ตอนที่ 13

วิญญาณหนุ่มแค่นหัวเราะกับความคิดติดตลกแล้วรีบปิดจบให้ได้ก่อนจะหมดเวลา

"เอ่อ ว่านครับ ยืนคุยนานแล้วพี่เมื่อยขาอะ ขอเข้าไปนั่งตรงนั้นได้ไหมครับ"

พร้อมกันนั้นวิญญาณหนุ่มก็ชี้มือไปทางเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้กับป้อมยาม ดวงตาสีฟ้าอมเทาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังในตอนหญิงสาวเอี้ยวหน้าไปมองมันก่อนหันกลับมาส่งยิ้มให้

"เข้ามาสิคะ"

เยส! เสร็จกู!!

ในที่สุดความพยายามก็เป็นผล วิญญาณหนุ่มพยายามเก็บสีหน้าและอาการให้มากที่สุดแม้ความจริงจะดีใจจนเนื้อเต้น

สองเท้าก้าวตรงเข้าไปหาหญิงสาว กระทั่งเหลือเพียงอีกก้าวเดียวก็สามารถข้ามเข้าไปด้านใน เขาก็ชะงัก แววตาสับสนลังเล

เขาเองก็ไม่แน่ใจเท่าไรนักว่าวิธีการล่อลวงให้หญิงสาวเอ่ยปากอนุญาตโดยตรงนี้จะได้ผลตามที่วิญญาณชายร่างท้วมซึ่งบังเอิญเจอระหว่างลอยตามเธอมาถึงที่นี่แนะนำหรือไม่

แต่ในเมื่อโอกาสมันมีมาให้ลอง จะไม่ไขว่คว้าแล้วพยายามดูสักครั้ง มันก็ยังไงอยู่!

มือหนาค่อย ๆ ยกขึ้นก่อนยื่นไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ หลุบตามองด้วยใจลุ้นระทึก และทันทีที่พบว่าไม่เกิดพลังสะท้อนกลับเหมือนคราวที่เขาพยายามลักลอบเข้าไปเมื่อชั่วโมงก่อน เขาก็ลืมตัว ร้องเยสเสียงดัง

บังเกิดเสียงหัวเราะร่วนขึ้นตามหลัง ก่อนจะเพิ่มระดับความดังมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นผู้มาเยือนทำหน้าดีอกดีใจและมีพฤติกรรมประหลาด

"พี่เลย์ อะไรของพี่เนี้ย"

หลังยืนมองผู้มาเยือนเดินเข้าเดินออก สลับกับร้องเยสอยู่สามรอบ วรัชญาก็อดไม่ไหว ร้องทักท้วงปนหัวเราะ ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายหน้า อมยิ้มด้วยท่าทีเขินอาย

"ไม่มีอะไรครับ น้องว่านนอนต่อเถอะ พี่ไม่กวนแล้ว"

"นอน?"

โอ๊ะ จริงสิ ตอนนี้เธอยังกำลังฝันอยู่นี่นา แต่ทำไงดีอะ เธอยังอยากคุยกับเขาต่ออีกนิด

ฉับพลันดวงตาก็เบิกกว้างเมื่อภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ เลือนลางอย่างไร้สาเหตุ อารามความตกใจทำให้สองมือยื่นออกไป พยายามไขว่คว้าแขนของชายหนุ่ม

ทว่าคราวนี้มือของเธอกลับตวัดผ่าน ราวกับว่าบุคคลตรงหน้าเป็นเพียงธาตุอากาศ ไร้กายหยาบเหมือนที่สัมผัสได้เมื่อตอนเย็น

"พี่เลย์ ทำไม...พี่..."

"พี่ต้องไปแล้ว ไว้เดี๋ยวพี่มาหาใหม่นะ"

คล้อยหลังคำมั่นเพียงชั่วอึดใจร่างสูงก็จางหายไป ทิ้งให้วรัชญายืนเหม่ออยู่ที่เดิมพร้อมคำถามที่ผุดขึ้นกลางใจ 'เดี๋ยวที่ว่านั้น มันคือเมื่อไร'

เฮือก!!

ดั่งมีแรงกระชาก ร่างอรชรกระตุกเฮือก เปลือกตาที่ปิดสนิทมานานนับชั่วโมงค่อย ๆ เปิดขึ้น เธอกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนกลอกตามองไปรอบตัว ครั้นเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด เธอก็พรูลมหายใจแรง

"เป็นแค่ความฝันจริง ๆ ด้วย"

ทว่าวินาทีที่ภาพใบหน้าคมคร้ามผุดขึ้นในความทรงจำ วรชัญาก็หน้าม่อยลงหลายส่วน เป็นครั้งแรกที่เกิดความรู้สึกเสียดายที่ต้องตื่นจากฝัน และพร้อมกันนั้นเธอก็เกิดความสงสัย

เขาจะอยู่แถวนี้อย่างที่บอกในฝันจริง ๆ หรือเปล่านะ?

"แต่เดี๋ยว มันก็แค่ความฝัน แกจะเก็บเอามาคิดต่อเป็นตุเป็นตะแบบนี้ไม่ได้ปะยัยว่าน ความฝันกับความจริงมันไปเหมือนกันได้ยังไง บ้าบอ"

ส่ายหัวให้กับความเพ้อเจ้อของตัวเองแล้ววรัชญาก็เหวี่ยงขาก้าวลงจากเตียง บิดกายไม่มา

การเผลอหลับไปทั้ง ๆ ที่ลืมเปิดพัดลมทำให้ร่างกายเหนียวเหนอะ ชื้นไปด้วยเหงื่อ และเมื่อพบว่าเข็มของนาฬิกาเพิ่งเดินผ่านเลขสิบสองไปเพียงนิดเดียว เธอจึงไม่ลังเลที่จะคว้าผ้าขนหนูมาพาดบ่า

"อาบน้ำอีกสักรอบแล้วค่อยมานอนจริงจังแล้วกัน"

จากนั้นเจ้าของห้องรายใหม่ก็เดินฮึมฮัมเพลงในลำคอเข้าไปในห้องน้ำที่เธอปลื้มแสนปลื้ม โดยที่เธอไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า บริเวณมุมหนึ่งของห้องนอนนั้นมันเพิ่งมีบางสิ่งบางอย่างเพิ่มเข้ามา

คล้อยหลังเสียงปิดประตูของห้องน้ำ เงาดำก็เคลื่อนออกมาจากมุมมืด เผยให้เห็นใบหน้าคมคร้ามซึ่งมีลักษณะคล้ายกับชายในฝันของผู้เช่าห้องทุกประการ

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรือโชคดี หลังถูกผลักออกจากความฝันเขาก็พบว่าตัวเองได้เข้ามายืนอยู่กลางห้องพักห้องนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเสาะหาให้เหนื่อยเปล่า

มุมปากของผู้บุกรุกยกตัวขึ้นเล็กน้อยขณะกวาดสายตามองไปรอบห้อง เดาว่าเธอคงเพิ่งเข้าพักในวันนี้ เพราะนอกจากข้าวของหลายอย่างยังไม่ถูกลำเลียงออกมาจากกระเป๋าเดินทางแล้ว อุปกรณ์ทุกอย่างยังใหม่เอี่ยม ไร้ร่องรอยการใช้สอย

ขณะกำลังเดินสำรวจมุมนั้นมุมนี้อย่างซุกซน พลันรอยยิ้มของวิญญาณหนุ่มก็กว้างขึ้น ในวินาทีที่ได้ยินน้ำเสียงอ่อนหวาน ขับร้องบทเพลงหนึ่งดังลอยมา

"เพราะจังแฮะ"

เขาละความสนใจจากสิ่งที่กำลังทำทันที สองเท้าสืบเข้าไปใกล้ประตูห้องน้ำพลางจด ๆ จ้อง ๆ

"ประตูห้องยังเดินทะลุได้ แล้วไอ้ประตูห้องน้ำนี่ ถ้ายื่นแต่หัวมันจะทะลุผ่านได้ไหมวะ?"