ตอนที่ 4 ดวงตาที่จ้องมองเธอเพียงผู้เดียว

รุ่งเช้าของวันใหม่ในคอนโดมิเนียมของเกวลินอบอวลไปด้วยความเงียบผิดปกติ หลังจากค่ำคืนแห่งความตึงเครียดและความตระหนก เกวลินตื่นขึ้นมาบนเตียงของตัวเองเพียงลำพัง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านบางเบา ทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ เธอขยับตัวช้าๆ ความรู้สึกเมื่อยล้ายังคงเกาะกุมร่างกาย แต่สิ่งที่หนักอึ้งยิ่งกว่าคือความรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอ

เมื่อคืน...คำสารภาพที่หนักแน่นและแฝงไปด้วยความคลั่งไคล้ของคีรินทร์ยังคงดังก้องอยู่ในหู เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตเธอด้วยความบังเอิญ แต่กลับกุมชะตาชีวิตของเธอไว้ในมือ

เกวลินลุกจากเตียง เดินไปยังห้องนั่งเล่น ภาพที่เห็นทำให้เธอแปลกใจ คีรินทร์นั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ดวงตาคมกริบของเขากำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องใบหน้าคมสันของเขา ทำให้เห็นร่องรอยบาดแผลที่เริ่มจางลง

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา คีร์ก็หันกลับมา ดวงตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อสบกับสายตาของเธอ

"ตื่นแล้วเหรอ?" เขาถามเสียงทุ้มต่ำ

เกวลินพยักหน้าช้าๆ "คุณ...ยังอยู่ที่นี่"

"ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไม่ปล่อยเธอไป" คีร์ลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว "ตราบใดที่อันตรายยังไม่หมดไป...เธอต้องอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน"

"แต่ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณดูแล!" เกวลินโต้แย้งเสียงเบา "ฉันดูแลตัวเองได้"

"ในโลกของฉัน...อันตรายมาในรูปแบบที่คุณคาดไม่ถึง" คีร์ยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับเธอที่จะเข้าใจ แต่ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อความปลอดภัยของเธอ"

"ความปลอดภัยของฉัน...หรือความต้องการที่จะควบคุมกันแน่?" เกวลินถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น

แววตาของคีร์วูบไหวเล็กน้อย "ทั้งสองอย่าง...บางที" เขายอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน เธอเข้ามาในชีวิตฉันโดยไม่ทันตั้งตัว...และฉันก็ไม่อยากเสียเธอไป"

ตลอดทั้งวัน คีร์ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเกวลิน เขาไม่ได้สั่งห้ามไม่ให้เธอทำอะไร แต่ทุกการกระทำของเธอก็อยู่ในสายตาของเขาเสมอ หากเธอต้องการออกไปข้างนอก เขาก็จะไปด้วย แม้กระทั่งตอนที่เธอโทรศัพท์คุยกับเพื่อนร่วมงาน เขาก็ยังคงนั่งฟังอยู่ใกล้ๆ

ความรู้สึกอึดอัดและไม่เป็นอิสระเริ่มกัดกินหัวใจของเกวลิน เธอเข้าใจว่าคีร์กำลังพยายามปกป้องเธอ แต่การถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลาก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษ

ในช่วงบ่าย คีร์ได้รับโทรศัพท์หลายสาย เขาคุยด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมและใช้ภาษาที่เกวลินไม่คุ้นเคย เธอได้ยินเพียงคำว่า "หัวหน้า" และ "จัดการ" เป็นระยะๆ ทำให้เธอพอจะเดาได้ว่าเขากำลังติดต่อเรื่องธุรกิจที่อันตรายของเขา

เมื่อวางสาย คีร์ก็หันมามองเกวลินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "ฉันต้องออกไปข้างนอก" เขาบอกเธอ "จะมีคนของฉันมาดูแลเธอระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด"

ความรู้สึกไม่พอใจแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของเกวลิน "ทำไมฉันต้องทำตามที่คุณสั่งด้วย?"

"เพราะมันคือคำสั่งของฉัน" น้ำเสียงของคีร์เด็ดขาด "และมันก็เพื่อความปลอดภัยของเธอ"

ไม่นานหลังจากนั้น ชายร่างกำยำสองคนในชุดสูทสีดำก็มาปรากฏตัวที่หน้าห้องของเกวลิน พวกเขาแนะนำตัวเองว่าเป็นลูกน้องของคีร์และจะคอยดูแลความปลอดภัยของเธอตลอดเวลาที่เขาไม่อยู่ การมีคนแปลกหน้าสองคนมาคอยเฝ้าดูเธอในห้องพัก ทำให้เกวลินรู้สึกเหมือนถูกจองจำอย่างแท้จริง

เมื่อคีร์กลับมาในตอนเย็น บรรยากาศในห้องก็ยังคงตึงเครียด เกวลินนั่งเงียบๆ บนโซฟา ใบหน้าบึ้งตึง

"มีอะไรเหรอ?" คีร์ถามเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

"ฉันไม่ชอบที่มีคนแปลกหน้ามาอยู่ในห้องของฉัน" เกวลินตอบเสียงแข็ง "ฉันรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษ"

คีร์ถอนหายใจยาว "ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับเธอ แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ศัตรูของฉันรู้แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่...และพวกเขาก็รู้ว่าเธอคือจุดอ่อนของฉัน"

"จุดอ่อน?" เกวลินทวนคำอย่างไม่เข้าใจ

"ใช่" คีร์เดินเข้ามานั่งข้างๆ เธอ "ตั้งแต่วันที่ฉันรู้สึกถึงความห่วงใยจากเธอ...ฉันก็รู้ว่าฉันไม่อาจเสียเธอไปได้ พวกมันจะใช้เธอเป็นเครื่องมือในการต่อรอง...และฉันจะไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้น"

คำพูดของเขาทำให้เกวลินรู้สึกถึงความจริงจังและความเป็นห่วงที่ซ่อนอยู่ในนั้น แม้ว่าวิธีการของเขาจะดูเผด็จการ แต่เธอก็เริ่มเข้าใจว่าโลกที่เขาอยู่มันอันตรายเพียงใด

"แล้วคุณจะทำยังไง?" เกวลินถามด้วยความกังวล

"ฉันกำลังจัดการเรื่องนี้" คีร์ตอบ "ฉันจะทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครกล้ามายุ่งกับเธออีก"

ตลอดทั้งคืนนั้น คีร์ไม่ได้ปล่อยให้เกวลินคลาดสายตา เขานั่งทำงานบนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น โดยมีสายตาจ้องมองเธอเป็นระยะๆ เกวลินพยายามข่มตาให้หลับ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงรบกวนจิตใจ

ในขณะที่เกวลินกำลังเคลิ้มหลับ เสียงโทรศัพท์ของคีร์ก็ดังขึ้น เขาลุกขึ้นเดินไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียง น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียดและต่ำจนเกวลินจับใจความไม่ได้

เมื่อเขากลับเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล

"เกิดอะไรขึ้น?" เกวลินถามด้วยความเป็นห่วง

"พวกมัน..." คีร์กำมือแน่น "พวกมันกล้าลองดี"

"ใคร?"

"ศัตรูของฉัน...พวกมันส่งคนมาใกล้คอนโดนี้"

ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่างของเกวลิน "แล้วเราจะทำยังไง?"

"เราจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป" คีร์ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "ฉันจะพาเธอไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยกว่านี้"

"ไปไหน?"

"ที่ที่ไม่มีใครกล้าตามมา" คีร์เดินเข้ามาใกล้และจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ "เธอต้องเชื่อใจฉัน เกวลิน...ฉันจะปกป้องเธอด้วยชีวิตของฉัน"

ไม่นานหลังจากนั้น เกวลินก็ถูกพาตัวออกจากคอนโดของตัวเอง พร้อมกับคีร์และลูกน้องอีกสองคน เธอไม่รู้ว่าพวกเขากำลังจะไปที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าชีวิตที่แสนธรรมดาของเธอได้ก้าวเข้าสู่โลกที่มืดมิดและอันตรายอย่างเต็มตัว

รถยนต์หรูสีดำเคลื่อนตัวไปบนท้องถนนในยามค่ำคืน แสงไฟจากเมืองหลวงสาดส่องเข้ามาในรถเป็นระยะๆ เกวลินนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ความรู้สึกหวาดหวั่นและไม่แน่นอนเกาะกุมหัวใจ

คีร์นั่งอยู่ข้างๆ เธอ มือของเขากุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสที่แข็งแกร่งนั้นพยายามจะสื่อถึงความมั่นคงและความปลอดภัย

"ไม่ต้องกลัว" คีร์กระซิบเสียงเบา "ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอ"

เกวลินหันไปมองเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอเพียงคนเดียว ราวกับว่าในโลกทั้งใบของเขามีเพียงเธอเท่านั้น

"ทำไมคุณถึงทำเพื่อฉันมากขนาดนี้?" เกวลินถามด้วยความสงสัย

คีร์ยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบแก้มของเธออย่างอ่อนโยน "เพราะเธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน เกวลิน...เธอคือเหตุผลที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเกวลินเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่ดูเย็นชาและอันตรายเช่นเขา จะสามารถพูดคำที่อ่อนโยนและลึกซึ้งเช่นนี้ได้

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกถึงความหวาดระแวงและความไม่แน่ใจในอนาคตที่กำลังรออยู่ข้างหน้า การอยู่เคียงข้างราชามาเฟีย...มันหมายถึงการก้าวเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยเลือด น้ำตา และความตาย

และเกวลินก็ไม่รู้ว่าหัวใจที่กล้าหาญของเธอจะสามารถรับมือกับความจริงอันโหดร้ายนั้นได้หรือไม่