6 ความหวัง

เป็นเสียงปืนของคนงานในไร่ลูกน้องพ่อเลี้ยงหนุ่มที่ยิงมาจากทางด้านหลังของพวกมัน พร้อมกับวิ่งตรงเข้ามาจับกุมพวกมันไว้ บางคนสามารถหลบหนีไปได้หลังสอบถามจากพวกที่จับตัวมาได้ รู้ว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มโดดลงไปด้านล่างแล้ว จึงส่งตัวคนร้ายทั้งหมดให้ตำรวจ พากันก่อนแยกย้ายตามหาเจ้านายหนุ่มอีกครั้ง

เสียงร้องอังวรีดังก่อนจะหายไปเมื่อสองร่างร่วงหล่นลงมานอนกองอยู่บนกองฟางขนาดใหญ่

ตุ๊บ! อึก!

“เป็นอะไรมั้ยคุณ”

คนถูกถามมีอาการจุกเล็กน้อย เธอเงียบไปชั่วครู่ก่อนตอบ

“เจ็บเหรอ บาดเจ็บตรงไหน”

“ไม่ค่ะ แค่จุกนิดหน่อย นี่พวกเรายังไม่ตายใช่มั้ย” ถามเพื่อความมั่นใจ ก่อนถามต่อ

“คุณรู้อยู่แล้วใช่มั้ยว่าข้างล่างนี้มีกองฟาง”

“อืม!”

“ให้ตายเถอะ รู้อยู่แล้วก็น่าจะบอกกันก่อน ฉันคิดว่าไม่รอดแล้วแน่ ๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณจะพาฉันโดดลงมาแบบนี้” เขายิ้มเห็นบ่นได้ขนาดนี้แสดงว่าไม่ได้เป็นอะไร

“ขอโทษครับสถานการณ์มันบังคับ”

“ช่างเถอะ ว่าแต่เราอยู่บนยอดเขานะ ทำไมถึงมีกองฟางพวกนี้ได้”

“ตรงนี้เพิ่งเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ามา ที่เราโดดลงมาเป็นจุดชมวิวและค่อนข้างอันตรายพ่อเลี้ยง ผมหมายถึงเจ้าของไร่เขากลัวว่าจะมีนักท่องเที่ยวพลัดตกลงมา เลยสั่งให้คนงานช่วยกันขนฟางหญ้าพวกนี้มาวางกองไว้ ไม่คิดว่าจะได้ใช้งานจริง ๆ”

“เจ้าของที่นี่ช่างรอบคอบจริง ๆ ว่าแต่คุณเป็นคนงานของที่นี่หรือ”

“อืม”

“งั้นคุณก็ต้องรู้สิว่าเราจะกลับขึ้นไปข้างบนได้ยังไง”

“ไม่มีทางกลับขึ้นไปจากตรงนี้หรอกคุณ มีแต่โรยตัวจากด้านบนลงมา”

“หมายความว่าอะไร แล้วเราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง”

“มีทางเดียวคือเราต้องเดินลงเขาไปด้านล่างเท่านั้น”

“แต่นี่ไม่ใช่ทางที่เดินขึ้นมา แล้วเราจะลงไปได้ยังไง” ก็เพราะตอนนี้ทั้งมืด ทั้งไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนของป่าหญิงสาวถึงได้กังวล

“ผมพอรู้ทางตามผมมาก็พอ อย่าเดินออกนอกลู่นอกทางอีกล่ะ ไม่งั้นพลัดตกเขาไปผมไม่ตามลงไปเก็บศพให้นะ”

“นี่คุณขู่ฉันเหรอ”

“เปล่าผมพูดจริง ๆ คุณดูนะฝั่งนี้เป็นเขา ส่วนฝั่งนั้นเป็นเหวถ้าไม่เชื่อก็ลองโดดลงไปดู” เขาชี้นิ้วอธิบายผ่านความมืด เธอก็เห็นเป็นเงาดำ ๆ ก็พอเข้าใจได้

“จะบ้ารึไงอุตส่าห์รอดมาได้ขนาดนี้แล้ว ฉันจะฆ่าตัวตายอีกทำไมเล่า”

“ดีครับ งั้นพวกเรารีบไปจากตรงนี้กันก่อนเถอะ เผื่อพวกมันจะโดดตามมาอีก”

คิมหันต์บอกก่อนเดินนำไป เส้นทางใหม่เป็นทางเดินเล็ก ๆ พอดีตัวแต่คนนำทางเดินด้วยความคล่องแคล่ว

“คุณเดินช้า ๆหน่อยสิ ฉันมองไม่เห็นทาง” คนตัวเล็กท้วงเมื่อก้าวขาตามไม่ทัน

“โทษที คุณจับชายเสื้อผมไว้ แถวนี้ค่อนข้างอันตรายพลัดตกลงไปได้ง่าย”

“รู้ว่าอันตราย คุณก็ช่วยเดินช้าอีกหน่อยสิ ฉันเดินตามไม่ทันเห็นมั้ย” คนตัวเล็กบ่นแต่ไม่จริงจัง ติดจะงอแงเสียมากกว่า

“ว่าแต่คุณน่ะ รู้จักคนพวกนั้นด้วยเหรอ”

“จะไปรู้จักได้ยังไง ฉันเพิ่งจะเคยมาที่นี่ครั้งแรก”

“แล้วทำไมพวกมันต้องตามมาฆ่าคุณด้วย”

พอเขาถามหญิงสาวก็หวนคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับกลุ่มนักท่องเที่ยวที่ถูกยิงเมื่อครู่

“คงเพราะฉันไปรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้มาละมั้ง”

อังวรีบอกน้ำเสียงหม่นสั่นเครือ เธออยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝันเท่านั้น อยากตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองกำลังนั่งรถเมล์ไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน

“น้ำเสียงคุณดูไม่ดีเลย ไม่เป็นไรใช่มั้ย” เธอเลือกที่จะไม่ตอบ แต่ถามเขากลับแทน

“ว่าแต่คุณเถอะ รู้ใช่มั้ยว่าทางที่เรากำลังไปคือที่ไหน”

“ไร่คิมหันต์”

“แล้วอีกไกลมั้ยกว่าจะถึง”

“ถ้าไม่หยุดพักเลย เดินอีกประมาณสาม สี่ชั่วโมงก็น่าจะถึง”

“หา!! สามสี่ชั่วโมง”

“อืม ตอนคุณเดินขึ้นมา ก็ใช้เวลาทั้งวันเลยไม่ใช่หรือไง ทางนี้ใกล้กว่าเยอะเลยนะ”

เรื่องนี้เธอพอรู้ แต่เดินมาทั้งวันแล้วเกิดความเหนื่อยล้า จะเดินต่อได้อีกไกลแค่ไหนก็ไม่รู้ หากจะหยุดเดินตอนนี้ก็น่ากลัวเกินไป เห็นคนด้านหลังเงียบไป พ่อเลี้ยงหนุ่มจึงชวนคุยต่อ

“ถ้าคุณไม่ไหวเราหาที่พักแถวนี้ก่อนก็ได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินต่อ แต่บนเขาก็จะอันตรายทั้งจากคนและสัตว์ถ้าให้แนะนำผมคิดว่าคืนนี้เดือนหงายถ้าเดินไหวเราควรเดินต่อ แต่ถ้าคุณไม่ไหวจริงๆพวกเราหาที่พักแถวนี้กันก่อนดีมั้ย”

“ไม่ค่ะ ฉันไหว”

“แน่ใจนะว่าไหว”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนเดินตามต่อ โดยไม่เอ่ยปากบ่นสักคำ ส่วนชายหนุ่มก็ไม่ได้ชวนเธอคุยอีก กลัวจะทำให้คอแห้งแล้วหิวน้ำจะลำบากกว่าเดิม

เส้นทางที่พาหญิงสาวเดินเป็นเส้นทางเดินเท้าลัดเลาะตามริมสันเขา ซึ่งการเดินในเวลากลางคืนค่อนข้างอันตรายหากเดินพลาดมีโอกาสได้ตกลงไปด้านล่างจริง ๆแน่ จึงต้องเดินอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ