ตอนที่ 8

"โอเคจ้ะ หนูจะเช่าห้องนี้!"

หลังหญิงชรานามว่าอิ่มพาขึ้นมาดูห้องพักที่ไร้ผู้จับจองในตอนนี้ วรัชญาก็ลั่นวาจาขอทำสัญญาแทบจะในทันทีที่เห็นสภาพด้านใน

ตัวห้องพักทั้งกว้างขวางและเย็นสบาย เตียงขนาดห้าฟุตตั้งตระหง่านใกล้กับประตูกระจก ซึ่งสามารถเลื่อนเปิดออกไปยังระเบียงด้านนอก แถมยังหันหน้าไปทางทิศตะวันออกอีก

ส่วนเฟอร์นิเจอร์นั้นครบครัน ไม่ว่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าไม้สีเบจ โซฟาชุดซึ่งสามารถปรับให้เป็นที่ทานข้าวได้ เคาน์เตอร์ครัวขนาดพอเหมาะ แต่ที่น่าเซอร์ไพรส์มากที่สุดเห็นจะอ่างอาบน้ำ

ผู้เช่ารายใหม่ทิ้งตัวลงนอนแผ่หรา สายตากวาดมองไปรอบตัว ยังคงยิ้มไม่หุบ เพราะนอกจากห้องนี้จะถูกใจสุด ๆ ทั้งเรื่องราคา เงื่อนไขการเข้าพักแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ยังดูใหม่เอี่ยมราวกับไม่เคยมีใครเข้าพักมาก่อน

"สุด ๆ!"

หรือถ้าให้พูดเต็ม ๆ ก็คือที่นี่คือสุด ๆ ไปเลยโว้ย ว่าน! แกนี่แม่งโชคดีฉิบหาย

แถมดูเหมือนว่าการบังเอิญเจอใบปลิวที่ป้ายรถประจำทาง จะเป็นเรื่องโชคดีเรื่องเดียวที่เธอพบเจอตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าเมืองกรุงมาเลยก็ว่าได้

ร่างอรชรดีดดิ้น กลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความดีใจ สลับกับจรดปลายจมูกลงสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้ชนิดหนึ่งจากผ้านวมที่ปูคลุมที่นอนฟอดใหญ่

เนี้ย! สมกับคำเคลม 'สะอาด สงบ ครบครัน' จริง ๆ

เสียดายที่ตัวหอพักเล่นอยู่ลึกแทบสุดซอยไปหน่อย ไม่งั้นให้คะแนนร้อยเต็มสิบไปแล้ว

พักหายใจให้คล่องคอครู่หนึ่งเธอก็พาตัวเองไปชำระล้างคราบเหงื่อแล้วความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาค่อนวัน เพราะมัวแต่คิดเรื่องหาหอพักทำให้ลืมซื้อข้าวติดมือเข้ามาด้วยเสียสนิท

ไอ้ครั้นจะให้เดินเท้ากลับออกไปทางหน้าปากซอยก็คงทำไม่ไหว เพราะวันนี้เธอถือว่าใช้โควตาเดินเท้าจนเต็มอัตราแล้ว

เหลือบมองเวลาครู่หนึ่งเธอจึงตัดสินใจหยิบกระเป๋ามาคล้องบ่าแล้ววิ่งลงบันไดลงมายังชั้นหนึ่ง หวังขอพิกัดร้านข้าวจากยายอิ่ม ผู้ดูแลหอ

คิ้วเรียวขมวดมุ่นน้อย ๆ หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อมีไอเย็นยะเยือกลอยมาปะทะผิวกาย ซ้ำร้ายบรรยากาศของชั้นล่างยังเงียบสงัด มองไปทางไหนก็ไม่เจอผู้ร่วมหอพักอื่น ๆ เลย

"หรือว่าจะออกไปทำงานกันหมด?"

วรัชญาลองเดินเตร็ดเตร่ ชะเง้อชะแง้อยู่แถวโถงทางเดินครู่หนึ่ง กระทั่งแน่ใจว่าบริเวณนี้ไม่มีใครแน่นอนเธอจึงเดินอ้อมไปทางจุดที่คาดว่าจะเป็นห้องพักของคนดูแลหอ

ดวงตาสีน้ำตาลสอดส่าย มองสำรวจไปทั่วตามนิสัย และนั่นทำให้เธอสังเกตเห็นว่าตัวตึกด้านนอกนั้นแท้จริงแล้วมีลักษณะคล้ายกับคฤหาสน์หลังใหญ่

สภาพเก่าลงตามกาลเวลา ต่างจากด้านในที่ได้รับการปรับปรุงจนดูสะอาดและทันสมัย กระนั้นความเก่าของมันก็ไม่สามารถทำให้ความชื่นชอบที่เธอมีต่อที่นี่ลดลงได้

บรรยากาศร่มรื่นเสียจนคิดอยากหยิบเสื่อมาปู วางหมอนสักใบ แล้วเอนหลังนอนเล่นพร้อมหนังสือเล่มโปรด

ฉับพลันเธอก็ชะงักฝีเท้า ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเพราะตอนนี้เป็นเวลาโพล้เพล้ บรรยากาศโดยรอบจึงดูวังเวงและมืดสลัว ซ้ำยิ่งเดินเข้าใกล้โซนหลังของตึกมากเท่าไร ไอเย็นที่สัมผัสก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

"สงสัยเพราะตรงนี้ต้นไม้เยอะแหละ เหอ ๆ"

แววตาวูบไหวหลุบลงมองไรขนบนท่อนแขนตัวเองแวบหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัว ทว่าในจังหวะสับเท้ากลับทางเดิมนั้นว่องไวจนอีกนิดจะกลายเป็นวิ่ง

"ฮื่อ เกือบขาดใจตาย"

หญิงสาวอ้าปากหอบเอาอากาศเข้าถี่ ๆ มือก็ลูบหน้าอกเบา ปลอบประโลมให้ตัวเองค่อย ๆ หายใจ ก็พอรับรู้ว่าที่นี่น่าจะแรง น่าจะเยอะ แต่ตอนนี้ตะวันยังไม่ตกดินเลยนะ พวกเอ็งจะรีบแสดงอิทธิฤทธิ์กันไปไหน

แล้วแบบนี้เธอจะไหวจนครบเดือนหรือเปล่าเนี้ย!

"โอ๊ะ"

แล้วความหวาดระแวงก็ถูกแทนที่ด้วยความดีใจ เมื่อในจังหวะที่ก้ม ๆ เงย ๆ หางตาของวรัชญาบังเอิญไปสะดุดเข้ากับร่างท้วมของชายผิวคล้ำที่นั่งอยู่ในป้อมยาม แถมอีกฝ่ายยังกำลังมองเธออยู่อีกด้วย

อาฮ่า มีคนให้ถามหาร้านข้าวแล้ววุ้ย!

"สวัสดีจ้ะ ว่านนะจ๊ะเพิ่งย้ายมาวันนี้"

เพราะอายุน้อยกว่ามากวรัชญาจึงเป็นฝ่ายแนะนำตัวเองก่อน ทว่าอึดใจรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าก็จืดเจื่อน เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะทำเพียงมองเธอนิ่ง ๆ ไม่หือไม่อือแล้ว แววตายังเจือด้วยความสงสัย

เอ๊ะ หรือว่าเธอแต่งตัวไม่เหมือนคนในเมือง?