ตอนที่ 9

ก้มมองตัวเองแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วหนักขึ้น มันก็คือเสื้อยืด กางเกงยีนขาสั้นแบบทั่ว ๆ ไปนี่หว่า

แต่ช่างเถอะ เรื่องชุดเอาไว้ก่อน ตอนนี้เธอหิวข้าวจนไส้กิ่วแล้ว!

"เอ่อ ลุงจ๊ะ แถว ๆ นี้พอจะมีร้านข้าวตรงไหนบ้างจ๊ะ?"

"ปากซอย"

เท่านี้ใบหน้าหวานก็ม่อยสนิท เธอจะไปหน้าปากซอยยังไงก่อน หอนี้แทบจะอยู่สุดซอย แถมจากที่สังเกตมาสักพัก ดูเหมือนรถราจะแทบไม่วิ่งเข้ามาลึกถึงตรงทางสามแพร่งนี้เลย

แบบนี้อีกสักเดือนสองเดือนเธอคงน้ำหนักคงลดฮวบฮาบ หนึ่งเพราะเดินเท้าร่วมกิโล สองคือขี้เกียจเดินเลยต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวัน

"รถมี นู้น"

น้ำเสียงแหบแห้งไม่ต่างไปจากเจ้าของหอเท่าไรนักครางบอกพร้อมพยักพเยิดหน้า วรัชญาจึงหันไปมองตามทิศที่ว่า

แล้วรอยยิ้มก็พลันปรากฎขึ้นที่มุมปาก เมื่อพ้นประตูรั้วใหญ่ของหอพักไปเพียงนิดมีเพิงเล็ก ๆ และใกล้กันนั้นมีชายร่างสูงสวมเสื้อกั๊กสีส้มนั่งคร่อมอยู่บนยานพาหนะคู่ชีพ

นังว่านรอดตายแล้วโว้ย!

"ขอบคุณนะจ๊ะลุง"

จบคำร่างอรชรก็วิ่งกระดี๊กระด๊าไปหาตัวช่วยสำคัญ มุมปากยกตัวสูงขึ้นเล็กน้อยในตอนอีกฝ่ายหันมาสบสายตา

"พี่! ไปส่งหน้าปากซอยคิดเท่าไรจ๊ะ?"

"ยี่สิบ"

โทนเสียงของชายแปลกหน้าทำเอาวรัชญาชะงักเล็กน้อย กระนั้นวินาทีต่อมาเธอก็พยักหน้าแรง ๆ เป็นเชิงว่าตกลง ก่อนจะปีนขึ้นซ้อนหลังพร้อมความคิดติดตลก

สงสัยจะเป็นเอกลักษณ์ของคนแถวนี้แฮะ เสียงแหบ ๆ แห้ง ๆ หน้าตึงตาแข็งเหมือนโกรธใครมา ฮ่า ๆ

ไม่ถึงห้านาทีรถจักรยานยนต์คันกลางเก่ากลางใหม่ก็พาวรัชญามาส่งที่หน้าปากซอย ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความประหลาดขณะมองตามแผ่นหลังของวินที่เคลื่อนห่างออกไป

หอมันก็ไม่ได้อยู่ลึกมาก ทางเข้าก็ไม่ได้สลับซับซ้อน แล้วทำไมเมื่อเย็น ทั้งเธอทั้งแท็กซี่ถึงหาหอไม่เจอล่ะ?

หรือว่าผีจะบังตา?

คำโบราณที่บิดาเคยพูดอยู่บ่อย ๆ ผุดขึ้นในหัว แต่อึดใจหญิงสาวก็เปล่งเสียงหัวเราะแล้วส่ายหัว จะบังได้ยังไงก่อน หอพักตั้งเบ้อเริ่ม!

และเพื่อตัดปัญหาเรื่องปากท้องในช่วงยังไม่คุ้นชินเส้นทาง หลังจัดข้าวขาหมูจานใหญ่เป็นการต้อนรับหอใหม่แล้วเธอจึงเดินเลยไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตสีเขียวที่ตั้งถัดออกไปไม่ไกล

การเข้ากรุงครั้งนี้เรียกได้ว่าเธอมาแค่ตัวกับเสื้อผ้า และแม้ห้องจะครบครันทว่าก็ยังขาดอีกหลายอย่าง โดยเฉพาะด้านปากท้อง วรัชญาจึงใช้เวลาเดินซื้อของนานพอดู รู้ตัวอีกทีก็เป็นตอนได้ยินประกาศเตือนก่อนห้างปิด

คนเผลอตัวใช้เงินเป็นเบี้ยเดินอมยิ้ม สองข้อมือเต็มไปด้วยข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งอุปกรณ์เครื่องครัว ทั้งของสดที่ซื้อมาติดตู้เย็น แต่ที่หยิบมาเยอะสุดเห็นจะเป็นเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยาก 'บะหมี่กึ่งสำเร็จ'

อึดใจรอยยิ้มบนใบหน้าก็จืดเจื่อนลงหลายส่วน เมื่อพบว่าจุดที่เคยพบพี่วินใจดี ตอนนี้เหลือเพียงม้านั่งเปล่า ๆ

"สงสัยจะไปส่งลูกค้ากันหมด"

เรื่องรอนั้นเธอไม่ติดหรอก ติดที่ของมันหนัก

ยืนชะเง้อชะแง้หาอยู่พักหนึ่ง เมื่อไม่เห็นมีใครวิ่งรถกลับมาเสียทีร่างอรชรจึงทรุดตัวลงนั่ง แหงนหน้าขึ้นมองหาสิ่งที่ชื่นชอบที่สุด แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเพราะตึกสูงบดบังเสียจนหาพระจันทร์ไม่เจอ

ไม่เหมือนที่บ้านเลย ...

หวนนึกถึงที่ที่จากมาแล้วมุมปากก็ยกตัวสูงขึ้น แววตาฉายความโหยหา ป่านนี้จะเริ่มหว่านข้าวกันหรือยังนะ คิดถึงกองฟางจัง~

ขณะที่วรัชญานั่งทอดอารมณ์ ปล่อยให้ความคิดถึงนำพาเธอไปอยู่นั้น จู่ ๆ หัวคิ้วก็ขมวดมุ่น เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของชายในชุดสูทแปลกตา

"เหม่อตั้งแต่มานั่ง จนตอนนี้ก็ยังไม่เลิกยืนเหม่ออีก แปลก"

เอียงคอมองเขาอย่างพินิจพิจารณา ฉับพลันร่างอรชรก็ทะลึ่งพรวด ตาโตในตอนเห็นเขาก้าวเท้าลงจากฟุตบาทด้วยท่าทางเลื่อนลอย

"คุณ!!"

คล้ายว่าเสียงร้องเรียกจะไม่ช่วยรั้ง เธอจึงลนลานปลดข้าวของออกจากข้อมือ และทันทีที่เป็นอิสระเธอก็พุ่งตัวเข้าคว้าท่อนแขนแกร่ง ก่อนจะออกแรงกระชากกึ่งลากให้อีกฝ่ายถอยกลับขึ้นมาบนฟุตบาท

ด้วยความไม่ทันระวังบวกกับไม่มีตามองหลัง ผลคือหงายหลังล้มด้วยกันทั้งคู่ ใบหน้าหวานบิดเบ้ อุทานเสียงหลง เพราะองศาที่ล้มดันกระแทกซ้ำที่รอยเก่า

โอ๊ย เมื่อเย็นเคล็ดขัดยอก ส่วนตอนนี้ ... ฟกช้ำดำเขียว!

กระนั้นภายใต้ความเจ็บก็มีความโมโหปะปนอยู่ด้วย เมื่อตั้งตัวได้ดวงตารื้นน้ำตาก็ตวัดไปมองค้อน ทุบคนนั่งอึ้งดังปึก!

"ทำอะไรของคุณ เดินลงไปในถนนทำไม ไม่เห็นหรือไงว่ามันมีรถ!"

"หะ..เห็น"

"เห็นแล้วยังเดินลงไปเนี้ยนะ คุณบ้าหรือเปล่า!"

"ไม่ ๆ ผมหมายถึง ... คุณเห็นผมด้วยเหรอ?"