7.2 เพื่อเธอไม่เคยเหนื่อย

เจ้าของร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาล-ทองราคาแพงจากแบรนด์ชั้นนำในต่างประเทศ ความนุ่มของมันทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าเหลือเชื่อ ศีรษะทุยเอนพิงไปกับพนักโซฟา หลับตาลง คิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ หลายสิ่งที่เขายังไม่เข้าใจ และยังหาคำตอบไม่ได้

ปกติแล้วเคนมักจะหลับนอนที่ชั้นบนสุดของผับตัวเอง เพราะขี้เกียจขับรถกลับคอนโดฯ ส่วนบ้านใหญ่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตั้งแต่ขึ้นเรียนมหา’ลัย เคนก็กลับไปที่นั่นน้อยลง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเวลาให้พ่อกับแม่เอาเสียเลย วันไหนที่พวกท่านเรียกหาเคนก็ไม่เคยปฏิเสธ เพียงแต่ไม่ได้นอนค้างก็เท่านั้น

คอนโดฯ ที่มีก็ซื้อไว้ตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนมหา’ลัย พอเรียนจบเปิดผับเปิดร้านอาหาร เคนก็ไม่ค่อยได้กลับไปนอนที่นั่นสักเท่าไร อาทิตย์หนึ่งอาจจะกลับไปนอนสักครั้ง หรือไม่ก็ไม่กลับไปเลย เรื่องทำความสะอาดเคนจะจ้างแม่บ้านให้มาทำทุกอาทิตย์

จนกระทั่งวันนี้ที่เขาเสนอให้พลับจีนมาทำหน้าที่นั้นแทน ในฐานะ ‘พ่อบ้าน’ ที่ต้องรับผิดชอบตั้งแต่ดูแลความสะอาด รวมถึงอาหารการกิน พอได้คิดทบทวนดูแล้วสิ่งที่เขากำลังทำเหมือนกับว่ากำลังเห็นใจเด็กคนนั้น เพราะอะไร...

เพราะเป็นเพื่อนน่านน้ำ

เพราะมีชีวิตที่น่าสงสารเหมือนน่านน้ำ

หรือเพราะอะไรกันแน่.. ทำไมเขาถึงต้องทำขนาดนั้น ทั้งที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด

...

วันต่อมา

พลับจีนมาตามที่อยู่ที่เคนส่งมาทางข้อความเมื่อเช้านี้ การเดินทางอาจจะใช้เวลาสักหน่อย เพราะอยู่ห่างจากที่เขาอยู่พอสมควร ทันทีที่มาถึงพลับจีนตรงไปยังล็อบบี้เป็นอย่างแรกเพราะเคนได้ฝากคีย์การ์ดสำรองเอาไว้ที่นี่

ร่างเล็กค่อย ๆ เดินไปตามทาง มองไปรอบ ๆ ชื่นชมความสวยงามของที่นี่ ทางเดินก็ดูสะอาดตา น่าอยู่ผิดกับห้องแถวเก่า ๆ ที่เขาอยู่ราวฟ้ากับเหว แม้ว่าคอนโดฯ นี้จะไม่ได้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง แต่ราคาก็แต่ละห้องก็แพงพอ ๆ กัน ยิ่งอยู่สูงราคาห้องยิ่งแพง นั่นเพราะขนาดห้องที่ใหญ่กว่า และแน่นอนว่าคนมีเงินอย่างเคนก็ต้องเลือกห้องที่ใหญ่ที่สุด

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นที่สามสิบสี่ พลับจีนเดินตรงไปยังห้องที่เคนบอกเอาไว้ เปิดประตูเข้าไปจะเจอกับโถงหน้าห้อง ตรงมาขวามือจะเป็นโซน Living Room มีห้องครัว และห้องนั่งเล่น ที่อยู่ไม่ไกลกัน ภายในห้องโดยรวมจะถูกจัดแต่งด้วยสีขาวมองแล้วสบายตา ทางด้านซ้ายจะเป็นทางเดินยาวไปยังพื้นที่พักผ่อน จะมีห้องน้ำอยู่ซ้ายมือตรงข้ามกับห้องนอนเล็ก และสุดทางเดินจะเป็นห้องนอนใหญ่ ที่มีพร้อมทั้งห้องน้ำในตัว และด้านในห้องยังมีโซน Walk-in Closet อีกด้วย แค่ห้องนอนเล็กห้องเดียวยังใหญ่กว่าห้องรูหนูที่เขาอาศัยอยู่เสียอีก

พลับจีนปิดประตูห้องนอนใหญ่หลังจากถือวิสาสะเปิดเข้ามาดู เพราะความอยากรู้อยากเห็น ทั้งที่เคนสั่งเอาไว้แล้วว่าไม่ให้เข้ามาในห้องนอนส่วนตัว

คนตัวเล็กเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นวางกระเป๋าสะพายบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบเอาผ้ากันเปื้อนที่เตรียมมาสวมใส่ หันซ้ายหันขวาหาตู้เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด ก่อนจะเห็นว่ามีโซนที่ใช้ซักผ้าอยู่ตรงใกล้กับห้องน้ำ รวมถึงตู้เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดที่ฝังไปกับผนัง

พลับจีนเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วก็เริ่มลงมือปัดกวาดเช็ดถูไปทีละโซน ไม่รีบร้อน ค่อย ๆ ทำให้สะอาดที่สุด แม้ว่ามันจะดูสะอาดอยู่แล้วก็ตาม

ใช้เวลาไปเกือบสามชั่วโมงทุกอย่างในห้องก็ดูเนี้ยบและสะอาดไม่มีแม้แต่ไรฝุ่น พลับจีนยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อตรงหน้าผาก แม้ว่าในห้องจะมีเครื่องปรับอากาศแต่ก็ไม่กล้าเปิดใช้ตามอำเภอใจ

แสงแดดจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้องผ่านผนังกระจกที่พลับจีนเปิดผ้าม่านเอาไว้ หากมองออกไปจะเห็นกับรางรถไฟที่ทอดเป็นสายยาวสุดลูกหูลูกตา บ้านเรือนของผู้คนที่เล็กแสนเล็กเมื่อมองจากบนนี้ แม้ว่าจะเคยเห็นวิวสวย ๆ แบบนี้มาแล้วบ้างตอนที่น่านน้ำพาไปเที่ยวที่คอนโดฯ เก่าก่อนจะย้ายไปอยู่ที่บ้านหลังแต่งงาน ทว่ากลับเป็นความสวยคนละแบบ พอได้ยืนมองอะไรแบบนี้แล้วเหมือนเหมือนได้ปล่อยตัวปล่อยใจให้ได้หลุดลอยไปคิดถึงหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างที่แบกเอาไว้

เพิ่งรู้ว่าตัวเองเหนื่อยขนาดนี้.. ทั้งกาย และใจ

เขาอยากมีโอกาสชีวิตที่ดีขึ้น แต่ไม่ว่าพยายามมากขนาดไหนก็ยังไม่สามารถออกจากจุดเดิม ๆ ได้ แต่อย่างน้อยก็ใช่ว่าจะสูญเปล่าเสียทั้งหมด

แค่มีชีวิตอยู่รอดในแต่ละวัน ก็เก่งมากแล้ว...

หกโมงเย็นพลับจีนแวะมาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง พร้อมกับของกินมากมายเต็มมือ ใบหน้ายิ้มแย้มของพลับจีนทำให้คนป่วยมีแรงที่จะยิ้มตาม

“พี่ซื้อของกินมาเยอะแยะเลย พลัมอยากกินอะไรก่อนดี”

“ไม่เห็นต้องซื้อมาเยอะเลยพี่พลับ พลัมกินได้นิดเดียวพี่ก็รู้”

“เอาน่า กินไปเถอะจะได้มีแรงไง”

ลูกพลัม น้องสาวแท้ ๆ วัยยี่สิบปีที่ตรวจพบว่าเป็นเนื้องอกในสมองเมื่อแปดปีที่แล้ว ได้ทำการรักษาผ่าตัดไปจนอาการดีขึ้น ผ่านมาแค่สามปีก็ได้ตรวจพบอีกว่าเธอกลับมาเป็นซ้ำ ความวิตกกังวลของเธอทำให้อาการทรุดลงจนต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งที่พลับจีนกลับจากทำงานก็เห็นว่าลูกพลัมนอนหมดสติอยู่บนพื้น ต้องรีบส่งตัวมาโรงพยาบาลด่วน

ในชีวิตของพลับจีนคนที่สำคัญในชีวิตที่สุดก็คือลูกพลัม ในตอนที่เขาสองพี่น้องถูกแม่เอาไปทิ้งไว้ที่สถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าเขาอายุเพียงเก้าขวบ และลูกพลัมอายุแค่สามขวบ เธอยังไม่รู้เดียงสาอะไรเลยแม้แต่น้อย พลับจีนจึงรักเธอมากที่สุดในชีวิต ยอมทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินมาจ่ายค่าพยาบาล ให้เธอได้เข้ารักษาในโรงพยาบาลดี ๆ เพียงเพราะอยากให้เธอหายจากโรคที่เป็นอยู่ แม้จะรู้ว่าโอกาสนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้หรือทอดทิ้งเธอเหมือนอย่างที่แม่กับพ่อทำ

“พี่พลับ.. เหนื่อยไหม” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามเสียงสั่น “จริง ๆ พลัมดีขึ้นแล้วนะ ให้พลัมกลับบ้านก็ได้”

“หมอยังต้องดูอาการอย่างใกล้ชิด ถ้าเกิดกลับไปแล้วหมดสติเหมือนครั้งก่อนอีกจะทำยังไง”

“แต่ค่ารักษามันแพง ค่าห้อง ค่ายา พี่พลับต้องหาอยู่คนเดียว พลัมไม่อยากเป็นภาระ”

“พลัม! พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าพลัมไม่เคยเป็นภาระ เมื่อไรจะเลิกคิดแบบนี้ พี่ไม่เหนื่อยเลยนะ พี่ยังทำงานหาเงินมาจ่ายค่ารักษาให้พลัมไหว ไม่ต้องเป็นห่วงพี่ แค่พลัมกินอิ่ม นอนหลับ อยู่รักษาตัวให้หายดีก็พอแล้ว”

“ขอโทษนะ.. ที่ทำให้พี่ต้องลำบาก”

ชีวิตที่พบเจอเรื่องแย่ ๆ มาเกือบทั้งชีวิต มันจะสิ้นสุดลงตอนไหนพลับจีนเองก็ตอบไม่ได้

“พลัม.. พี่มีน้องสาวแค่คนเดียว พี่ทำทุกอย่างได้เพื่อพลัม เพราะงั้นไม่ต้องคิดมากเข้าใจไหม พี่ไม่ได้ลำบากอะไรเลย” ฝ่ามืออุ่นวางลงบนกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา

ลูกพลัมรับรู้และเห็นมาตลอด.. พี่ชายของเธอทำเพื่อเธอได้ทุกอย่างจริง ๆ

แขนเรียวโอบกอดเอวของพลับจีนเอาไว้ แนบหน้าลงบนหน้าท้องบาง ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่อาจห้าม

ที่บอกว่าไม่เหนื่อย โกหกทั้งนั้น... เธอรู้ดีว่าพี่ชายคงเหนื่อยจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็หยุดไม่ได้เพราะเธอ เพียงเพราะหาเงินมารักษาโรคที่เธอเป็น แม้จะรู้ว่ารักษาไปก็ไม่หาย ทำได้ก็แค่ยื้อเวลาเอาไว้เท่านั้น

ท้องถนนยามค่ำคืน กับลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างรถเมล์ ทำให้พลับจีนหลุดอยู่ในภวังค์

เขาไม่เคยบอกใครเรื่องน้องสาว ไม่เคยมีใครรู้แม้แต่น่านน้ำ เขาไม่อยากให้ใครมาสงสารชีวิตที่แสนอาภัพและโชคร้ายของตัวเอง เขามักจะแสดงออกไปในด้านที่อยากให้คนอื่นเห็น ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะขอความเห็นใจจากใคร

เมื่อก่อนเขามีแค่ลูกพลัมคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต จนกระทั่งได้เจอกับน่านน้ำ คนที่มีชีวิตคล้าย ๆ กัน เราเข้ากันได้ดีมากจนสนิทกันในที่สุด และเพราะน่านน้ำดีกับเขา ดีมากเกินไปด้วยซ้ำ เขาจึงไม่อยากให้ความน่าสงสารของตัวเองไปทำให้น่านน้ำต้องมาทุกข์ใจไปด้วย เพราะยิ่งสนิทกันก็ยิ่งได้รู้นิสัยของน่านน้ำ คนที่เห็นอกเห็นใจคนอื่นมากกว่าตัวเองอย่างนั้นคงทนเห็นเพื่อนตัวเองลำบากไม่ได้แน่

เพราะแบบนี้พลับจีนถึงได้พยายามเก็บความลับของตัวเองเอาไว้ ไม่ใช่ไม่เชื่อใจ แค่ไม่อยากให้น่านน้ำต้องมาหนักใจไปด้วยก็เท่านั้น

แต่เอาเข้าจริงพอรู้สึกเหนื่อย ๆ แบบนี้ เขาก็อยากกอดใครสักคน อยากร้องไห้แล้วมีคนคอยปลอบ โดยที่ไม่ต้องถามหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น

แค่มีชีวิตอยู่รอดในแต่ละวัน ก็เก่งมากแล้ว...

tbc.

คุยกับนักเขียน

ฮืออ แล้วชีวิตพลับจีนคือน่าสงสารมาก อยากบอกว่าโคตรเก่งเลยที่เติบโตมาได้อย่างดีขนาดนี้ ไม่ใช่แค่ตัวเอง แต่ยังมีน้องสาวอีกคนที่ดูแลมาอย่างดี อยากกอดจังเลยลูก ถ้าใครใจร้ายแม่จะสาปมันให้หมด!!!