8.2 เพราะเราต่างกันมาก

หลังกินข้าวเสร็จพลับจีนเก็บจานไปล้าง เสร็จแล้วก็กลับมาที่เตียงเตรียมตัวนอน ครั้นหันไปมองเคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาปลายเตียงก็นึกสงสารขึ้นมา หากปล่อยให้นอนตรงโซฟาจะดูใจร้ายไปหรือเปล่า

“คุณเคน.. ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันไหมครับ” แค่นอนเฉย ๆ คืนเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกใช่ไหมนะ.. “เตียงอาจจะไม่ใหญ่ แต่พลับตัวเล็ก นอนสองคนน่าจะได้อยู่ครับ”

ดวงตาคมมองสบนัยน์ตาเจ้าของห้อง ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความยินดียินร้ายใด ๆ ออกมา

“ฉันไม่ชอบนอนเบียดกับใคร”

“แล้วคุณจะนั่งอยู่อย่างนั้นจนเช้าเหรอครับ” จริง ๆ เขาก็ไม่อยากเซ้าซี้นักหรอก จะนั่งจนเช้าก็ไม่เกี่ยวกับเขา แต่ในฐานะเจ้าของห้อง และคุณเคนก็อุตส่าห์พามาส่งจะใจร้ายปล่อยให้นั่งอยู่แบบนั้นได้ยังไง แม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดใจบางเล็กน้อยที่ต้องใกล้ชิดกัน ทว่าพอนานวันเข้าความรู้สึกพวกนั้นก็บางเบาลงจากวันแรกเยอะพอสมควร “งั้นคุณเคนมานอนที่เตียงก็ได้ครับ เดี๋ยวพลับนอนโซฟาเอง”

“ไม่ต้อง”

“เอ๊ะ! นั่นก็ไม่เอา นี่ไม่เอา จะเอายังไงครับ พลับง่วงแล้วนะเมื่อไรจะได้นอน”

“ฉันห้ามเธอไม่ให้นอนหรือไง?” คิ้วเข้มเลิกขึ้น ถามกลับด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด

“ก็คุณเล่นนั่งอยู่ปลายเตียงแบบนั้น พลับจะกล้าหลับได้ยังไง”

“ครั้งก่อนเธอยังชิงหลับไม่สนใจฉันอยู่เลย”

“นี่คุณเคน! งั้นก็แล้วแต่เลยครับ พลับไปสนใจแล้ว”

คนตัวเล็กแหวใส่ด้วยความหงุดหงิด ผิดกับใบหน้าขาวนวลที่ขึ้นสีระเรื่อ ครั้นคำพูดของเคนทำให้นึกถึงค่ำคืนเมื่อหลายเดือนก่อน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้ ถึงจะผ่านมานานแล้วแต่เขายังจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี ทั้งสีหน้า แววตา และน้ำเสียงแหบพร่าที่เอ่ยกระซิบข้างหู

ไอ้บ้า! จะพูดขึ้นมาอีกทำไมก็ไม่รู้

พลับจีนดึงผ้าห่มมาคลุมตัวมิดชิดตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงลำคอ โผล่มาแค่ส่วนหัว พลางข่มตาหลับ แม้ว่าในหัวตัวนี้จะมีภาพลามกฉายซ้ำไปมา อยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เคนมีสีหน้ายังไง กำลังมองเขาอยู่ หรือว่าเบนหน้าหนีไปทางอื่นแล้ว

กระนั้นไม่นานก็รู้สึกได้ถึงที่นอนที่ยุบยวบลงไปตามน้ำหนัก ก่อนที่แผ่นหลังจะสัมผัสได้ถึงของแข็งบางอย่าง พลับจีนรู้ดีเลยว่ามันคืออะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมลืมตา นอนตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนจนได้ยินเสียงทุ้มเข้มพูดขึ้น

“ให้ฉันนอนด้วย แต่ไม่ยอมขยับ ฉันจะนอนได้ไหม”

น้ำเสียงติดดุทำให้พลับจีนขยับตัวเองไปด้านหน้า เว้นพื้นที่ด้านหลังให้กับชายหนุ่มร่างกำยำอีกคน เตียงสามฟุตครึ่งอาจจะเล็กไปหน่อย แต่เขาไม่ใช่คนนอนดิ้น แค่ทนนอนให้ผ่านไปสักคืนก็คงไม่เป็นไร

.

.

เวลาล่วงเลยมาจนใกล้จะตีสาม เคนยังคงนอนตาสว่างไม่ง่วงแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะผิดที่ผิดทาง อีกอย่างเขาไม่เคยนอนกับคนอื่นมาก่อน เพราะตั้งแต่ขึ้นประถมก็มีห้องส่วนตัวและนอนคนเดียวมาตลอดจนกลายเป็นความเคยชิน

“หลับยัง”

“…”

“พลับจีน.. หลับแล้วเหรอ”

“นอนไม่หลับเหรอครับ”

เสียงหวานใสของพลับจีนทำให้อีกคนรู้ว่าคงยังไม่หลับเหมือนกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกกับเขาว่าง่วง

“อืม”

“ร้อนเหรอครับ หรือว่าอึดอัด”

“เปล่า”

“…”

ร่างชายหนุ่มทั้งสองนอนหงายมองฝ้าเพดานเก่า ๆ เสียงพัดลมดังชัดที่สุดเมื่อไม่มีบทสนทนา แสงไฟอ่อน ๆ บนหัวเตียงที่พลับจีนเปิดเอาไว้ยังพอทำให้เห็นอะไรได้บ้าง ก่อนที่เคนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ถามได้ไหม”

“ครับ?”

“ทำไมถึงไปทำงานพีอาร์” สิ่งที่เคนสงสัยมาตลอด เขาไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรถึงต้องไปทำงานแบบนั้น “แทนที่จะไปหางานให้ตรงสายที่ตัวเองเรียนมา จะมาเปลืองตัวทำงานกลางคืนไปทำไม”

“เพราะเงินครับ”

พลับจีนตอบออกไปตรง ๆ เพราะจุดประสงค์ที่เขาทำงานในตำแหน่งนี้ก็เพราะเงิน ไม่มีเหตุผลอื่นเลย ใครจะอยากมาเปลืองตัวฟรี ให้คนนั้นจับมือถือแขนง่าย ๆ แม้จะไม่ถึงขั้นไปต่อกันบนเตียง แต่ก็เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วที่จะถูกลวนลาม หรือล่วงเกินในสิ่งที่เขาไม่ได้เต็มใจ

“งานที่ดีกว่านี้มีเยอะแยะ”

“แต่เงินที่ได้มันไม่มากพอ และมันก็ได้ช้าเกินไป … พูดไปคุณอาจจะไม่เข้าใจก็ได้”

“ทำไมถึงคิดว่าฉันจะไม่เข้าใจ”

“เพราะเราต่างกันมาก ต้นทุนชีวิตของคุณกับพลับไม่มีอะไรใกล้เคียงกันเลย ต่อให้อธิบายไปคุยก็ไม่เข้าใจอยู่ดี”

“เธอตัดสินฉันด้วยอะไร?” จริงอยู่ที่เขาเป็นพวกไม่สนโลก ไม่สนใจชีวิตของใครว่าจะเป็นยังไง แต่ทำไมถึงตัดใจไปว่าเขาไม่เข้าใจหากอธิบายออกมา

พลับจีนเงียบไป ทว่ากลับคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องที่เคนถาม คำตอบมากมายที่ไม่ได้พูดออกมากำลังฉายชัดเป็นภาพอยู่ในหัวของเขา

“นอนเถอะครับ พลับง่วงแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก” พูดพลางพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้อีกครั้ง ไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว ไม่อยากให้ใครต้องมารับรู้ชีวิตน่าสมเพชของตัวเองที่เจอมา และเหตุผลที่ต้องทำงานเปลืองตัวแบบนั้น

เคนเองก็แค่อยากรู้ก็เท่านั้นว่าเพราะอะไรที่พลับจีนเลือกทำงานกลางคืนแบบนั้น ทั้งยังเก็บเป็นความลับกับน่านน้ำ ทั้งที่เรียบจบมาด้วยกัน คณะเดียวกัน หากจะขอให้น่านน้ำช่วยหางานทำบริษัทให้ก็คงไม่ยาก

แล้วทำไมเขาถึงต้องอยากรู้เรื่องของเด็กคนนี้ด้วยวะ!

...

“เป็นอะไรหรือเปล่าพลับ” น่านน้ำเอ่ยถามคนที่นั่งถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เขาไปรับที่ทำงานจนตอนนี้ อีกทั้งยังทำสีหน้าเคร่งเครียดคล้ายคนกำลังคิดหนักอย่างไรอย่างนั้น

“เปล่าหรอก ไม่ได้เป็นอะไร”

“มีอะไรก็คุยกับเราได้นะ”

“เราแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรจริง ๆ”

แม้ว่าน่านน้ำไม่เชื่อที่พลับจีนพูดแต่ก็ไม่เซ้าซี้ถามอะไรมากนัก เพราะหากอยากเล่าเจ้าตัวก็คงบอกเอง ถึงจะมีนิสัยหลายอย่างที่ต่างกัน แต่เรื่องปากแข็ง มีปัญหาอะไรแล้วไม่ค่อยพูดเหมือนกันราวกับแกะ และน่านน้ำก็เข้าใจว่าเพราะอะไรถึงไม่พูด นอกเสียจากสังเกตและรู้ด้วยตัวเอง

วันนี้น่านน้ำตั้งใจไปรับพลับจีนมาทานข้าวเย็นด้วยกัน เนื่องจากไม่ได้ออกไปไหนมาไหนด้วยกันสองคนนานแล้ว ส่วนมีคุณก็ปล่อยให้อยู่กับสามี อีกอย่างใกล้จะวันเกิดน้องคีนแล้วเลยจะให้พลับช่วยเลือกของขวัญ

“พลับอยากกินอะไร”

“เราแล้วแต่น่านเลย”

“ไม่เอาอะ เราอยากตามใจพลับ”

“งั้น... ชาบูไหม อยากกินอะไรร้อน ๆ อยู่พอดี” รู้สึกเจ็บคอเหมือนจะเป็นหวัดตั้งแต่เมื่อเช้า อาจเป็นเพราะโดนฝนเมื่อคืนนี้

“เอาสิ”

น่านน้ำกอดแขนพลับจีนพากันเดินไปที่ร้านชาบูเจ้าประจำที่ช่วงสมัยเรียนแวะมากินด้วยกันบ่อย ๆ เวลาพลับจีนว่างงาน

ระหว่างทานทั้งน่านน้ำ และพลับจีนจะหาเรื่องมาคุยกันไปเรื่อยเปื่อย เพราะไม่ใช่ว่าจะได้เจอกันทุกวัน ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง พลีบจีนเองก็คิดถึงมีคุณมากเหมือนกัน หากมีเวลาว่างวันไหนคงจะแวะไปเล่นด้วย

“ช่วงนี้งานหนักไหม” พลับจีนเอ่ยถามขึ้น

“ก็มีงานลูกค้าเข้ามาเรื่อย ๆ จะว่าหนักไหมมันก็ไม่เท่าไรหรอก”

“แล้วน่านไม่คิดที่จะไปทำงานที่บริษัทกับเฮียคินทร์เหรอ”

“เรายังอยากทำงานฟรีแลนซ์แบบนี้อยู่น่ะ อีกอย่างต้องเลี้ยงน้องคุณด้วย เราไม่อยากกวนป๊ากับม๊ามากเกินไป”

ถึงแม้ว่าป๊ากับม๊าจะเต็มใจที่จะช่วยเลี้ยง แต่น่านน้ำก็ไม่อยากรบกวนมากนัก อีกอย่างช่วงนี้น้องคุณก็ติดแม่แทบไม่ออกห่าง ให้น่านน้ำทิ้งลูกไปทำงานที่อื่นก็คงไม่ได้ แต่เคยมีคิด ๆ ไว้บ้าง แต่คงเป็นช่วงที่น้องคุณขึ้นโรงเรียน ตอนนั้นคงคล่องตัวมากกว่านี้

“ไว้ว่างแล้วเราจะไปช่วยเลี้ยง”

“พลับเถอะ ไม่อยากทำงานที่บริษัทเหรอ เราให้เฮียคินทร์ช่วยได้นะ หรือจะทำฟรีแลนซ์แบบเราก็ได้”

“เราก็อยากทำนะ แต่งานที่ทำตอนนี้ก็ไม่อยากทิ้ง เราเองก็ไม่อยากรบกวนน่านกับเฮียคินทร์มากเกินไปเหมือนกัน เมื่อก่อนทั้งสองคนก็ช่วยเรามาตั้งเยอะแล้ว ส่วนงานฟรีแลนซ์มือใหม่อย่างเราไม่แน่ใจหรอกว่าจะทำได้ดีเท่าน่านหรือเปล่า เอาไว้ถ้าเราเปลี่ยนใจอยากทำตอนไหนจะขอให้น่านช่วยสอน”

“เรากับเฮียไม่เคยคิดว่าพลับรบกวนเลยนะ”

“เรารู้ แต่เราก็เกรงใจอยู่ดี”

ไม่ใช่ว่าถือดี หรืออวดเก่งที่เพื่อนยื่นมือเข้ามาช่วยแต่ไม่ยอมรับเอาไว้ แต่เพราะเขาเองก็อายุขนาดนี้แล้วจะเอาแต่พึ่งพาคนอื่นไปตลอดก็คงไม่ได้ งานมั่นคงใคร ๆ เขาก็อยากมีทั้งนั้น แต่เพราะความจำเป็นหลาย ๆ อย่างทำให้เขาหยุดอยู่แค่งานเดียวไม่ได้ เงินเดือนขั้นต่ำของคนที่ไม่มีประสบการณ์การทำงานมาก่อนแบบเขาก็ไม่ได้เยอะมากมาย เพราะลำพังแค่ทำงานจนตัวเป็นเกลียวยังแทบไม่พอใช้ นับประสาอะไรกับเงินเดือนแค่นั้น

น่านน้ำเงียบไป ไม่ใช่นึกน้อยใจที่เพื่อนปฏิเสธ เพราะคำว่าเกรงใจน่านน้ำเข้าใจดี ในเมื่อตัวเองเคยเป็นมาก่อน และตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ ยิ่งเป็นพลับจีนที่สู้ชีวิตมาตัวคนเดียวด้วยแล้วคงจะรู้สึกหนักใจที่ต้องพึ่งพาใครสักคน มากกว่าทำอะไรด้วยตัวเอง

“พลับจีน.. ใช่จริง ๆ ด้วย”

“...”

“จำฉันได้ไหม เฟญ่าไง”

“เพราะเราต่างกันมาก ต้นทุนชีวิตของคุณกับพลับไม่มีอะไรใกล้เคียงกันเลย ต่อให้อธิบายไปคุยก็ไม่เข้าใจอยู่ดี”

tbc.

คุยกันนักเขียน

ทุกคนพร้อมเข้าสู้ลูปของความฉิบหายยังคะ มันเดินทางมาถึงแล้วค่ะ เนื้อเรื่องจะเข้มข้นขึ้นหลังจากนี้ ทั้งความสัมพันธ์ และปมของตัวละคร เตรียมตัวรับแรงกระแทกแบบจัดหนักจัดเต็มได้เลยจ้าาาาา

ส่วนใครที่โหยหาอยากได้โมเมนต์จากพระเอกนายเอก คือ... มันมีค่ะ แต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ฮ่าๆ แต่มีค่ะ มีแน่ มากน้อยอยู่ที่ใครจะนับ55555