บทที่ 2

ข่าวเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวน่าจะต้องใช้เวลาเป็นสัปดาห์กว่าจะแพร่กระจายไปทั่วสายงานภายในของตระกูล

ตลอดทั้งสัปดาห์นั้น วงการมาเฟียใต้ดินทั่วทั้งชิคาโก้ต่างลือกันให้แซ่ด

บ้างก็ว่าฉันโง่ ยอมถอยออกจากงานแต่งงานที่อยู่แค่เอื้อมมือแท้ๆ

บางคนก็เล่าว่าโซเฟีย โคลัมโบ ต้องมีของดีอะไรแน่ๆ ถึงทำให้วินเซนต์ยอมสลับตัวเจ้าสาวได้ในเวลาฉุกเฉิน ทั้งๆ ที่เขากำลังจะขึ้นรับตำแหน่งผู้นำตระกูลแท้ๆ

แต่ฉันกลับไม่เอาเรื่องพวกนี้มาใส่หัวเลยสักนิด

สี่วันก่อนถึงกำหนดการงานแต่ง ช่วงบ่ายวันนั้น พอล มือขวาคนสนิทของวินเซนต์ก็มาปรากฏตัวที่ประตูหลังคลินิกส่วนตัวของฉัน พร้อมกระเป๋าเดินทางแบรนด์หลุยส์ วิตตอง ใบใหม่เอี่ยม

"คุณเอเลน่าครับ..." พอลวางกระเป๋าลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนห้องรับแขก ท่าทางของเขาดูอึดอัดใจไม่น้อย "คุณวินเซนต์สั่งให้ผมเอาของพวกนี้มาส่งให้ครับ"

พยาบาลสองสามคนในคลินิกแอบมองตากันเลิ่กลั่ก

จีน่าเดินตรงเข้ามาจากอีกฝั่งของห้อง กวาดสายตามองกระเป๋าเดินทางใบนั้น แล้วพูดพร้อมยิ้มที่มุมปาก "เอาเถอะ ชดเชยให้ไวจริงนะ อย่างน้อยๆ เขาก็ยังพอจะนึกถึงเธอบ้างแหละ"

ฉันกดตัวล็อกเปิดกระเป๋าออก

ด้านในมีผ้าพันคอผ้าแคชเมียร์เกรดพรีเมียมสามผืน, สร้อยคอเพชรในกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงิน, กล่องช็อกโกแลตเบลเยียมห่ออย่างสวยงามอีกหลายกล่อง, ปืนพกสั้นประดับด้ามมุกขนาดจิ๋วสองกระบอก, ไข่ปลาคาร์เวียราคาแพง ลากยาวไปจนถึงของเล่นเสริมพัฒนาการเด็กอีกสองสามชิ้น

ของทุกชิ้นหรูหราประณีตสุดๆ และของทุกชิ้น... มันชัดเจนเลยว่าเตรียมไว้ให้โซเฟียกับลูกชายวัยเจ็ดขวบของเธอ หลุยส์ตัวน้อย

ทว่าที่ด้านล่างสุด ใต้ของหรูหราพวกนั้น กลับมีสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเก่าๆ ขอบมุมงอขดอยู่เล่มหนึ่ง

ชิ้นนั้น... มีแค่ชิ้นนั้นชิ้นเดียวเท่านั้นที่เป็นของฉัน

พอลเหลือบไปเห็นสมุดเล่มนั้นเข้าพอดี ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีไปทางอื่นทันที

จีน่าถึงกับอ้าปากค้าง กัดฟันแน่นด้วยความโมโหแทน

ฉันหลุดหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง ชาติที่แล้วฉันหลงผิด คิดจะแต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ

เขาไม่ได้เลือกของขวัญไม่เป็นหรอก... เขาแค่ไม่เคยใส่ใจ และไม่คิดจะพิถีพิถันอะไรกับฉันเลยต่างหาก

"เอเลน่า..."

เสียงของโซเฟียดังขึ้นมาจากตรงประตูหน้าคลินิก

วันนี้เธอใส่ชุดสูทชาเนลสีชมพูอ่อน มือข้างหนึ่งจับมือหลุยส์ตัวน้อยเอาไว้

สายตาของเธอจ้องมาที่กระเป๋าที่เปิดทิ้งไว้ หยุดชะงักตรงสร้อยเพชรไปแวบหนึ่ง ก่อนที่น้ำตาจะเริ่มคลอเบ้า

"พอลบอกว่าของมาส่งให้เธอที่นี่น่ะ..." เธอก้าวเข้ามาด้านใน ดัดเสียงพูดนุ่มนวล "เรื่องงานแต่ง... ฉันเสียใจจริงๆ นะ ฉันบอกปัดเขาไปแล้ว แต่วินเซนต์บอกว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะรักษาธุรกิจท่าเรือของพ่อฉันไว้ได้ แล้วก็ปกป้องฉันกับหลุยส์ให้ปลอดภัย... ได้โปรดอย่าไปโทษเขาเลยนะ ถ้าจะโทษก็มาลงที่ฉันคนเดียวเถอะ"

เธอสะกิดลูกชาย "หลุยส์ ขอโทษน้าเอเลน่าสิลูก"

เด็กน้อยทำปากยื่น รีบมุดไปซ่อนหลังแม่แล้วส่งสายตาจ้องจับผิดมาที่ฉันอย่างเป็นศัตรู

ฉันหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าจากก้นกระเป๋าขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์

"ของอยู่ครบหมด ลองเช็กดู แล้วเอากลับไปเถอะ"

น้ำตาที่เธอพยายามบีบออกมาถึงกับชะงักค้าง โซเฟียเหลือบมองสมุดในมือฉัน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจิกกัดแฝงความอวดดี "เอเลน่า... เธอจะเอาไว้แค่นี้จริงๆ เหรอ? วินเซนต์ให้เธอแค่นั้นเองเหรอ?"

"จะยังไงก็ช่างเถอะ" ฉันสบตาเธอกลับด้วยความสงบ "งานแต่งก็เป็นของเธอแล้ว ของขวัญรวมๆ พวกนี้ก็ตั้งใจเอามาให้เธออยู่แล้ว ทั้งหมดนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้วล่ะ"

ใบหน้าของโซเฟียแดงขึ้นมาทันที

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ในที่สุดก็พึมพำคำว่า "ขอบใจนะ" เบาๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้พอลยกกระเป๋า แล้วรีบพาผู้เป็นลูกชายออกจากคลินิกไปอย่างไว

ดึกดื่นคืนนั้น ฉันเดินทางกลับมายังเพนท์เฮาส์หรูวิวริมทะเลสาบของตัวเอง

ทุกตารางนิ้วในห้องนี้ ฉันลงมือตกแต่งด้วยตัวเองทั้งหมด

ในตู้แช่เหล้า มีแมคคัลแลนบ่ม 25 ปี ของโปรดของเขาตั้งอยู่

ฉันหยิบขวดเหล้าขึ้นมา หมุนฝาเปิด แล้วเทน้ำสีอำพันนั่นลงอ่างสแตนเลสจนหยดสุดท้าย

ฉันก้าวเข้าไปในห้องทำงาน เปิดตู้เซฟลับ แล้วหยิบบัตรเครดิตไทเทเนียมเรียบๆ ที่ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ ออกมา

เมื่อหกเดือนก่อน ในงานประมูลลับที่เวียนนา ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยซอล์กเคยมาทาบทามฉันด้วยตัวเอง

"คุณคอสตาครับ..." เขาเคยบอกกับฉันในตอนนั้น "ประสบการณ์เรื่องกลไกการเผาผลาญสารพิษทำลายประสาทของคุณ มันล้ำกว่าพวกนักวิจัยทฤษฎีของเราไปไกลมาก ธุรกิจในชิคาโกกำลังทิ้งพรสวรรค์ของคุณเปล่าๆ มาสวิตเซอร์แลนด์เถอะ... เราจะยกห้องแล็บส่วนตัวให้ งบประมาณไม่จำกัด แถมอิสระแบบเต็มที่"

ตอนนั้นในหัวฉันมีแต่เรื่องงานแต่งงาน... ฉันเลยปฏิเสธเขาไป

แต่ตอนนี้ ฉันเปิดโทรศัพท์ดาวเทียมที่เข้ารหัสแล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขเดียวที่บันทึกไว้บนบัตร

ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด... เสียงสัญญาณดังอยู่สามครั้ง ปลายสายก็กดรับ

"ฝากบอกผู้อำนวยการด้วยนะคะว่าฉันตกลงรับตำแหน่ง... ตามข้อเสนอเดิมที่เขาเคยให้ไว้ทุกประการ"

ฉันถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง... ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว เหลือแค่จุดชนวนอย่างสุดท้าย แล้วฉันก็จะไปจากที่นี่อย่างสมบูรณ์แบบ