ตอนที่ 11

หลังจบกิจวัตรประจำวัน สวดมนต์และแผ่เมตตาให้แก่บรรพบุรุษผู้ล่วงลับ รวมไปถึงเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายเรียบร้อยแล้ววรัชญาก็ลองติดต่อหาพี่ชายอีกหน

ทว่าสิ่งที่ได้ยินก็ยังคงเป็นประโยคเดิม ๆ

'หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

"หายไปไหนของพี่นะพี่วุฒิ"

เธอรำพึงรำพันถึงพี่ชายแล้วถอนหายใจอย่างอ่อนแรง ความโกรธเคืองในคราแรกที่รู้ตัวว่าโดนเท ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยโดยสมบูรณ์

จริงอยู่ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ชายเงียบหาย แต่โดยปกติแล้วต่อให้จะงานยุ่งงานหนักมากแค่ไหน พี่ชายก็ยังเจียดเวลามาทิ้งข้อความสั้น ๆ ไว้ให้เธอและมารดาได้รับรู้อยู่เสมอ

ขนาดตอนสามปีก่อนมีช่วงหนึ่งที่พี่ชายทำโทรศัพท์พัง แล้วอยู่ในระหว่างเก็บเงินซื้อเครื่องใหม่ ก็ยังอุตส่าห์หาเหรียญมาหยอดที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ

แต่รอบนี้ ... ให้ตายสิ เธอใจคอไม่ดีเลย เห็นทีถ้าพรุ่งนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้อีก เธอคงต้องเข้าแจ้งคนหาย แล้วยอมบอกสิ่งที่เกิดขึ้นกับมารดาตรง ๆ

"เฮ้ออ"

วรัชญาชำเลืองมองรายชื่อที่จวบจนบัดนี้ก็ยังไร้การตอบรับครู่หนึ่งเธอก็ตัดใจวางโทรศัพท์ ก่อนหย่อนมันทิ้งไว้ข้างกายเผื่อว่าหากอีกฝ่ายติดต่อกลับมา เธอจะได้หยิบมันมารับได้ทันท่วงที

จากนั้นจึงล้มตัวลงนอน แววตาเศร้าสร้อยเหม่อมองเพดาน ตั้งใจจะนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเนื่องจากเพิ่งเป็นเวลาแค่สามทุ่ม

แต่น่าแปลกเหลือเกินที่ครั้งนี้ แม้จะแปลกที่แปลกทางและยังไม่ถึงเวลานอน ทว่าเพียงแค่ศีรษะแตะหมอนใบโต เปลือกตาก็หนักอึ้ง ง่วงงุนจนอาจทนฝืนได้ไหว

+

+

"อื้อ"

เปลือกตาที่เพิ่งปิดลงได้ไม่นานเปิดขึ้นมาใหม่อีกครั้งเมื่อมีลมเย็นยะเยือกพัดมาปะทะใบหน้า เพียงเสี้ยววินาทีสีหน้าหงุดหงิดก็แปรเปลี่ยนเป็นงุนงงระคนตกใจ

นี่มัน ... ที่ไหนกัน หมอกเต็มไปหมดไม่พอ ยังหนาวไปถึงกระดูกอีก

หญิงสาวละล่ำละลักกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยท่าทีระแวดระวัง สองแขนโอบกอดพลางห่อไหล่ สั่นสะท้านไปทั้งร่าง

จนวูบหนึ่งเธออดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมสัมผัสพวกนี้มันถึงได้เสมือนจริงนัก ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอน่าจะกำลังอยู่ในห้วงความฝัน

คิ้วเรียวเลิกสูงเล็กน้อย หันซ้ายแลขวาเมื่อหมอกรอบ ๆ ตัวเริ่มเบาบางลงพอให้สามารถมองเห็นอะไรได้ชัดขึ้น

เดี๋ยวนะ ป้อมยามหน้าตาแบบนี้ ประตูรั้วใหญ่เป็นประตูไม้แบบนี้ เหมือนมันจะเป็นหน้าหอปะนะ?

ทว่าในจังหวะที่วรัชญาหันกลับหลัง เธอก็ผงะ อ้าปากค้าง เพราะแม้นสิ่งก่อสร้างเบื้องหน้าจะมีเค้าโครงคล้ายคลึงกับหอพัก ณ ปัจจุบันที่เธออยู่ แต่สภาพของมันนั้นช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เถาวัลย์เกาะเกี่ยวกินพื้นที่ตัวตึกและหลังคาไปกว่าครึ่ง มิหนำซ้ำโดยรอบยังเต็มไปด้วยต้นหญ้าสูงท่วมหัว มองมุมไหนก็ดูรกร้างเกินกว่าจะมีผู้ใดอาศัยอยู่ได้

พลันหัวใจดวงน้อยก็กระตุกไหวในวินาทีที่ฉุกคิดได้ว่าตัวเองน่าจะเผลอหลับไปก่อนเที่ยงคืน

ฉิบหายแล้ว แบบนี้มันก็ยังเป็นวันพระอยู่น่ะสิ!

สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้สองเท้าก้าวถอยหลังทันควัน เพราะถึงสิ่งที่เห็นจะเป็นเพียงภาพมโนที่จิตปรุงแต่งขึ้นยามหลับใหล ไม่ส่งผลกระทบต่อกายหยาบ

แต่มันจะส่งผลกระทบกับหัวใจ หากว่าความฝันในครั้งนี้มีตัวละครอื่นเพิ่มเข้ามา ไม่ได้การแล้ว ยัยว่าน แกต้องตื่นได้แล้ว!

มือเรียวระดมตบพวงแก้มตัวเองระรัว ประสบการณ์ครั้งก่อนสอนให้รู้ว่าควรระมัดระวังการเผลอหลับในวันพระเป็นพิเศษ

เพราะมันไม่ต่างอะไรไปจากการเปิดโอกาสให้วิญญาณที่ร่ายล้อมอยู่รอบตัวได้มีโอกาสเข้ามาประชิดตัว หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ พวกเขาสามารถมาปรากฎกายและสื่อสารกับเธอได้โดยตรง

ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอปรารถนาจะเจอ!

ฉับพลันร่างกายก็ชะงักแข็งค้าง เมื่อจังหวะที่หมุนตัวเตรียมจะหนีออกให้ห่างจากสถานที่สุ่มเสี่ยง เธอพบว่าด้านนอกของประตูรั้วใหญ่ที่เปิดค้างไว้นั้น มีชายหน้าตาดีคนหนึ่งยืนอยู่

แต่ที่น่าตกใจมากไปกว่านั้นก็คือ เธอจำเขาได้! นายคนหน้าตาดีแต่สติไม่สมประกอบ!

รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหนาหยักทันทีที่หญิงสาวหันมาสบสายตา ร่างที่มีลักษณะคล้ายกายหยาบของคนปกติทั่วไปลอยเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น

แต่เพราะยังไม่อาจก้าวข้ามเข้าไปในอาณาเขตอันมีเจ้าของได้ สุดท้ายเขาจึงหยุดอยู่แค่หน้าประตูแล้วส่งสายตาเว้าวอน

"คุณ ... ขอผมเข้าไปข้างในได้ไหม?"