บทที่ 1

"เอเลน่า!"

เสียงของลูก้า ที่ปรึกษาประจำตระกูลดึงสติฉันให้กลับมา

เขาวางเล่มเอกสารปกหนังลงบนโต๊ะไม้สีดำตรงหน้าฉัน เอกสารนั้นปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งและประทับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลสีทอง

"สภาอาวุโสมีมติเป็นเอกฉันท์อนุมัติคำร้องขอแต่งงานของเธอแล้ว ขอต้อนรับเข้าสู่ตระกูลแกมบิโน่อย่างเป็นทางการนะ"

"หลังจากผ่านไปตั้งหลายปี ในที่สุดเขาก็ยอมมอบตำแหน่งที่เธอสมควรได้รับสักที ยินดีด้วยนะสาวน้อย"

สายตาของฉันจับจ้องไปที่ตรานั้น... สัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด

และพอได้เห็นวันที่บนนั้น ตัวฉันก็แข็งทื่อไปทันที

ฉันย้อนเวลากลับมาใหม่จริงๆ ด้วย!

ในชาติที่แล้ว นาทีนี้ฉันดีใจจนแทบบ้า เพราะคิดว่าจะได้ยืนเคียงข้างเขา ได้เสพสุขกับอำนาจและเกียรติยศร่วมกันสักที

แต่คืนนั้นเอง โทรศัพท์จากวินเซนต์ก็มีสายเข้า

เขาขอให้ฉันยกทุกอย่าง... ทั้งงานแต่ง และตำแหน่งเจ้าแม่... ให้กับโซเฟีย รักแรกของเขา

เสียงโทรศัพท์ภายในดังแทรกขึ้นมาตัดความทรงจำของฉันจนแตกกระเจิง

ลูก้ารีบรับสายทันที ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความนอบน้อม

"ดอนครับ ใช่ครับ เอกสารส่งถึงมือเรียบร้อยแล้ว... คุณเอเลน่าก็อยู่ตรงนี้ครับ"

เขาเอามือปิดหูฟังโทรศัพท์ ก่อนจะพยักหน้าให้ฉันแล้วลดเสียงต่ำ "สายของดอนครับ ท่านคงโทรมาคุยรายละเอียดงานแต่งกับคุณด้วยตัวเอง"

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วรับหูฟังโทรศัพท์ทรงโบราณอันหนักอึ้งมา

"เห็นเอกสารแล้วใช่ไหม?"

วินเซนต์เงียบไปอึดใจหนึ่ง เหมือนกำลังคิดคำพูดอยู่

"โซเฟียกลับมาแล้วนะ"

"เธอก็รู้ว่าพ่อของเธอเพิ่งเสีย แล้วในตระกูลก็กำลังแย่งชิงอำนาจกัน พวกลุงๆ ป้าๆ จ้องจะตะครุบหุ้นกับสิทธิ์คุมท่าเรือของเธอ โซเฟียจำเป็นต้องได้ตำแหน่งเจ้าแม่ไปเป็นเกราะป้องกันตัว ถึงจะเอาคนพวกนั้นอยู่"

คำพูดเดิมเป๊ะ ไม่ผิดเพี้ยน

ในชาติก่อน พอได้ยินแบบนี้ฉันก็สติแตกด้วยความโมโห

"คนที่เคียงอยู่ข้างนายมาตลอดคือฉัน! คนที่นายต้องแต่งงานด้วยคือฉันคนเดียวเท่านั้น!"

ความดันทุรังในวันนั้นทำให้ฉันได้สิ่งที่ต้องการ... ฉันได้แต่งงานกับวินเซนต์

แต่มันกลับแลกมาด้วยความแค้นเคืองที่เขามีต่อฉันยาวนานถึงสามสิบปี

เสียงของวินเซนต์ในสายดึงฉันกลับมาจากความคิด

"เอเลน่า เธอไม่เหมือนโซเฟียหรอกนะ"

"เธอฝ่าคาวเลือดและกองเพลิงมาด้วยตัวเอง ต่อให้ไม่มีตำแหน่งนี้ เธอก็ยังเป็น 'กุหลาบน้ำแข็ง' ที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว แต่โซเฟีย... เธอบอบบางเกินไป ถือว่าเสียสละครั้งนี้ให้เธอ... เพื่อฉันเถอะนะ แล้วฉันจะชดเชยให้เธอทีหลัง อยากได้อะไรก็บอกมาได้เลย แล้วฉันจะ..."

"ตกลง"

ปลายสายเงียบกริบไปทันที

เงียบไปนานหลายวินาทีกว่าวินเซนต์จะพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอึกอัก

"เธอ... ตกลงเหรอ?"

"ใช่ ฉันตกลง"

"ทั้งงานแต่ง ทั้งตำแหน่งเจ้าแม่ ยกให้เธอไปให้หมดเลย แล้วนายก็ไม่ต้องมาชดเชยอะไรให้ฉันทั้งนั้น"

เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ฉันจะไม่แต่งงานกับนายอีกแล้ว!

ฉันได้ยินเสียงรีบหายใจเข้าออกของเขาจากปลายสาย เขาคงไม่คิดว่าฉันจะยอมง่ายขนาดนี้ มันเลยทำให้เขาเสียอาการไปพักใหญ่

"ก็ดี... ดีแล้วที่เธอเข้าใจ" เขารีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว กลับไปใช้โทนเสียงชอบออกคำสั่งตามเดิม

"ส่วนงานพิธีวันศุกร์นี้... เธอไม่ต้องมานะ เอาไว้หลังจากนี้ ฉันจะโอนพวกไนท์คลับในบรูคลินให้เป็นชื่อเธอแทนแล้วกัน"

"ไม่จำเป็น" ฉันตัดบทเสียงแข็ง "มีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มี ฉันจะวางสายแล้ว"

ฉันกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบรับจากเขา

ลูก้าแอบมองหน้าฉันด้วยความตระหนกตลอดเวลา เขารีบเดินเข้ามาหา "ดอนว่ายังไงบ้าง?"

ฉันหันไปหาผู้อาวุโสที่คอยดูแลฉันในตระกูลมาโดยตลอด "ลุงลูก้า ช่วยไปบอกสภาทีนะคะ... ว่าฉันขอสละสิทธิ์ในตำแหน่งทั้งหมด รวมถึงการหมั้นหมายที่จะยืนยันในพิธีด้วยตัวเอง ยกทุกอย่างให้โซเฟียไปเลยค่ะ"

"อะไรนะ?" หน้าของลูก้าซีดเผือดจนแทบพูดไม่ออก

"เธอรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง นั่นมันสิ่งที่เธอควรได้รับ เธอหลั่งเลือดเพื่อตระกูลนี้ ถอนรากถอนโคนพวกทรยศ แล้วยังชิงเส้นทางของลักลอบหนีภาษีกลับมาได้ตั้งสามทาง แล้วคนชื่อโซเฟีย โคลัมโบ นั่นเกี่ยวอะไรด้วยตรงไหน?"

"ลุงลูก้าคะ... ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ"

ฉันดันเอกสารที่เคยใฝ่ฝันอยากจะได้กลับคืนไปหาเขาบนโต๊ะ... ด้วยท่าทีสงบเรียบร้อย แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นไม่ยึดติดอีกต่อไป