Se connecterคล้ายว่าทุกอย่างถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ทั้งที่วรัชญามั่นใจว่าพี่เลย์จะต้องตะโกนเรียกเธอจนดังลั่นชั้นแน่ ๆ ทว่าตอนนี้เธอกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แม้กระทั่งเสียงทุบประตูก็ไม่มีนี่มัน ... เกิดอะไรขึ้น?“พี่ยาหยี”“อะ มา ๆ เก็บใส่ตู้เลย”ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องพักที่เพิ่งได้มีโอกาสเหยียบย่างเข้ามาข้างในเป็นครั้งแรกอย่างหวั่น ๆครั้นพอไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ นอกจากไอเย็นที่ทวีความรุนแรงกว่าตอนยืนหน้าประตู เธอจึงสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง ก้าวเท้าตามแรงรุนหลัง เข้าไปจัดแจงแขวนเสื้อผ้าเก็บเข้าตู้ให้เรียบร้อยพลันหญิงสาวก็ตาลุกวาว ทอประกายระยิบระยับเมื่อความอลังการที่อัดแน่นจนเต็มตู้เปิดเผยแก่สายตามีแต่ตัวสวย ๆ ทั้งนั้นเลย~วรัชญาแอบหวีดเบา ๆ ตามประสาสาวรักสวยรักงาม ก่อนจะยิ่งหลุดแสดงอาการตื่นเต้นมากขึ้นไปอีกในตอนเอื้อมมือไปจัดระเบียบเพื่อหาพื้นที่ให้เซตที่เพิ่งนำส่ง หลังมือของเธอก็แตะไปโดนความนุ่มลื่นของตัวอื่น ๆ จนอดใจไม่ไหว ลอบลูบ ๆ คลำ ๆ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม“ชอบเหรอ?”คำถามดังขึ้นเหนือหัวในระยะประชิดทำเอาคนที่มัวแต่หลงกรี๊ดกร๊าดกับดีไซน์ของเสื้อผ้าแต่ละตัวสะดุ้ง เอี้ยวหน้ามาอมย
ทั้งที่ห้องของพี่ยาหยีนั้นอยู่แค่อีกฟากของตัวตึก มองไปก็เห็นประตูลิบ ๆ ทว่าในความรู้สึกของวรัชญาตอนเดินถือเสื้อผ้าไปส่งนั้น เสมือนลงแข่งวิ่งในมินิมาราธอนมันทั้งไกล ทั้งทำให้เธอหอบหายใจถี่รัว หัวใจทำงานหนักหน่วง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ความแข็งแรงของกล้ามหน้าอก บดเบียดและเสียดสีเข้ากับแผ่นหลังของเธอในทุกก้าวที่เดินแต่เอ๊ะ ขาเราก็ไม่เตะกัน แล้วทำไมท่อนบนถึงได้ ...?และเมื่อวรัชญาก้มหน้าลงมอง เธอก็เบิกตาโตขะ...เขา เขาลอยอยู่เหนือพื้น!ตระหนกกับคำตอบที่ได้รับ ไม่กี่วินาทีเธอก็สั่งตัวเองให้เงยหน้าขึ้น บังคับสายตาให้มองตรงไปข้างหน้า“ห้องไหนนะครับว่าน”“ฮะ อา หะ..ห้อง ห้องนี้ค่ะ”เสียงทุ้มปลุกให้วรัชญาหันมาโฟกัสในสิ่งที่กำลังทำอยู่ เธอสะบัดหน้าแรง ๆ ไล่ภาพติดตาเมื่อครู่ออก ก่อนจะชี้มือไปทางห้องที่มีไอเย็นแผ่ออกมามากที่สุดว่าละ ... คำคำนี้ผุดขึ้นในหัววิญญาณหนุ่มทันทีคราวก่อนตอนเขาลอบเข้ามาสำรวจในตึกเพื่อค้นหาห้องของหญิงสาว ห้องนี้เป็นเพียงห้องเดียวที่เขาพบว่ามีพลังงานผิดแปลกไปจากจุดอื่น ๆและยิ่งเมื่อเห็นสีหน้าหวาดหวั่น อาการตัวสั่นเทาที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ของคนตัวเล็ก วิญญาณหน
ก็ไม่รู้จะเป็นเพราะวรัชญาดันเป็นผู้หญิงประเภทถนัดงานนอกบ้านมากกว่าในบ้านหรืออย่างไร หลังเธอลงมือรีดผ้าไปได้สามตัว เครื่องมือทำมาหากินก็ถูกผีหนุ่มยึดไป"มาครับพี่ช่วย ว่านไปคอยจัดเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนก็แล้วกันนะ"คราแรกวรัชญาก็ทำหน้าหงิกที่โดนแย่งหน้าที่ แต่พอเห็นแล้วว่าผลงานของเขามันดีงามเพียงไร เธอก็เต็มใจย้ายไปนั่งยิ้มอยู่อีกฝั่ง รอจัดผ้าตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่าย"ทำไมพี่เลย์เก่งจัง เก่งไปหมดทุกอย่างเลยอะ"เมื่อคำชมมาพร้อมกับสายตาชื่นชมชวนให้หัวใจพองโต วิญญาณหนุ่มก็ยิ้มหน้าบาน จากเดิมที่เสนอตัวเพียงเพราะทนเห็นผ้ายับ ๆ ไม่ไหว จึงกลายเป็นตั้งใจโชว์ผีมือเต็มที่ เผื่อว่าหลังจบงานเขาอาจจะได้คำชมเป็นแก้มหอม ๆ กับจูบหวาน ๆไม่นานกระบวนการรีดผ้าที่เริ่มต้นด้วยฝีมือวรัชญา แต่จบด้วยฝีมือของพ่อบ้านประจำห้องหนึ่งสามศูนย์สองก็เสร็จเรียบร้อยริมฝีปากอิ่มสวยระบายยิ้มกว้าง หันไปชูนิ้วโป้งให้ คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยในตอนเห็นเขาชี้ไปที่แก้มของตัวเอง"คะ? มีอะไรติดอยู่ที่แก้มว่านเหรอคะ?"คนไม่เข้าใจสิ่งที่เขาอยากจะสื่อทำหน้างง เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ผุดขึ้นที่มุมปากของวิญญาณหนุ่ม ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายโฉบเข้า
ถึงจะรู้ว่าเขาแค่ต้องการปลอบโยน ทว่าทุกคำพูด ทุกสัมผัสก็ส่งผลให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าวรัชญา เธอพยักหน้าหงึกหงักแล้วแนบพวงแก้มแดงระเรื่อลงบนแผงอกกว้าง หัวใจพองโตคับอกเพิ่งรู้ว่าการมีใครให้อ้อน มีใครให้บ่นให้แชร์สิ่งที่อยู่ในใจนี่ มันทำให้มีความสุขและรู้สึกอบอุ่นหัวใจได้ถึงขนาดนี้อิงแอบรับกำลังใจจนเต็มหลอดแล้ววรัชญาก็ตัดสินใจจะลองเสี่ยงดวงกับเขาดูอีกสักหน เธอกดเปิดจดหมายแนะนำตัวของตนขึ้นมาใหม่ เอียงคอมองมันอย่างครุ่นคิดหรือบางทีที่ยังไม่มีใครเรียกเธอไปสัมภาษณ์ มันจะเป็นเพราะเจ้านี่ยังไม่ดึงดูดใจมากพอ ถ้าอย่างนั้น ... ลองจัดหน้าใหม่ดูแล้วกัน“ว่านมีแค่เวอร์ชันภาษาไทยเหรอครับ?”“อ้อ มีสองเวอร์ชันค่ะ ไทยกับอิ้ง”วรัชญาเอ่ยตอบทั้งที่สายตายังจ้องหน้าจอ ง่วนอยู่กับการขยับ ย้ายกรอบข้อความตรงนั้นตรงนี้ไปเรื่อย กระทั่งพอใจแล้วจึงเลื่อนลงไปยังหน้าด้านล่าง“นี่ค่ะ ว่านไม่ค่อยเก่งอิ้งเท่าไรเลยให้เพื่อนช่วยทำให้ พี่เลย์ว่าว่านควรปรับอะไรเพิ่มดีไหมอะ มันดูสั้น ๆ เรียบ ๆ ยังไงก็ไม่รู้เนอะ”“อืม ตรงทักษะกับประสบการณ์ที่เคยทำพี่ว่าเพิ่มได้ก็ควรเพิ่ม เพราะสิ่งแรกที่พวกเขาอยากรู้คือคนคนนี้ทำอะไรเป็น
“คิดมากเหรอครับ?”เห็นหญิงสาวหวนกลับมาทำหน้ายุ่งเหยิงอีกครั้งวิญญาณหนุ่มก็อดห่วงไม่ได้ พร้อมกันนั้นก็พานหงุดหงิดตัวเองที่เป็นแค่พลังงานไร้ประโยชน์ วัน ๆ ทำได้เพียงแค่ลอยไปลอยมา ไม่อาจช่วยเหลืออะไรเธอได้มากไปกว่างานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ“ไม่เชิงค่ะ ว่านแค่กำลังคำนวณว่าตังที่มี มันจะทำให้ว่านอยู่รอดไปได้ถึงเดือนไหน”วรัชญาตอบตามตรง มือก็เอื้อมไปขยับเม้าส์เก่า ๆ ซึ่งพ่วงต่อกับคอมพิวเตอร์พกพารุ่นเดอะเพื่อเปิดหาตำแหน่งงานที่ตนสนใจไปด้วยอยากรีบส่งรีบได้งาน เพราะกว่าจะถูกเรียกสัมภาษณ์ กว่าจะได้เริ่มงาน ไปจนถึงวันที่ได้เงินเดือนเดือนแรกคงใช้ระยะเวลานานโข ตีต่ำก็สักสองเดือนได้พลันมือเรียวก็ชะงัก ดวงตาทอประกายระยิบระยับในตอนสะดุดเข้ากับกรอบเล็ก ๆ ที่ระบุชื่อบริษัทและตำแหน่งงานที่ต้องการ แต่เพียงครู่เดียวมันก็มอดดับ หม่นแสงเศร้าสร้อย‘Tour Operation จำนวน 1 ตำแหน่ง - N. Worldwide travel’วรัชญายังจดจำได้แม่นยำ เธออยู่สาขาธุรกิจทั่วไป แต่เพราะมีนัดไปทำธุระด้วยกันในช่วงบ่ายจึงถูกนลินี เพื่อนสนิทจากต่างสาขาลากให้เข้าไปนั่งเรียนด้วยกัน ซึ่งมหาวิทยาลัยได้เชิญคนจากที่นี่มาเป็นวิทยากรพิเศษในคลาสเรียนวันน
เพราะไม่ต้องการให้หัวใจทำงานหนักไปกว่าที่เป็นอยู่ วรัชญาจึงปล่อยให้ผีหนุ่มจัดการเคลียร์เรื่องจานชามคนเดียว ส่วนเธอก็ปลีกตัวมาเปิดเจ้าแก่ คอมพิวเตอร์คู่ใจที่อยู่กันมานานระหว่างรอตัวเครื่องรัน ปลายนิ้วก็จรดเข้าไปดูช่องแชทของพี่ชายแล้วพิมพ์ข้อความส่งไปให้อย่างที่มักทำในทุกวัน แม้สุดท้ายแล้วปลายทางจะต้องเจอกับผลลัพธ์เดิม ๆไม่อ่าน ไม่ตอบ และโทรไม่ติด จนถึงตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออกว่าพี่ชายหลบไปอยู่ที่ไหน หนีเจ้าหนี้หรืออย่างไรถึงได้หายเข้ากลีบเมฆไปเฉย ๆไปตามเรื่องกับทางหน่วยงานที่รับผิดชอบก็ไม่มีข่าวความคืบหน้าใด ๆหรือแม้กระทั่งโลกโซเซียลที่หวังจะให้มันเป็นที่พึ่งทางสุดท้าย มันก็ยังไร้วี่แววของเบาะแสเฮ้อ พี่วุฒิ พี่ไปอยู่ที่ไหนของพี่กัน รู้ไหมว่าว่านเป็นห่วง อย่างน้อย ๆ ช่วยอ่านแล้วตอบกันสั้น ๆ ก็ได้ แค่คำว่า อืม ก็ยังดีรำพึงรำพันในใจ จมอยู่กับความคิดถึงที่ส่งไปไม่ถึงพี่ชายเพียงคนเดียวครู่หนึ่งวรัชญาก็ตัดใจกดปิดโปรแกรมแชท หันไปดึงกระดาษใบหนึ่งมาวางใกล้ ๆ คอมพิวเตอร์ใช่แล้ว มันคือรหัส Wi-Fi ที่เพิ่งค้นเจอจากลิ้นชักหัวเตียงตอนจัดของเมื่อวันก่อนซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเธ







