7 ซ่อนตัว

ผ่านไปราวสองชั่วโมงกับการเดินไปข้างหน้าโดยไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่ไกลแค่ไหน อังวรีเริ่มเดินช้าลงเรื่อย ๆ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงแทบก้าวเดินไม่ไหวแต่ไม่อยากเป็นภาระชายหนุ่มด้านหน้า จึงฝืนร่างกายเดินต่อ

เห็นคนตัวเล็กอ่อนล้าเต็มที พ่อเลี้ยงหนุ่มจึงเดินก้าวช่วงขาให้สั้นพร้อมลดความเร็วลง เพื่อให้หญิงสาวเดินตามได้ทัน ความอดทนของเธอทำเขาประทับใจไม่น้อย หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงบ่นและไม่สู้ตั้งแต่สามกิโลแรกแล้ว แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้

“อดทนหน่อยนะคุณ พอผ่านน้ำตกตรงนี้ลงไป ผมจะหาที่ให้พัก”

“ค่ะ”

ใบหน้าสวยขาวซีดพยักหน้าแทนคำตอบ การได้ยินเสียงน้ำตกก็พอให้สดชื่นขึ้นมาบ้าง แต่ตอนนี้ทั้งสองอยู่เหนือน้ำด้านบนในเวลากลางคืนเช่นนี้บรรยากาศช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน กลัวจะพลาดลื่นพลัดตกลงไป

ระหว่างที่เดินพ่อเลี้ยงหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้ากลุ่มคนเดินมาทางเขาและเธอ อังวรีที่เดินตามมาไม่ทันได้สังเกตว่าคนด้านหน้าหยุดเดิน ใบหน้าเรียวเล็กชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างแข็งแรงเข้าเต็มๆอย่างจัง

“โอ๊ย  อื้อ!” มือหนารีบยกขึ้นปิดปากคนด้านหลังด้วยความรวดเร็ว

“อื้อ อื้อ”

“ชู่! มีคนเดินมาทางเรา” คนตัวเล็กนิ่งฟัง เมื่ออีกฝ่ายสงบเขาก็ปล่อยมือ

“เป็นชาวบ้านแถวนี้หรือเปล่าคะ พวกเราขอให้เขาช่วยดีมั้ย”

“ชาวบ้านไม่ออกมาเดินกลางป่ากลางเขาลึกในเวลาแบบนี้หรอกคุณ น่าจะเป็นคนไม่ดีมากกว่า”

“หรือว่าพวกมันจะตามเรามาทันแล้ว”

พ่อเลี้ยงหนุ่มคิดว่าคงไม่ใช่ แต่น่าจะเป็นพวกลักลอบทำเรื่องผิดกฎหมายมากกว่า เขาต้องสืบให้ได้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร กล้ามากที่มาใช้พื้นที่ของเขา ขณะคิดก็พาหญิงสาวหลบหลังหินใหญ่ ลอบสังเกตมองคนกลุ่มนั้นว่ากำลังทำอะไร

“ผมว่าไม่ใช่ น่าจะพวกลักลอบขนยาเสพติดมากกว่า” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นลอย ๆ

“อะไรนะ”

ดวงตาโตกลมเลิกคิ้วสูง มองไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้าอีกครั้ง -แบบนี้มันเรียกหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ-เธอคิดในใจ- ก่อนถามเขาต่อ

“แล้วเราต้องทำยังไงต่อ”

“คงต้องรอให้พวกมันไปกันก่อน”

“ไม่มีทางอื่นให้ไปแล้วเหรอ”

“มี”

“ทางไหน คุณก็รีบนำไปสิ”

คนใจร้อนถาม เธอกลัวว่ากลุ่มคนที่เพิ่งหนีมา จะตามมาทัน แล้วกลุ่มคนพวกนี้อีกหากเป็นคนไม่ดี เห็นพวกเธอเข้าคงหนีไม่รอดแน่

“ทางที่พวกเราเพิ่งเดินมา คุณจะเดินกลับไปมั้ยล่ะ” น้ำเสียงกวนเล็กน้อย บอกหน้าตาเฉย เชื่อเขาจริงๆ

“จะบ้าหรือไงคุณ หนีมาไกลขนาดนี้ หลบตรงนี้ก่อนก็ได้ถือว่าพักไปในตัว รอพวกนั้นไปแล้วเราค่อยไปต่อ” เธอบอกพร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งบนโขดหิน

กร๊อบ แกร็บ!!!

จะบ้าตายที่คิดว่าเป็นหิน แต่มันไม่ใช่ มันเป็นกิ่งไม้ขนาดใหญ่ แถมเป็นกิ่งไม้ที่ผุกรอบพร้อมย่อยสลายแล้วอีกต่างหาก

 “ว้ายย...”

แขนยาวแข็งแรงรีบคว้าข้อมือคนตัวเล็กที่กำลังจะหงายหลังตกลงไป ใจดวงน้อยหล่นวูบคิดว่าตัวเองจะตกลงไปเสียแล้ว ด้านหลังเธอเป็นหน้าผาน้ำตกขนาดใหญ่ ร่างบางถูกดึงเข้ามากระแทกอกกว้างอย่างจัง พ่อเลี้ยงเองก็ตกใจมากไม่น้อย

“ซู่!...ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ผมจับคุณไว้ได้แล้ว”

คิมหันต์ลูบหลังปลอบร่างเล็กที่ตัวสั่นระริก ด้วยความกลัวเธอเผลอสวมกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เสียงร้องของอังวรีทำให้กลุ่มคนพวกนั้นหันมาทางที่ทั้งสองคนซ่อนตัวอยู่ทันที

“นั่นใคร! ออกมาเดี๋ยวนี้”

“เป็นอะไรมั้ย”  

ไม่สนเสียงทักท้วง ตอนนี้เขากังวลเรื่องความรู้สึกของหญิงสาวเบื้องหน้าเท่านั้น

“ไม่ค่ะ ขอโทษนะฉันไม่ได้ตั้งใจ”

หญิงสาวบอกอย่างรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้พวกนั้นจับได้

“คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

อีกฝั่งที่มั่นใจว่าเป็นคนแน่นอนทนรอคำตอบไม่ไหวจึงตะโกนขู่อีกครั้ง

“ถ้าไม่ออกมากูจะยิง” สิ้นคำชายฉกรรจ์สองคนเล็งปืนมาทางทั้งสองทันที

“พวกเราออกไปแสดงตัวดีมั้ย”

“ถ้าอยากตายคุณก็ออกไป”

“แล้วจะทำยังไง พวกนั้นรู้แล้วว่าเราซ่อนตัวอยู่ตรงนี้”

เธอกระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนคิดบางอย่างได้

“คุณว่ายน้ำเป็นมั้ย”