ログイン共有
8.2 เพราะเราต่างกันมาก
公開日:
2025-11-13 20:36:33หลังกินข้าวเสร็จพลับจีนเก็บจานไปล้าง เสร็จแล้วก็กลับมาที่เตียงเตรียมตัวนอน ครั้นหันไปมองเคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาปลายเตียงก็นึกสงสารขึ้นมา หากปล่อยให้นอนตรงโซฟาจะดูใจร้ายไปหรือเปล่า
“คุณเคน.. ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันไหมครับ” แค่นอนเฉย ๆ คืนเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกใช่ไหมนะ.. “เตียงอาจจะไม่ใหญ่ แต่พลับตัวเล็ก นอนสองคนน่าจะได้อยู่ครับ”
ดวงตาคมมองสบนัยน์ตาเจ้าของห้อง ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความยินดียินร้ายใด ๆ ออกมา
“ฉันไม่ชอบนอนเบียดกับใคร”
“แล้วคุณจะนั่งอยู่อย่างนั้นจนเช้าเหรอครับ” จริง ๆ เขาก็ไม่อยากเซ้าซี้นักหรอก จะนั่งจนเช้าก็ไม่เกี่ยวกับเขา แต่ในฐานะเจ้าของห้อง และคุณเคนก็อุตส่าห์พามาส่งจะใจร้ายปล่อยให้นั่งอยู่แบบนั้นได้ยังไง แม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดใจบางเล็กน้อยที่ต้องใกล้ชิดกัน ทว่าพอนานวันเข้าความรู้สึกพวกนั้นก็บางเบาลงจากวันแรกเยอะพอสมควร “งั้นคุณเคนมานอนที่เตียงก็ได้ครับ เดี๋ยวพลับนอนโซฟาเอง”
“ไม่ต้อง”
“เอ๊ะ! นั่นก็ไม่เอา นี่ไม่เอา จะเอายังไงครับ พลับง่วงแล้วนะเมื่อไรจะได้นอน”
“ฉันห้ามเธอไม่ให้นอนหรือไง?” คิ้วเข้มเลิกขึ้น ถามกลับด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด
“ก็คุณเล่นนั่งอยู่ปลายเตียงแบบนั้น พลับจะกล้าหลับได้ยังไง”
“ครั้งก่อนเธอยังชิงหลับไม่สนใจฉันอยู่เลย”
“นี่คุณเคน! งั้นก็แล้วแต่เลยครับ พลับไปสนใจแล้ว”
คนตัวเล็กแหวใส่ด้วยความหงุดหงิด ผิดกับใบหน้าขาวนวลที่ขึ้นสีระเรื่อ ครั้นคำพูดของเคนทำให้นึกถึงค่ำคืนเมื่อหลายเดือนก่อน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้ ถึงจะผ่านมานานแล้วแต่เขายังจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี ทั้งสีหน้า แววตา และน้ำเสียงแหบพร่าที่เอ่ยกระซิบข้างหู
ไอ้บ้า! จะพูดขึ้นมาอีกทำไมก็ไม่รู้
พลับจีนดึงผ้าห่มมาคลุมตัวมิดชิดตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงลำคอ โผล่มาแค่ส่วนหัว พลางข่มตาหลับ แม้ว่าในหัวตัวนี้จะมีภาพลามกฉายซ้ำไปมา อยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เคนมีสีหน้ายังไง กำลังมองเขาอยู่ หรือว่าเบนหน้าหนีไปทางอื่นแล้ว
กระนั้นไม่นานก็รู้สึกได้ถึงที่นอนที่ยุบยวบลงไปตามน้ำหนัก ก่อนที่แผ่นหลังจะสัมผัสได้ถึงของแข็งบางอย่าง พลับจีนรู้ดีเลยว่ามันคืออะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมลืมตา นอนตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนจนได้ยินเสียงทุ้มเข้มพูดขึ้น
“ให้ฉันนอนด้วย แต่ไม่ยอมขยับ ฉันจะนอนได้ไหม”
น้ำเสียงติดดุทำให้พลับจีนขยับตัวเองไปด้านหน้า เว้นพื้นที่ด้านหลังให้กับชายหนุ่มร่างกำยำอีกคน เตียงสามฟุตครึ่งอาจจะเล็กไปหน่อย แต่เขาไม่ใช่คนนอนดิ้น แค่ทนนอนให้ผ่านไปสักคืนก็คงไม่เป็นไร
.
.
เวลาล่วงเลยมาจนใกล้จะตีสาม เคนยังคงนอนตาสว่างไม่ง่วงแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะผิดที่ผิดทาง อีกอย่างเขาไม่เคยนอนกับคนอื่นมาก่อน เพราะตั้งแต่ขึ้นประถมก็มีห้องส่วนตัวและนอนคนเดียวมาตลอดจนกลายเป็นความเคยชิน
“หลับยัง”
“…”
“พลับจีน.. หลับแล้วเหรอ”
“นอนไม่หลับเหรอครับ”
เสียงหวานใสของพลับจีนทำให้อีกคนรู้ว่าคงยังไม่หลับเหมือนกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกกับเขาว่าง่วง
“อืม”
“ร้อนเหรอครับ หรือว่าอึดอัด”
“เปล่า”
“…”
ร่างชายหนุ่มทั้งสองนอนหงายมองฝ้าเพดานเก่า ๆ เสียงพัดลมดังชัดที่สุดเมื่อไม่มีบทสนทนา แสงไฟอ่อน ๆ บนหัวเตียงที่พลับจีนเปิดเอาไว้ยังพอทำให้เห็นอะไรได้บ้าง ก่อนที่เคนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง
“ถามได้ไหม”
“ครับ?”
“ทำไมถึงไปทำงานพีอาร์” สิ่งที่เคนสงสัยมาตลอด เขาไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรถึงต้องไปทำงานแบบนั้น “แทนที่จะไปหางานให้ตรงสายที่ตัวเองเรียนมา จะมาเปลืองตัวทำงานกลางคืนไปทำไม”
“เพราะเงินครับ”
พลับจีนตอบออกไปตรง ๆ เพราะจุดประสงค์ที่เขาทำงานในตำแหน่งนี้ก็เพราะเงิน ไม่มีเหตุผลอื่นเลย ใครจะอยากมาเปลืองตัวฟรี ให้คนนั้นจับมือถือแขนง่าย ๆ แม้จะไม่ถึงขั้นไปต่อกันบนเตียง แต่ก็เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วที่จะถูกลวนลาม หรือล่วงเกินในสิ่งที่เขาไม่ได้เต็มใจ
“งานที่ดีกว่านี้มีเยอะแยะ”
“แต่เงินที่ได้มันไม่มากพอ และมันก็ได้ช้าเกินไป … พูดไปคุณอาจจะไม่เข้าใจก็ได้”
“ทำไมถึงคิดว่าฉันจะไม่เข้าใจ”
“เพราะเราต่างกันมาก ต้นทุนชีวิตของคุณกับพลับไม่มีอะไรใกล้เคียงกันเลย ต่อให้อธิบายไปคุยก็ไม่เข้าใจอยู่ดี”
“เธอตัดสินฉันด้วยอะไร?” จริงอยู่ที่เขาเป็นพวกไม่สนโลก ไม่สนใจชีวิตของใครว่าจะเป็นยังไง แต่ทำไมถึงตัดใจไปว่าเขาไม่เข้าใจหากอธิบายออกมา
พลับจีนเงียบไป ทว่ากลับคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องที่เคนถาม คำตอบมากมายที่ไม่ได้พูดออกมากำลังฉายชัดเป็นภาพอยู่ในหัวของเขา
“นอนเถอะครับ พลับง่วงแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก” พูดพลางพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้อีกครั้ง ไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว ไม่อยากให้ใครต้องมารับรู้ชีวิตน่าสมเพชของตัวเองที่เจอมา และเหตุผลที่ต้องทำงานเปลืองตัวแบบนั้น
เคนเองก็แค่อยากรู้ก็เท่านั้นว่าเพราะอะไรที่พลับจีนเลือกทำงานกลางคืนแบบนั้น ทั้งยังเก็บเป็นความลับกับน่านน้ำ ทั้งที่เรียบจบมาด้วยกัน คณะเดียวกัน หากจะขอให้น่านน้ำช่วยหางานทำบริษัทให้ก็คงไม่ยาก
แล้วทำไมเขาถึงต้องอยากรู้เรื่องของเด็กคนนี้ด้วยวะ!
...
“เป็นอะไรหรือเปล่าพลับ” น่านน้ำเอ่ยถามคนที่นั่งถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เขาไปรับที่ทำงานจนตอนนี้ อีกทั้งยังทำสีหน้าเคร่งเครียดคล้ายคนกำลังคิดหนักอย่างไรอย่างนั้น
“เปล่าหรอก ไม่ได้เป็นอะไร”
“มีอะไรก็คุยกับเราได้นะ”
“เราแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรจริง ๆ”
แม้ว่าน่านน้ำไม่เชื่อที่พลับจีนพูดแต่ก็ไม่เซ้าซี้ถามอะไรมากนัก เพราะหากอยากเล่าเจ้าตัวก็คงบอกเอง ถึงจะมีนิสัยหลายอย่างที่ต่างกัน แต่เรื่องปากแข็ง มีปัญหาอะไรแล้วไม่ค่อยพูดเหมือนกันราวกับแกะ และน่านน้ำก็เข้าใจว่าเพราะอะไรถึงไม่พูด นอกเสียจากสังเกตและรู้ด้วยตัวเอง
วันนี้น่านน้ำตั้งใจไปรับพลับจีนมาทานข้าวเย็นด้วยกัน เนื่องจากไม่ได้ออกไปไหนมาไหนด้วยกันสองคนนานแล้ว ส่วนมีคุณก็ปล่อยให้อยู่กับสามี อีกอย่างใกล้จะวันเกิดน้องคีนแล้วเลยจะให้พลับช่วยเลือกของขวัญ
“พลับอยากกินอะไร”
“เราแล้วแต่น่านเลย”
“ไม่เอาอะ เราอยากตามใจพลับ”
“งั้น... ชาบูไหม อยากกินอะไรร้อน ๆ อยู่พอดี” รู้สึกเจ็บคอเหมือนจะเป็นหวัดตั้งแต่เมื่อเช้า อาจเป็นเพราะโดนฝนเมื่อคืนนี้
“เอาสิ”
น่านน้ำกอดแขนพลับจีนพากันเดินไปที่ร้านชาบูเจ้าประจำที่ช่วงสมัยเรียนแวะมากินด้วยกันบ่อย ๆ เวลาพลับจีนว่างงาน
ระหว่างทานทั้งน่านน้ำ และพลับจีนจะหาเรื่องมาคุยกันไปเรื่อยเปื่อย เพราะไม่ใช่ว่าจะได้เจอกันทุกวัน ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง พลีบจีนเองก็คิดถึงมีคุณมากเหมือนกัน หากมีเวลาว่างวันไหนคงจะแวะไปเล่นด้วย
“ช่วงนี้งานหนักไหม” พลับจีนเอ่ยถามขึ้น
“ก็มีงานลูกค้าเข้ามาเรื่อย ๆ จะว่าหนักไหมมันก็ไม่เท่าไรหรอก”
“แล้วน่านไม่คิดที่จะไปทำงานที่บริษัทกับเฮียคินทร์เหรอ”
“เรายังอยากทำงานฟรีแลนซ์แบบนี้อยู่น่ะ อีกอย่างต้องเลี้ยงน้องคุณด้วย เราไม่อยากกวนป๊ากับม๊ามากเกินไป”
ถึงแม้ว่าป๊ากับม๊าจะเต็มใจที่จะช่วยเลี้ยง แต่น่านน้ำก็ไม่อยากรบกวนมากนัก อีกอย่างช่วงนี้น้องคุณก็ติดแม่แทบไม่ออกห่าง ให้น่านน้ำทิ้งลูกไปทำงานที่อื่นก็คงไม่ได้ แต่เคยมีคิด ๆ ไว้บ้าง แต่คงเป็นช่วงที่น้องคุณขึ้นโรงเรียน ตอนนั้นคงคล่องตัวมากกว่านี้
“ไว้ว่างแล้วเราจะไปช่วยเลี้ยง”
“พลับเถอะ ไม่อยากทำงานที่บริษัทเหรอ เราให้เฮียคินทร์ช่วยได้นะ หรือจะทำฟรีแลนซ์แบบเราก็ได้”
“เราก็อยากทำนะ แต่งานที่ทำตอนนี้ก็ไม่อยากทิ้ง เราเองก็ไม่อยากรบกวนน่านกับเฮียคินทร์มากเกินไปเหมือนกัน เมื่อก่อนทั้งสองคนก็ช่วยเรามาตั้งเยอะแล้ว ส่วนงานฟรีแลนซ์มือใหม่อย่างเราไม่แน่ใจหรอกว่าจะทำได้ดีเท่าน่านหรือเปล่า เอาไว้ถ้าเราเปลี่ยนใจอยากทำตอนไหนจะขอให้น่านช่วยสอน”
“เรากับเฮียไม่เคยคิดว่าพลับรบกวนเลยนะ”
“เรารู้ แต่เราก็เกรงใจอยู่ดี”
ไม่ใช่ว่าถือดี หรืออวดเก่งที่เพื่อนยื่นมือเข้ามาช่วยแต่ไม่ยอมรับเอาไว้ แต่เพราะเขาเองก็อายุขนาดนี้แล้วจะเอาแต่พึ่งพาคนอื่นไปตลอดก็คงไม่ได้ งานมั่นคงใคร ๆ เขาก็อยากมีทั้งนั้น แต่เพราะความจำเป็นหลาย ๆ อย่างทำให้เขาหยุดอยู่แค่งานเดียวไม่ได้ เงินเดือนขั้นต่ำของคนที่ไม่มีประสบการณ์การทำงานมาก่อนแบบเขาก็ไม่ได้เยอะมากมาย เพราะลำพังแค่ทำงานจนตัวเป็นเกลียวยังแทบไม่พอใช้ นับประสาอะไรกับเงินเดือนแค่นั้น
น่านน้ำเงียบไป ไม่ใช่นึกน้อยใจที่เพื่อนปฏิเสธ เพราะคำว่าเกรงใจน่านน้ำเข้าใจดี ในเมื่อตัวเองเคยเป็นมาก่อน และตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ ยิ่งเป็นพลับจีนที่สู้ชีวิตมาตัวคนเดียวด้วยแล้วคงจะรู้สึกหนักใจที่ต้องพึ่งพาใครสักคน มากกว่าทำอะไรด้วยตัวเอง
“พลับจีน.. ใช่จริง ๆ ด้วย”
“...”
“จำฉันได้ไหม เฟญ่าไง”
“เพราะเราต่างกันมาก ต้นทุนชีวิตของคุณกับพลับไม่มีอะไรใกล้เคียงกันเลย ต่อให้อธิบายไปคุยก็ไม่เข้าใจอยู่ดี”
tbc.
คุยกันนักเขียน
ทุกคนพร้อมเข้าสู้ลูปของความฉิบหายยังคะ มันเดินทางมาถึงแล้วค่ะ เนื้อเรื่องจะเข้มข้นขึ้นหลังจากนี้ ทั้งความสัมพันธ์ และปมของตัวละคร เตรียมตัวรับแรงกระแทกแบบจัดหนักจัดเต็มได้เลยจ้าาาาา
ส่วนใครที่โหยหาอยากได้โมเมนต์จากพระเอกนายเอก คือ... มันมีค่ะ แต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ฮ่าๆ แต่มีค่ะ มีแน่ มากน้อยอยู่ที่ใครจะนับ55555
最新チャプター
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) ตอนพิเศษ 9
ตอนไหนที่พ่อกับแม่เป็นห่วงลูกที่สุด?เป็นคำถามที่เคนไม่เคยถามตัวเอง และไม่เคยรู้มาก่อน จนกระทั่งได้เป็นพ่อคนถึงได้รู้ว่าเวลาลูกต้องห่างออกไปจากอกเราจะเป็นห่วงและกังวลมากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าเขาต้องเจอกับอะไรบ้าง ยามที่อยู่กับเรา เรายังสามารถดูแลเขาได้ แต่เมื่อเขาต้องไปใช้ชีวิตตามช่วงวัยโดยที่ไม่มีเราอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา คนเป็นพ่อเป็นแม่ถึงได้นึกเป็นกังวล เป็นห่วงจนไม่เป็นอันกินอันนอนเคนแอบมาร้องไห้ในห้องน้ำคนเดียว เพราะพรุ่งนี้ลูกชายต้องไปโรงเรียนวันแรก ความกังวลใจเกิดขึ้นมากมาย กลัวว่าลูกจะเข้ากับเพื่อนไม่ได้ กลัวว่าเพื่อนจะรังแก กลัวว่าคุณครูจะใจร้าย กลัวว่าลูกจะใช้ชีวิตเองไม่ได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก!“พี่เคน เป็นอะไรหรือเปล่า”พลับจีนออกมาตามเคนที่ชั้นล่าง เพราะนอน ๆ อยู่เคนก็บอกว่าจะมาเข้าห้องน้ำ แต่กลับลงมาชั้นล่างทั้งที่ในห้องก็มีห้องน้ำอยู่ในตัว หายไปนานหลายนาทีก็ยังไม่กลับขึ้นมาแกร๊ก!เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้น พร้อมกับประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นร่างชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าที่ยืนตาแดงก่ำ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา“เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม” พลับจีนเอ่ยถามด้วยความตกใจ“พี่เป็นห่ว
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) ตอนพิเศษ 8
หลังจากผ่านพ้นงานวันเกิดลูกชายไปเมื่อห้าเดือนที่แล้ว เคนก็เสนอให้พลับจีนทำขนมมาขายที่ร้าน โดยมีน่านน้ำเป็นคนช่วยอีกแรง มีการปรับปรุงต่อเติมแยกออกมาเป็นเหมือนคาเฟ่เล็ก ๆ ข้าง ๆ ร้านอาหาร ยกเคาน์เตอร์บาร์มาไว้ที่นี่ ส่วนในร้านก็เพิ่มโต๊ะเพื่อรองรับลูกค้ามากขึ้น พนักงานเสิร์ฟลาออกเพราะเรื่องส่วนตัวกระทันหัน วันนี้เคนเลยมาช่วยงานที่ร้าน ส่วนเด็ก ๆ ก็ไปอยู่กับคุณปู่คุณย่า หากพามาที่นี่มีหวังไม่เป็นอันทำอะไรน่านน้ำปลีกตัวไปช่วยเคนรับออร์เดอร์ ส่วนพลับจีนช่วยพนักงานจัดการพวกเครื่องดื่ม เพราะเพิ่งต่อเติมได้ไม่นาน เรื่องของพนักงานเลยยังไม่ลงตัว ตอนนี้ได้มีการประกาศรับสมัครไปแล้ว ระหว่างนี้เจ้าของก็ต้องมาช่วยงานไปก่อนพลับจีนคิดว่าที่ลูกค้าได้เยอะแบบนี้คงเป็นเพราะทำเลที่เคนเลือกดี ป้ายหน้าร้านก็เด่นหรา ใครผ่านไปผ่านมาก็ต้องเห็น แถมระแวกนี้ ไม่มีเสียงรบกวน เหมาะแกการนั่งทานอาหารชิล ๆ ถ่ายรูปสวย ๆ อัปลงโซเชียลในช่วงเช้าพวกกาแฟกับขนมจะขายดี ตอนเที่ยงพวกพนักงานหรือคนที่สัญจรไปมาก็จะแวะพักทานข้าว ตกเย็นก็จะมีเด็กวัยรุ่น หนุ่ม ๆ สาว ๆ มานั่งเล่นทุก ๆ วันที่พลับจีนได้เห็นภาพนี้ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) ตอนพิเศษ 7
23 เมษา ชื่อร้านอาหารที่ถูกตั้งขึ้นโดยพลับจีน หลังจากได้ร้านอาหารมาพลับจีนก็ใช้เวลาคิดอยู่ไม่นานก็ได้ชื่อร้านมา ตั้งตามวันเกิดของมาวิน เพราะไม่ว่าอ่านชื่อร้านกี่ครั้งก็จะมีเราทั้งสามคนรวมอยู่ในนั้น มันอาจจะดูลึกซึ้งนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้เข้าใจยากเลยสักนิดเปิดร้านมาได้สามดือนกว่า ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางจนคล่องมือ เคนจ้างพนักงานให้มาคอยช่วยที่ร้าน อีกทั้งยังมีเชฟชื่อดังถึงสองคน นับวันลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น พลับจีนก็ไม่เคยขี้เกียจเลยสักวัน หลังจากส่งเคนไปทำงานแล้ว ก็พาลูกชายมาที่ร้านอาหารขลุกตัวอยู่ที่นี่ทั้งวันจนเลิกงานเคนถึงมารับภายในร้านยังมีมุมเล็ก ๆ ไว้ให้พลับจีนได้นั่งวาดภาพเล่นตามที่เจ้าตัวชอบ เคนทำทุกอย่างไว้ละเอียดตามที่สเก็ตช์ภาพเอาไว้จริง ๆ ส่วนมาวินก็มีเพื่อนเล่นถึงสองคน นอกจากมีคุณแล้วยังมีมีเธอ ลูกชายคนเล็กของน่านน้ำที่มีอายุห่างกับมาวินเพียงปีเดียว แม้ว่ามาวินจะอายุมากกว่ามีเธอ แต่มีเธอมีศักดิ์เป็นพี่เพราะพ่อของมีเธอเป็นพี่ชายของพ่อมาวิน แบบนี้จึงเหมือนกับว่ามาวินเป็นน้องเล็กสุดพี่ชายคนโตอย่างมีคุณนอกจากจะพาน้องเล่นแล้ว ยังต้องคอยดูแลน้อง ๆ ไปด้วย กระนั้นก็ยังมีน่านน้ำที่เป
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) ตอนพิเศษ 6
คืนวันผ่านไป ย่างเข้าปีที่สองของอายุลูกชาย เด็กน้อยในวันนั้น ตอนนี้เดินเตาะแตะได้แล้ว แถมยังกินเก่งขึ้นทุกวัน คนเป็นพ่อก็ดูจะเห่อลูกยิ่งกว่าเดิม เมื่อก่อนเคนไม่เคยเข้าใจคินทร์เลยว่าทำไมต้องตามใจลูกทุกอย่างขนาดนั้นไม่ว่าลูกอยากได้อะไรก็หามาให้ พอเจอกับตัวถึงได้รู้ว่าไม่ใช่แค่สิ่งของที่ให้ได้เพราะแม้แต่ชีวิตก็ยอมแลกมันเพื่อลูกได้เช่นกัน“มาวินของป๊า”พอชีวิตเริ่มมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น เคนจึงผันตัวจากคนรักอิสระมาเป็นหัวหน้าอย่างแท้จริง ผับ Black butterfly ถูกปิดเป็นตัวลง แม้ว่าธุรกิจจะรุ่งเรือง แต่เคนคงทำต่อไม่ได้ คงไม่มีเวลามากพอเข้าไปดูแลที่นั่น เหลือเพียงร้านอาหารที่ขยายสาขาไปแล้วถึงห้าจังหวัดคนที่บอกว่าไม่อยากทำงานบริษัท ไม่อยากรับช่วงต่อจากที่บ้านตอนนี้กลับเริ่มเรียนรู้งานจากพี่ชาย อย่างน้อยก็เป็นอีกทางที่ทำให้มีรายได้อย่างมั่นคง และตอนนี้กำลังวางแผนจะสร้างร้านอาหารให้พลับจีน ซึ่งเป็นความฝันของที่เจ้าตัวเคยพูดเอาไว้กับน้อง เคนเลยอยากเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ความฝันนั่นสำเร็จ“น้ำครับ”“ขอบคุณครับ”ร่างสูงอุ้มลูกชายเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะรับแก้วน้ำจากคนรักพร้อมทั้งโน้มไปหอม
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) ตอนพิเศษ 5
ตื่นเช้ามาพลับจีนก็เห็นเคนกำลังนั่งทำอะไรสักอย่างที่ตู้เสื้ออยู่นานสองนาน ก่อนจะเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ออกมาก็ตรงไปที่เคนนั่งอยู่“ทำอะไรอยู่ครับ”ครั้นลุกขึ้นเดินไปดูก็เห็นว่าอีกคนนั่งดูรูปคู่ของเจ้าตัวกับเพื่อนสนิท หรือที่ไม่เคยพูดคำนั้นออกมาเลย เพราะยังไม่ลืมรักแรก เผลอ ๆ คงยังรักอีกฝ่ายอยู่หรือจริง ๆ เขาไม่ควรหวังอะไรไปตั้งแต่แรก ในเมื่อเคนก็เคยพูดว่าจะทำหน้าที่พ่อให้ลูก มันก็คงจะแค่นั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นได้คนตัวเล็กเดินกลับไปอุ้มลูกชายที่ตื่นแล้วลงไปด้านล่าง ปล่อยให้เคนมองตามหลัง เมื่อรู้สึกตัวก็รีบตามลงมา“พลับ”“หิวแล้วครับ รบกวนตั้งโต๊ะให้หน่อย”พลับจีนอุ้มลูกมานั่งที่โต๊ะกินข้าว เลิกเสื้อขึ้นเพื่อให้ลูกกินนม ส่วนตัวเองก็นั่งรอเคนเอาข้าวต้มที่ตื่นมาทำตั้งแต่เช้ามาให้คนที่รู้ตัวว่าทำให้อีกฝ่ายระแคะระคายใจพยายามที่จะอธิบาย ทว่าพลับจีนไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน เพียงแต่ตักข้าวกินเงียบ ๆ ทั้งที่บอกว่าหิวแต่กินไปไม่กี่คำก็วางช้อนไปเสียแล้ว ก่อนจะอุ้มลูกชายไปอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เคนหยิบเอาถ้วยไปจัดการล้างเสร็จเรียบร้อยถึงได้ตามมานั่งอยู่ใกล้ ๆ“พลับ”“...”“เธอโกรธฉันเหรอ”“เปล
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) ตอนพิเศษ 4
มาวิน เมธาวิน วิรุฬห์โยธิน เด็กน้อยที่เพิ่งลืมตาออกมาดูโลกเป็นวันแรกในวันที่ 23 เมษายน 2566 หลานชายคนที่สองของตระกูล ทุกคนดูจะเห่อหลานไม่ต่างจากคนแรก แม้แต่มีคุณเองก็ดูจะตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตัวเองได้น้องชาย จะได้มีเพื่อนเล่นเพิ่มตั้งแต่ออกจากห้องคลอดพลับจีนก็สลบไสลไปเพราะความเจ็บ โดยที่มีพ่อของลูกนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง ฝ่ามือใหญ่วางลงบนหน้าท้องพลับจีนแผ่วเบาเกลี่ยนิ้วลูบผ่านเสื้อ น้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาด้วยความสงสาร แผลผ่าคลอดคงทำให้พลับจีนเจ็บมากถึงได้นอนหลับไปนานจนพยาบาลเอาลูกมาให้ พลับจีนก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา“คืนนี้เดี๋ยวน่านเฝ้าพลับให้เองครับ”“ไม่เป็นไร เฮียอยู่ได้ เฮียอยากอยู่กับพลับ”“เอางั้นเหรอครับ แล้วเฮียจะดูลูกได้เหรอครับ”“อือ พยาบาลสอนไว้แล้ว เฮียทำได้”“ก็ได้ครับ แต่ถ้าไม่ไหวรีบโทรหาน่านนะ”“ครับ”น่านน้ำนึกเป็นห่วง ไม่รู้ว่าเคนจะทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ หรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากขัดใจคนเป็นพ่อ“งั้นกลับกันก่อนดีไหมครับป๊าม๊า พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”“ถ้าอย่างนั้น ป๊ากับม๊ากลับก่อนนะเคน”“ครับ”“พรุ่งนี้ปู่กับย่ามาหาใหม่นะครับมาวิน”หญิงชราเอ่ยกับหลานชายด้วยใบหน้าอิ่มเอ
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) 6.1 แค่คำขอบคุณไม่พอ
เจ้าของร่างสูงยืนพิงหน้าต่างมองดูคนหมดสภาพที่นอนอยู่บนเตียง หลังจากถูกราดน้ำเรียกสติอยู่พักใหญ่กว่าจะหมดฤทธิ์ถึงได้หลับไป ปล่อยให้เคนจัดการเปลี่ยนผ้าให้ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เลยสักนิดความต้องการของคนที่กินยาปลุกเซ็กซ์เข้าไปคือการที่มีความต้องการทางเพศ ซึ่งเคนไม่ได้อยากมีอะไรกับคนที่ขาดสติ วิธีที่พอจ
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) 5.2 อย่าให้มีปัญหา
หลังจากผ่านพ้นความอึดอัดบนโต๊ะอาหารมาได้ กลับต้องมากระอักกระอ่วนต่อในรถ เพราะน่านน้ำเป็นห่วงเขาจนจับยัดใส่รถคุณเคนให้พามาส่งที่บ้าน ประจวบเหมาะกับเวลาช่วงทุ่มครึ่งแบบนี้ท้องถนนเต็มไปด้วยรถ ติดไฟแดงยาวเหยียดกว่าจะได้ขยับเขยื้อนพลับจีนถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก ครั้นจะลงจากรถตอนนี้ก็ทำไม่ได้ ยังดีหน่อยท
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) 5.1 ความรู้สึกอึดอัด
สารนิโคตินถูกสูบเข้าไปเต็มปอดก่อนจะพ่นควันในปากออกมายาวเป็นสายให้มันค่อย ๆ จางหายไปในอากาศทิ้งไว้เพียงกลิ่นเฉพาะตัวที่คนสูบคุ้นเคยเป็นอย่างดีดวงตาคมเรียบนิ่งยากจะคาดเดา เลื่อนสายตาจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างมามองคนบนเตียง ร่างกายขาวเนียนบอบบางซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม คงจะเหนื่อยจากกิจกรรมที่ทำด้วยกันเมื่อคื
อย่ารักคุณเคน (Mpreg) 4.2 เบาหน่อยเดี๋ยวข้างห้องได้ยิน
“เจ็บไหม” คนตัวเล็กเอ่ยถามเสียงเบา“ฉันจะทำเบา ๆ”คำถามนี้ของพลับจีนพอจะเป็นคำตอบได้หรือเปล่าว่าไม่ปฏิเสธ ไม่รู้เป็นเพราะบรรยากาศมันพาไปหรือว่าความต้องการอยากรู้อยากลองของพลับจีนเองที่ทำให้ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับเกิดมายี่สิบหกปีพลับจีนไม่เคยผ่านมือชายใด หรือนัวเนียกับสาวคนไหนมาก่อน นี
あなたも気に入るかもしれません
