อเสื้อผ้าทั้งหมดที่มีชุดที่ให้ไปใหญ่ที่สุดแล้ว อีกอย่างขนาดตัวเขากับเคนก็ห่างกันเยอะอยู่พอควร ให้คนสูงเกือบร้อยเก้าสิบใส่เสื้อผ้าของคนที่สูงแค่ร้อยหกสิบแปดแบบเขามันก็ได้ตามสภาพนั่นแหละ จะทำยังไงได้

พลับจีนวุ่นอยู่ในครัวพักใหญ่ ข้าวสวยร้อน ๆ ที่หุงเอาไว้ก่อนอาบน้ำ พร้อมกับไข่เจียวขอบกรอบ ๆ โปะหน้า ส่งกลิ่นหอมจนน้ำลายสอ

“ข้าวไข่เจียวมาแล้วครับ” เอ่ยบอกคนที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่สนใจ พลางวางจานข้าวลงบนโต๊ะพับตัวเล็ก “ลงมานั่งกินสิครับ”

“ไม่หิว”

โครก~

บ้าชิบ! พูดไม่ทันขาดคำท้องก็ร้องดังโครกครากขึ้นมาทันที เสียงขำคิกคักของพลับจีนทำให้เคนรู้สึกเสียหน้านิดหนย่อย กระนั้นก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมลงไป

“ไม่หิวก็ไม่หิวครับ แต่พลับมาทำมาแล้ว กินสักหน่อยเถอะจะได้ไม่เสียน้ำใจ” คำพูดมากมายแต่ความหมายเท่าเดิม สุดท้ายแล้วพลับจีนก็สามารถทำให้เคนยอมลงมานั่งกินด้วยกันจนได้

ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงอย่างคนไม่สบอารมณ์ ตักข้าวเข้าปากรีบกินราวกับกลัวใครแย่ง ไม่พูดไม่จา คงจะติดนิสัยมาจากที่บ้าน เพราะน่านน้ำเคยเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนเวลาทานข้าวพร้อมกันต่างคนต่างกิน ไม่พูดคุยกันเพราะถือว่าเสียมารยาท ทว่าตั้งแต่มีน่านน้ำ ทุกอย่างก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

น่าเกลียด.. คนอะไรขนาดตอนนอนยังไม่มีตรงไหนน่ามองเลยสักนิด

tbc.

คุยกับนักเขียน

แหม่ๆๆๆ อยากจะแหม่ให้มันดังๆ จังโว้ยยย ว่าเขาน่าเกลียด ไม่น่ามอง แต่มองเขามาเกือบครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้งพ่อ ย้อมแย้งในตัวเองปะถามจริง? แม่ถามหน่อยต้องการอะไรจ๊ะ ต้องการอะไรเอ่ย

ห้องเช่าเท่ารูหนู? แต่คืนแรกที่ได้เขาก็ในห้องเช่าห้องนี้นะ ความคิดเอย คำพูดเอย ส่วนทางกับสิ่งที่ทำหมดเลยเนอะ😌