บทที่ 7

เห็นบรรยากาศกำลังจะตึงขึ้นมาอีกครั้ง ฉินหล่างจึงยกแก้วเหล้าขึ้นมาช่วยไกล่เกลี่ย “โอ๊ย คนกันเองทั้งนั้น เรื่องแค่นี้เอง! ในเมื่อพี่สะใภ้กับเซียวเซียวก็อยู่ด้วย งั้นก็เที่ยวเล่นด้วยกันสิ นานๆทีจะอยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้ คึกคักหน่อยก็ดี!”

คุณชายหลายคนรอบข้างก็พากันส่งเสียงสนับสนุน “ใช่ๆ! เปิดแชมเปญกันเถอะ! ถือเป็นการอวยพรให้โครงการใหม่ของจี้หลี่ประสบความสำเร็จ!”

มีคนคว้าขวดแชมเปญบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดจุกออกอย่างรวดเร็ว

เสียงดังปัง จุกไม้ก๊อกกระเด็นพุ่งออกไปอย่างแรง

พุ่งตรงมายังทางที่เจียงสือยืนอยู่

เฉิงจี้หลี่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาหันตัวเข้ามายืนบังตรงหน้าเจียงสือ

ในจังหวะที่ยกมือขึ้น จุกขวดที่พุ่งมาก็ถูกข้อศอกของเขากระแทกจนกระเด็นเปลี่ยนทิศไปทางอื่นพอดี

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

เฉิงเซียวเซียวเอามือปิดตา “ตาของฉัน…”

สายตาของทุกคนในห้องรับรองต่างหันมามอง

ฉินหล่างก้าวเข้าไปแล้วแบกเฉิงเซียวเซียวขึ้นหลัง

เฉิงเซียวเซียวหลับตา น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ “พี่...ใช่พี่หรือเปล่า?”

ฉินหล่างรีบเดินออกไป "พี่หล่างก็เป็นพี่เหมือนกัน! อย่ากลัวไปเลยนะ เดี๋ยวพี่พาเธอไปโรงพยาบาลเอง!"

เฉิงเซียวเซียว “……”

แต่ฉินหล่างรับหน้าที่แค่พาเธอไปส่งโรงพยาบาล ส่วนคนที่พาเข้าไปตรวจกลับยังต้องเป็นเฉิงจี้หลี่

ตอนที่เฉิงจี้หลี่พาเฉิงเซียวเซียวออกมาจากห้องฉุกเฉิน เจียงสือกำลังนั่งรออยู่คนเดียวบนเก้าอี้ยาวด้านนอก

หางตาของเฉิงเซียวเซียวแดงเล็กน้อย นอกนั้นทุกอย่างปกติดี

อีกด้านหนึ่งของทางเดิน อวี๋เสียนจือรีบร้อนเข้ามา พอเข้ามาถึงตัวก็โอบเฉิงเซียวเซียวเข้ามาในอ้อมแขนด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ “ลูกรักของแม่ เจ็บไหม? อยู่ดีๆ ทำไมถึงทำตาเจ็บได้ล่ะ? ทำเอาแม่ตกใจแทบแย่”

“เจ็บนิดหน่อยค่ะ...” เฉิงเซียวเซียวพูดเสียงอ่อยอย่างน่าสงสาร “แต่หมอบอกว่าไม่เป็นไร คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

อวี๋เสียนจือตบหลังเธอเบาๆ แล้วหันไปต่อว่าเฉิงจี้หลี่ "ลูกรู้จักคิดบ้างไหม ตัวโตขนาดนี้แล้ว แม้แต่น้องสาวก็ยังดูแลไม่ดี ปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้ พึ่งพาไม่ได้เลยสักนิด!"

“เจ็บหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?” เฉิงจี้หลี่เลิกคิ้ว “อย่างน้อยก็ควรเย็บสักสิบเข็ม ไม่อย่างนั้นคงไม่สมกับคำวิจารณ์ของคุณแม่”

“...” อวี๋เสียนจือถลึงตาใส่เขา “รีบไปเอายามา อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงนี้ มองแล้วหงุดหงิด”

เฉิงจี้หลี่ไม่ได้โต้แย้ง เพียงหันหลังเดินไปทางห้องจ่ายยาด้วยท่าทางเกียจคร้าน

อวี๋เสียนจือยังคงตรวจดูดวงตาของเฉิงเซียวเซียวอย่างละเอียด เพราะเกรงว่าจะมีอาการแทรกซ้อนหลงเหลืออยู่ภายหลัง

เฉิงเซียวเซียวอาศัยจังหวะนั้นซบลงบนไหล่ของเธอ “คุณแม่อย่าโทษพี่เลยค่ะ เป็นความผิดของหนูเองที่ปากมาก พูดอะไรที่ทำให้พี่สะใภ้โกรธ สวรรค์เลยลงโทษหนูน่ะค่ะ"

“พูดอะไรเหลวไหล?” คราวนี้อวี๋เสียนจือถึงได้หันไปมองเจียงสือที่อยู่ด้านข้าง สีหน้าก็มืดมนลงมาทันที “ตั้งแต่มีคนบางคนเข้ามาในบ้าน ตระกูลเฉิงก็ไม่เคยมีเรื่องดีๆสักอย่าง”

สีหน้าเจียงสือไร้อารมณ์ “อย่าพูดถึงตัวเองแบบนั้นเลยค่ะ”

“...” อวี๋เสียนจือพยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอก “เธอยังไม่ได้ไปคุยกับจี้หลี่อีกเหรอ? คิดจะยื้อไปถึงเมื่อไหร่?”

“ลูกชายคุณไม่กลับบ้าน” เจียงสือพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ต่อให้ฉันอยากคุยก็หาตัวเขาไม่เจอค่ะ”

อวี๋เสียนจือเบิกตากว้าง "จี้หลี่ไม่อยากกลับบ้าน มันไม่ใช่ปัญหาของเธอหรือไง? เป็นผู้หญิงแท้ๆ แม้แต่ผู้ชายของตัวเองยังรั้งไว้ไม่ได้ ทำให้เขาไม่อยากกลับบ้าน เธอยังมีหน้ามารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอีกเหรอ?คนที่ควรรู้สึกอึดอัดน้อยใจคือจี้หลี่ลูกชายฉัน คือตระกูลเฉิงของเราต่างหาก!"

ชั่วขณะนั้น ความเย็นชาในใจของเจียงสือยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

มีลูกไม่ได้ก็โทษเธอ

เฉิงจี้หลี่ไม่กลับบ้านก็โทษเธอ

มองเธอเป็นตัวกาลกิณี ราวกับแค่การมีอยู่ของเธอก็เป็นความผิด

เมื่อเห็นเธอไม่พูดอะไร อวี๋เสียนจือก็ยิ่งได้ใจ “ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะคุณปู่ของเขายืนกราน แล้วคนอย่างเธอจะมีทางแต่งเข้าตระกูลเฉิงได้ยังไง? คุณตาของเธอก็แค่ช่างตัดชุดกี่เพ้าคนหนึ่ง จะมาเทียบกับครอบครัวเราได้ยังไง ฐานะของสองครอบครัวไม่คู่ควรกันเลย!”

คำพูดนี้ทำให้เฉิงเซียวเซียวตกใจไปด้วย แล้วรีบดึงแขนของอวี๋เสียนจือ “คุณแม่ อย่าพูดเลยค่ะ ถ้าพี่รู้เข้าไม่ดีแน่”

แต่ความโกรธของเจียงสือกลับถูกจุดประกายขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเสียแล้ว

คุณตาคือคนที่เธอเคารพที่สุดในชีวิต เป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเธอบนโลกใบนี้หลังจากพ่อแม่จากไป และเป็นสิ่งที่ไม่สามารถแตะต้องของเธอได้

เธอไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นเด็ดขาด

เธอค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ ความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในแววตาพลันหายไปจนหมด เธอมองอวี๋เสียนจือตรงๆแล้วพูดขึ้นว่า “คุณดูถูกช่างตัดเสื้ออย่างนั้นเหรอ? ถ้าเก่งจริงก็ถอดเสื้อผ้าดูสิ”

“กำเริบเสิบสาน! เธอคิดว่ากำลังพูดกับใครอยู่?” ใบหน้าของอวี๋เสียนจือแดงก่ำ “ฉันจะบอกอะไรให้เจียงสือ ลูกชายฉันไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลย!”

เจียงสือยิ้มบางๆ "บังเอิญจังเลยค่ะ คุณพ่อตาเองก็คงรู้สึกกับคุณแบบนี้เหมือนกัน"

“เธอพูดว่าอะไรนะ? ใครบอกเธอ? เธอ…”

“หุบปาก! ให้ฉันบอกเองว่าทำไม” เจียงสือพูดทุกคำอย่างชัดเจน “เพราะคุณทั้งร้ายกาจ หลงวัตถุนิยม ชอบประจบคนที่สูงกว่าและเหยียบย่ำคนที่ต่ำกว่า แทบจะเป็นตัวก่อปัญหาอยู่แล้ว เขามองคุณออกทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้ว”

“เพราะงั้นเวลาไปทำงานต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ เขาถึงไม่เคยพาคุณไปด้วย บริษัทก็ไม่อนุญาตให้คุณเข้ามายุ่ง ต่อให้คุณใส่ชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเดินวนอยู่ตรงหน้าเขาร้อยรอบ เขาก็ยังไม่ปรายตามองคุณสักครั้ง”

“นี่แหละที่เรียกว่ารังเกียจโดยสัญชาตญาณ”

ในใจของเจียงสือ อวี๋เสียนจือเองก็ถูกสามีเย็นชามานานหลายปี แต่กลับยังพูดจาร้ายกาจใส่ลูกสะใภ้ที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ช่างน่าเวทนาและน่ารังเกียจจริงๆ

อวี๋เสียนจือตะลึงงันอยู่กับที่ โกรธจนใบหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว “เธอ...เธอจะลุกขึ้นมาสู้หรือไง! ฉันเป็นแม่สามีของเธอนะ!”

เจียงสือยกมุมปากอย่างพอใจ “คุณมันบ้าบอ”

อวี๋เสียนจือ “……”

เฉิงเซียวเซียว “……”

เมื่อเห็นเฉิงจี้หลี่ถือยากลับมา เจียงสือก็กลับไปนั่งบนเก้าอี้อย่างสบายๆ สีหน้าเปลี่ยนเป็นไร้เดียงสาและสงบนิ่งในทันที

เดิมทีเธอก็มีใบหน้าสวยใสชวนมองอยู่แล้ว หากคิดจะแสร้งทำเป็นกระต่ายน้อยไร้พิษภัยก็ย่อมทำได้เหมือนยิ่งกว่าใคร

เมื่อเห็นเฉิงเซียวเซียวดังนั้นก็รีบเอามือปิดตาแล้วครางออดอ้อน “คุณแม่คะ หนูเจ็บตา เรารีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ”

อวี๋เสียนจือโกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ แล้วพูดด้วยเสียงสั่นเทา “จี้หลี่ รีบไปส่งแม่กับเซียวเซียวกลับบ้าน ที่นี่แม่อยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียวก็ไม่ได้แล้ว!”

เฉิงจี้หลี่กวาดตามองทุกคนอย่างเรียบเฉย สุดท้ายก็หยุดลงที่ร่างของเจียงสือ "เธอขับรถกลับเองเหรอ?"

เจียงสือล้วงมือเข้าไปแตะใบผลตรวจในกระเป๋า สุดท้ายเพียงพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นครอบครัวสามคนหันหลังจากไป แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงของเธอก็ค่อยๆห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย

เธอเป็นคนใจอ่อนมาตลอด ทุกครั้งที่ต้องปะทะกับใครก็เหมือนเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ตัวเองกลับต้องเจ็บหนักไม่แพ้กัน เธอโกรธจนมือสั่นไปหมด

ในตอนนั้นเอง หมอคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน

บังเอิญเป็นหมอเจ้าของไข้ของเธอพอดี

“เจียงสือ? ดึกขนาดนี้แล้วทำไมคุณยังอยู่ข้างนอกอีก? ใกล้จะผ่าตัดแล้ว ต้องพักผ่อนให้ดีนะ อย่าอดนอน แล้วก็อย่าให้อารมณ์แปรปรวนมากเกินไปเข้าใจไหม?”

เจียงสือเก็บอารมณ์ลงและพยักหน้าให้หมอ “ขอบคุณค่ะ ฉันจะระวัง”

“เรื่องผ่าตัด คุณบอกคนที่บ้านแล้วหรือยัง?”

เมื่อนึกถึงผู้ชายที่เพิ่งเดินจากไป เธอฝืนไม่หันไปมองแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันไม่มีครอบครัวค่ะ”

ไกลออกไป เฉิงจี้หลี่ที่เดินมาถึงโถงโรงพยาบาลหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง

เขาเห็นเจียงสือกำลังพูดคุยกับหมอ

ท่าทีของทั้งคู่ดูคุ้นเคยกันอย่างชัดเจน เห็นได้ว่าเป็นคนรู้จักกัน

เฉิงจี้หลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยและหันหลังเดินจากไป

เฉิงเซียวเซียวบาดเจ็บ อวี๋เสียนจือถูกต่อว่า สองแม่ลูกต่างต้องการคนปลอบใจ ดังนั้นเฉิงจี้หลี่ไม่กลับบ้านค้างคืนจึงเป็นเรื่องที่เจียงสือคาดไว้แล้ว

การผ่าตัดใกล้เข้ามาแล้ว ส่วนผู้ชายคนนั้นก็พึ่งพาไม่ได้ เธอจึงได้แต่รบกวนเพื่อนสนิทให้ช่วยหาผู้ดูแลที่ไว้ใจได้ให้สักคน

ซูเย่แทบพ่นน้ำที่เพิ่งดื่มออกมา “เรื่องผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ เพิ่งจะมาบอกฉันตอนนี้เนี่ยนะ? อาทิตย์หน้าฉันต้องไปทำงานต่างประเทศนะ โอ๊ยยย!”

ซูเย่เป็นผู้สื่อข่าวประจำต่างประเทศ ต้องเดินทางไปข้างนอกตลอด เจียงสือจึงไม่อยากรบกวนงานของเธอและไม่ได้บอกมาตลอด

"เอาน่าๆ" เจียงสือยิ้มตาหยี “แค่ช่วยแนะนำผู้ดูแลให้ฉันสักคนก็ถือว่าช่วยฉันมากแล้ว”

"ผู้ดูแลก็เป็นคนนอก จะไปพึ่งพาอะไรได้?" ซูเย่หยิบโทรศัพท์ออกมา "งานต่างประเทศครั้งนี้ฉันไม่ไปมันแล้ว! ใครอยากไปก็ไป! ฉันไม่มีทางทิ้งเธอไว้คนเดียวที่โรงพยาบาลหรอก!"

“อย่านะ!” เจียงสือรีบกดมือเธอไว้ “ถ้าเธอทำแบบนี้ ต่อไปมีเรื่องอะไรฉันคงไม่กล้าบอกเธออีกแล้ว”

ซูเย่ขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นเธอไปหาพี่โม่ชวนสิ เขาดูแลเธอได้ดีแน่”

เจียงสือส่ายหน้าทันที “ไม่จำเป็นต้องรบกวนเขาเพราะเรื่องเล็กๆแค่นี้หรอก”

“เป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี จะรบกวนอะไรล่ะ?”

ซูเย่พูดอย่างโมโห “เธอนี่นะ มีความเป็นภรรยาที่ดีเกินไปแล้ว! ไอ้สารเลวเฉิงจี้หลี่นั่นคุ้มค่าตรงไหนกัน? ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่าเขาดีกับเธอมากอยู่เลย ที่แท้ทั้งหมดก็เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น!”

ความขมขื่นจางๆเอ่อล้นขึ้นมาในใจของเจียงสือ “ใช่ ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง”

เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องไปต่อแล้ว

หลังจากเดินเที่ยวกับซูเย่มาตลอดช่วงบ่าย เจียงสือก็กลับถึงบ้านที่ถิงหลานวานในตอนเย็น

หลังจากแม่บ้านถูกไล่ออก บ้านหลังนี้ก็มักจะมืดสนิทเป็นส่วนใหญ่ แต่ตอนนี้ห้องนอนบนชั้นสองกลับเปิดไฟอยู่

แสงสว่างเพียงจุดเดียวนั้นดูสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางแสงยามพลบค่ำ

ในที่สุดเฉิงจี้หลี่ก็ยอมกลับบ้านแล้วงั้นเหรอ?