ตอนที่ 10

คุณเห็นผมด้วยเหรอ?

วอท!! ก็ต้องเห็นอยู่แล้วไหม ไม่งั้นเธอจะวิ่งสี่คูณร้อยมาดึงเขาแบบนี้ทำไม บ้าปะเนี้ย

เอ๊ะ หรือว่าเมื่อกี้หัวจะกระแทกพื้นตอนล้ม

ว่าแล้ววรัชญาก็ยกสองมือขึ้นประกบข้างแก้มคนตรงหน้า ก่อนจับพลิกซ้ายพลิกขวา ไล่มองหาบาดแผลที่อาจซุกซ่อนอยู่ตามไรผมเป็นการใหญ่

เอ้า ก็ไม่มีแผลนี่หว่า แล้วทำไมพูดจาแปลก ๆ

พลันความร้อนก็เห่อลามขึ้นบนใบหน้า ลนลานละสองมือออกจากใบหน้าคมคายเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตาเหลือกลาน อ้าปากค้างราวกับตกใจนักหนาที่เธอจับเนื้อต้องตัว

"ขะ ขอโทษ อ๊ะ"

แล้ววรัชญาก็ต้องสะดุ้งโหยง กลายเป็นคนตาเหลือก อ้าปากเหวอแทน เมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายดึงมือเธอให้กลับมาวางแปะที่เดิม สีหน้าราวกับคนเพิ่งค้นพบเรื่องราวน่ามหัศจรรย์

"คะ..คุณ คุณจับตัวผมได้ด้วย!"

มันก็ต้องจับได้เซ่ คนตัวเบ่อเริ่มนะพ่อคุณ!

ความตกใจระคนสับสนทำให้ไม่ทันสังเกตเลยว่า นอกจากคำพูดคำจาแล้ว ชายตรงหน้ายังมีผิวกายขาวเซียวและเย็นชืดกว่าคนทั่วไป

เธอรีบชักมือกลับ เหล่ตามองคนที่ยังพึมพำถ้อยคำประหลาดนั้นซ้ำไปซ้ำมาแวบหนึ่งก็หยัดกายลุกเดินหนี

"เดี๋ยวสิ เดี๋ยว! คุณจะไปไหน?"

ประโยคแรกนั้นเป็นการตะโกนมาจากที่ไกล ๆ ทว่าในจังหวะที่ได้ยินประโยคคำถาม มันกลับเป็นเสียงกระซิบประชิดใบหู ทำเอาร่างอรชรสะดุ้งเฮือกสุดตัว

ยิ่งพอเห็นว่าใครเป็นเจ้าของลมเย็น ๆ เมื่อครู่ด้วยแล้ว หญิงสาวก็ละล่ำละลักถอยกรูด หัวใจเริ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ชักระแวงว่าคนที่เธอเพิ่งฉุดมาจากถนนนั้นอาจเป็นพวกแต่งตัวดีแต่สติไม่สมประกอบ

"คุณจะตามว่านมาทำไม ไม่กลับบ้านหรือไง ดึกแล้วนะ"

ปากเอ่ยไล่ เท้าก็ก้าวถอยเว้นระยะห่าง เพราะถึงตรงนี้จะได้รับอานิสงส์จากแสงสว่างของเสาไฟสูง ๆ นั้นบ้าง ทว่ามันก็ยังมืดสลัว

แถมพอร้านรวงทยอยปิดหมดแล้ว บริเวณนี้ก็แทบไม่มีใครเดินผ่าน ขืนยืนอยู่สองคนแล้วจู่ ๆ เขาเกิดสติแตก กระโจนใส่เธอขึ้นมา เธอไม่ซวยเหรอ!

และคล้ายว่าอีกฝ่ายจะพอเดาออกว่าเธอกำลังคิดอะไร ร่างสูงหยุดชะงัก สีหน้าตื่นเต้นดีใจพลันแปรเปลี่ยนเป็นม่อยสนิท

"ผม... "

คนพูดอึกอัก ช้อนสายตาขึ้นมามองเธอครู่หนึ่งก็ก้าวถอยหลังไปไกล

"ผมไปก็ได้"

แววตาละห้อย ๆ และท่าทางหมดอาลัยตายอยากทำเอาวรัชญาแอบรู้สึกผิด เธอไม่ได้รังเกียจรังงอนเขานะ เธอแค่ตกใจ!

ก็ดูเขาทำสิ ถึงจะแต่งตัวดูดีเหมือนคนมีสตางค์ แต่เขาดูไม่ค่อยมีสติเลยอะ

กระนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าภายในความตกใจ เธอก็ยังมีความห่วง กังวลว่าเขาจะทำอะไรแผลง ๆ แบบเมื่อครู่อีก สุดท้ายจึงอดใจไม่ไหว ตะโกนเรียกรั้ง

"นี่! ว่านไม่รู้หรอกนะว่าคุณไปเจอเรื่องอะไรมา เจอปัญหาใหญ่แค่ไหน แต่พ่อว่านบอกว่า ทุกปัญหาที่เข้ามาอะ มันมีทางออกสำหรับมันเสมอ อยู่แค่ว่าเราจะเจอทางออกนั้นตอนไหน"

"..."

"เพราะงั้นอย่าเพิ่งท้อนะ วันนี้ยังไม่เจอ พรุ่งนี้คุณอาจจะหาเจอก็ได้"

ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้นในตอนเขาเอี้ยวหลังกลับมามอง

"ไม่ต้องห่วง ผม ... ตายไม่ได้หรอก"

ตายไม่ได้? หมายถึงยังมีครอบครัวให้ต้องคิดถึงสินะ

ตีความได้แบบนั้นวรัชญาก็พลอยยิ้มออก เธอเผยอปากหมายจะพูดคำปลอบใจต่อแต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงแตรของรถจักรยานยนต์ พอเหลือบตาไปมองแล้วเห็นว่าเป็นพี่วินคนใจดีที่เคยช่วยบอกทางเมื่อตอนเย็น เธอก็รีบร้องตะโกนเรียก

"พี่วิน!"

ส่งสายตาบอกว่าเธอจะไปด้วย ก่อนหันกลับมาหาคู่สนทนาหมายจะพูดส่วนที่อยู่ในใจต่อ แต่แล้วรอยยิ้มก็จางหายเมื่อพบว่าที่ตรงนั้น มันว่างเปล่า ...

"หายไปไหนแล้วอะ?"

"เอ้ย น้อง ไปเปล่า?"

"ไปจ้ะ ไป"

วรัชญาขานรับ วิ่งเหยาะ ๆ กลับไปเก็บข้าวของ และหลังจากลองกวาดสายตามองหาคนหน้าหล่อแต่พูดจาประหลาดอีกครั้งแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาเธอก็ปีนขึ้นนั่งซ้อนท้ายวินรับจ้าง

"ท้ายซอยจ้ะพี่"

คล้อยหลังรถจักรยานยนต์พุ่งทะยาน พาหญิงสาวฝ่าความมืดสลัวกลับสู่หอพัก ชายหนุ่มก็ก้าวออกมาจากมุมมืด จดจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เคลื่อนห่างออกไปอย่างใช้ความคิด

เขาก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร เคยเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่ ทว่าการที่เธอสามารถมองเห็นและสัมผัสเขาได้นั้นมันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ

บางทีผู้หญิงคนนั้น อาจจะช่วยหาคำตอบให้เขาได้ว่า ... 

เพราะเหตุใดเขาถึงยังวนเวียน ติดอยู่กับที่นี่