ตอนที่ 12

"คุณ ขอผมเข้าไปข้างในได้ไหม?"

เข้า? เขาจะเข้ามาในนี้ทำไมก๊อนนน~

วรัชญาทำหน้าสงสัย สองเท้าก้าวไปข้างหน้า ทว่าเพียงชั่วอึดใจเธอก็ชะงัก ก้าวถอยกลับมายืนจุดเดิมแล้วใช้สายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

เอ้า เขาก็มีมือครบ เท้าครบ หัวไม่หลุดจากบ่า ไม่ได้มาแบบตัวจาง ๆ ลอย ๆ แล้วแบบนี้ทำไมเธอถึงได้ฝันถึงเขาอีกล่ะ?

หรือจะเป็นเพราะความหล่อ? ไม่อะ มันไม่น่าใช่ ถึงเขาจะหล่อมากจริง ๆ แต่เราเพิ่งได้เจอกันแค่ครั้งเดียว แถมเป็นครั้งเดียวในเวลาแค่สองสามนาทีเองด้วย

เพราะงั้นต่อให้หล่อลาก หล่ออลังการแค่ไหน เธอก็ไม่น่าจดจำรูปลักษณ์เขาได้อย่างแม่นยำจนถึงขั้นเก็บเอามาฝันได้อะ

"บ้าบ้อ! นี่มันฝันแบบไหนกันวะ เห็นทั้งคนเป็น ทั้ง... เอ่อ ไม่สิ อันนั้นไม่เห็นจะดีกว่า"

กวาดสายตามองไปรอบตัวที่แสนวังเวงและมืดสลัว ร่างอรชรก็ถลันเข้ามาใกล้ประตูรั้วมากขึ้น มือก็ตบเข้าที่ข้างแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า หวังไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว

และจะให้ดี ขอให้มันช่วยปลุกให้เธอรู้สึกตัวสักทีเถอะ

ขณะที่คนหนึ่งกำลังพยายามตบตีตัวเองให้หลุดออกจากห้วงความฝันอย่างเอาเป็นเอาตาย อีกตนซึ่งกำลังเฝ้ามองก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ กับการกระทำแปลกประหลาดแต่อีกมุมช่างดูน่าขันน่าเอ็นดู

พานอดคิดไม่ได้ว่า ตกลงการที่เขารวบรวมความกล้าหาญ แอบเจ้าของที่มาเข้าฝันเธอได้สำเร็จนี่ มันจะช่วยให้เขาเข้าใกล้คำตอบที่กำลังตามหาจริงหรือเปล่า

วิญญาณหนุ่มส่ายหน้าน้อย ๆ รอกระทั่งหญิงสาวทะเลาะกับตัวเองจบสิ้นจึงลองร้องเรียก ส่งยิ้มจริงใจไปให้อีกครั้ง แม้ในใจจะเริ่มร้อนรนกับระยะเวลาที่มีอย่างจำกัด เพราะเข็มของนาฬิกาขยับเข้าใกล้เลขสิบสองเต็มทน

"คุณ ผมมีเรื่องอยากคุย"

ดวงตาคู่สวยหรี่ลง เมียงมองมาด้วยความเคลือบแคลงครู่หนึ่งกว่าจะยอมลดระยะห่าง สืบเท้าเข้ามาใกล้ประตูรั้วมากขึ้น หากแต่ยังเลือกปักหลักอยู่ในอาณาเขตที่เขาไม่อาจล่วงล้ำเข้าไปได้

สำเร็จไปอีกขั้น! วิญญาณหนุ่มลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ ทว่าในวินาทีที่เงยหน้าขึ้นสบประสานสายตากับหญิงสาว เขาก็รีบปรับสีหน้าให้ดูเป็นมิตรมากที่สุด

"ผมอยากมาขอบคุณ เรื่องที่คุณช่วยผมเมื่อตอนเย็น"

เท่านี้สีหน้าของหญิงสาวก็ดูผ่อนคลายมากขึ้น มุมปากยกตัวขึ้นเผยรอยยิ้มบาง ๆ ทันทีที่ฟังจบ

"ถึงจะรู้นะว่านี่เป็นแค่ความฝัน พูดไปคุณก็อาจไม่รับรู้ แต่ว่าว่านก็ยังอยากบอกกับคุณอยู่ดีว่า ว่านดีใจมาก ๆ ที่เห็นคุณเปลี่ยนใจ"

"..."

"ถึงวันนี้จะล้มก็ไม่เป็นไรนะ ถ้าเรายังไม่ท้อ ยังไม่คิดถอย เดี๋ยวเราก็หาวิธีลุกขึ้นมายืนและเดินใหม่ได้อีก เพราะงั้นอย่าเพิ่งถอดใจง่าย ๆ นะคะ"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวังดีที่เจืออยู่ในถ้อยคำและน้ำเสียง หรือเป็นเพราะรอยยิ้มหวาน ๆ ที่ถูกส่งมาพร้อมกัน วิญญาณหนุ่มจึงพลันรู้สึกหวิวไหว อุ่นวาบที่กลางอกอย่างประหลาด ทว่าพร้อมกันนั้นเขาก็นึกอดสู

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากลุก แต่บางทีโลกใบนี้ก็ไม่ใจดีกับเขาเลย ...

วินาทีที่ลืมตาขึ้นมา นอกจากพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่กลางถนนในสถานที่ไม่คุ้นตาแล้ว เขายังพบว่าทุกความทรงจำเลือนหาย

เขาจำไม่ได้เลยว่าตนมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร มาตั้งแต่เมื่อไหร่ จำไม่ได้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร และชื่ออะไรด้วยซ้ำ ราวกับว่าสมองมันมีแต่ความว่างเปล่า

ครั้นพอพยายามถามไถ่จากคนที่เดินผ่านไปผ่านมา ทุกคนก็กลับเมินเฉย ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครได้ยินเขาสักคน

ตอนนั้นเขาแทบคลั่ง วนเวียนเค้นหาคำตอบซ้ำ ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ความจริงหรือความฝัน กว่าจะทำใจให้ยอมรับและอยู่กับความรู้สึกเคว้งคว้างไร้จุดหมายนี้ได้ก็ใช้เวลาเป็นวัน ๆ

กระทั่งวินาทีที่ถูกเธอสัมผัส วินาทีที่เราโต้ตอบสื่อสารกัน คล้ายว่าโลกที่มืดมิดพลันมีแสงสว่างขึ้นมา

"คุณไม่ใช่แค่ช่วยให้ผมเปลี่ยนใจนะ แต่คุณยังเปลี่ยนชีวิตผมไปเลยล่ะ"

"หมายถึงเปลี่ยนไปในทางที่ดีใช่ไหมคะ?"

พอเห็นหญิงสาวทำหน้าคล้ายระแวง วิญญาณหนุ่มก็เปล่งเสียงหัวเราะ ส่งให้อีกคนพลอยหัวเราะตามไปด้วย

"ดีสิครับ ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย"

"โล่งอก ว่านก็นึกว่าจะโดนหลอกด่าว่าขี้เผือกซะอีก"

รอยยิ้มบนใบหน้าหวานกว้างขึ้นหลายส่วน อาจเพราะสัมผัสได้ถึงความเป็นมิตร อีกทั้งแววตาคู่นั้นยังให้ความคุ้นเคยอย่างประหลาด สองเท้าจึงก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว

"ถ้าเขาอยู่แถว ๆ นี้ก็คงดี เผื่อได้เจอกันอีก"

“เจอสิ ผมก็อยู่แถวนี้”

ได้ยินเสียงโพล่งตอบคนเผลอหลุดปากรำพึงรำพังความหวังในใจออกเบา ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาทำตาโตทันควัน หลงลืมว่าตัวเองกำลังฝันไปชั่วขณะ

"เอ้า แล้วทำไมคุณไม่บอกตั้งแต่เมื่อเย็น จะได้กลับมาพร้อมกัน"

"จะให้กลับยังไงล่ะครับ คุณไม่ได้เรียกให้ผมกลับด้วยนี่"

“ก็จริงแฮะ ตอนนั้นเรายังไม่รู้จักกันเลยเนอะ แถมคุณยังทำตัวแปลก ๆ ใส่ว่านด้วย”

“แต่ตอนนี้เรารู้จักกันแล้วเนอะ”

“ยังสิคะ พี่ชื่ออะไรว่านยังไม่รู้เลย จะรู้จักกันยังไงก่อน”

นั่นสิวะ ลืมคิดไปเลย!

แล้ววิญญาณหนุ่มก็เริ่มเลิ่กลัก เพราะไม่รู้ว่าจะให้ตัวเองชื่ออะไรดี พลันคำตอบก็ผุดขึ้นในหัวเมื่อเหลือบไปเห็นซองขนมเก่า ๆ ซีด ๆ บนพื้น

"เลย์! พี่ชื่อเลย์ครับ"

แถมนามสกุลมันฝรั่งทอดกรอบด้วย!