ตอนที่ 7

รถยนต์สีเหลืองคาดเขียวแล่นผ่านบ้านเรือนมากมาย แต่เมื่อยังไร้เสียงแจ้งให้ชะลอหรือหยุดรถ ชายวัยสี่สิบซึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัยจึงขับตรงไปเรื่อย ๆ

กระทั่งสองข้างทางหลงเหลือเพียงพื้นที่รกร้างที่ขาดการดูแล อีกทั้งอีกไม่ถึงห้าสิบเป็นทางแยก เขาจึงเหลือบตาขึ้นมองกระจกมองหลังพร้อมเอ่ยถามจุดหมายปลายทางอีกครั้ง

"ไอ้หนูจะลงตรงไหน นี่จะสุดซอยแล้วนะ"

"แป็บนะจ๊ะลุง"

จะเปิดแผนที่ให้ดูโทรศัพท์ก็ดันสิ้นชีพไปแล้วเพราะวรัชญาเล่นใช้มันเปิดดูเส้นทางตลอด ดังนั้นตอนนี้สิ่งเดียวที่จะพาเธอไปถึงหอพักกลิ่นผกาได้จึงมีเพียงใบปลิวยับยู่ยี่

"นี่จ้ะ ว่านจะไปที่นี่"

คนขับรับใบปลิวไปกางอ่าน เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ชนิดที่อีกไม่นิดก็ทิ่มตาครู่หนึ่งก็ออกรถอีกครั้งโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม ซึ่งนั่นก็ดีเลย เพราะเธอเองก็ไม่มีคำตอบอะไรจะให้ นอกจากคำว่า 'ไปตามที่อยู่บนกระดาษเลยจ้ะ'

แต่จนแล้วจนรอด ผ่านไปราวยี่สิบนาทีวรัชญาก็ยังไม่เห็นสิ่งก่อสร้างใดมีหน้าตาคล้ายกับรูปหอพักที่แปะอยู่บนหน้ากระดาษเลย

"นี่ลุงวนมาสามรอบแล้วนะ ตกลงมันอยู่ตรงไหนแน่?"

"เอ่อ ว่านขออีกรอบได้ไหมจ๊ะ เผื่อว่า..."

"โอ๊ย ไม่วนแล้ว! ลุงจะเอารถไปส่งอู้ ไป ๆ ลุงส่งตรงนี้แหละ สุดซอยพอดี"

ไม่พูดเปล่า คนขับยังกดเปิดท้ายรถพร้อมส่งสายตาไล่ ทำเอาวรัชญาฉุนกึก แม้อยากจะแย้งใจแทบขาดว่าถึงอย่างไรเธอก็เป็นลูกค้าและจ่ายเงินให้แลกกับบริการ เพราะงั้นก็ควรไปส่งเธอให้ถึงที่หมายสิ!

แต่เพราะสีหน้าถมึงทึงและขนาดตัวที่ต่างกันเกือบเท่าตัว เธอก็จำใจยื่นเงินในมือให้แล้วพาเพื่อนร่วมทางลงจากรถมา

ก็นะ มันคงไม่คุ้มเท่าไรถ้าจะทำให้อีกฝ่ายโมโห เผื่อโดนตีหัวแล้วจับโยนทิ้งพงหญ้าแถวนี้ขึ้นมา ขี้คร้านจะมีคนมาช่วยเอาตอนศพขึ้นอืด

"ฮึ้ย! เหนื่อยก็เหนื่อย ปวดขาก็ปวดขา ทำไมไม่เห็นใจกันเลย"

สาวบ้านนอกมุ่ยหน้า มองหลังท้ายรถที่เคลื่อนไกลออกไปแล้วตะโกนบ่นไล่หลัง ยิ่งเมื่อเห็นสภาพไม่สมประกอบของกระเป๋าที่เคยเฝ้าทะนุถนอม ความในใจก็พลันพรั่งพรู

“นี่ถ้าไม่ติดว่าค่าเช่าถูกแสนถูก เงินมัดจำล่วงหน้าก็ให้วางแค่เดือนเดียว และไม่บังคับว่าต้องอยู่อย่างน้อยกี่เดือนนะ เธอจะไม่ดั้นด้นมาหาเลย ฮึ้ย! แล้วตกลงไอ้หอกลิ่นผกานี่มันอยู่ตรงไหนกันแน่นะ ทำไมหายากหาเย็นจริง!”

วรัชญาโวยวายไป เท้าก็สะบัดแตะก้อนหินเล็ก ๆ ระบายอารมณ์ไปด้วย แต่แล้วในจังหวะที่หมุนตัวกลับมาทางท้ายซอย เสียงบ่นก็หลุบหายไปในลำคอ เหลือเพียงปากที่อ้าพะงาบ ๆ

“มะ...มา ได้ไงวะ?”

ภาพบ้านหลังโตที่ปรากฏตรงหน้าถัดไปประมาณสิบเมตรทำเอาวรัชญาตะลึงงันไปหลายวินาที

นอกจากจะตกใจในความใหญ่โตของมันแล้ว เธอยังตกใจตรงที่จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าตอนขับผ่าน ไอ้ทางสามแพร่งนี้มันมีแค่ป่าไม่ใช่เหรอ

แต่ว่าก็ว่า มันจะใช่หอที่เธอกำลังตามหาหรือเปล่านะ

ใบหน้าสวยหันซ้ายแลขวา จะเอาใบปลิวขึ้นมากางเทียบก็ดันปล่อยให้ติดมือคนขับรถคันที่เทเธอไว้กลางทางไปแล้ว ฉะนั้นทางเดียวที่จะรู้ได้ว่าใช่หรือไม่ใช่คือป้ายชื่อ หรือสอบถามใครสักคน

เธอก้าวเข้าไปหยุดยืนชะเง้อชะแง้ตรงหน้าประตู ลองตะโกนส่งเสียงทักทายหวังให้เจ้าบ้านเดินออกมา ทว่าเมื่อครั้งที่สามก็ยังไร้เสียงตอบรับ เธอจึงตัดสินใจชะโงกหน้าเข้าไปสอดส่องในบ้านหลังเล็กที่เดาว่าคงเป็นป้อมยาม

“เอ้า ไม่มีคนเฝ้า แบบนี้จะปลอดภัยจริงไหมเนี้ย แต่ก็นะ ราคาสามพันเองจะเอาอะไรมาก ว๊าย ตาเถร!”

ถามเองตอบเองแล้วเธอก็ดึงตัวกลับ ก่อนจะหลุดหวีดร้อง สะดุ้งสุดตัวเมื่อหันหลับมาแล้วพบว่าด้านหลังมีหญิงชราคนหนึ่งกำลังยืนจดจ้องเธอตาเขม็ง

“มาหาใคร?”

“เอ่อ สวัสดีจ้ะคุณยะ... เอ้ย ป้า พอดีว่านจะมาหอพักกลิ่นผกา ใช่ที่นี่ไหมจ๊ะ?”

“ใช่ แล้วเธอเป็นใคร?”

“ว่านจ้ะ หนูชื่อว่าน พอดีหนูเจอใบปลิวที่ป้ายรถเมล์ก็เลยสนใจ แต่หนูลองโทรมาแล้วไม่มีใครรับสาย ก็นั่งรถมาที่นี่เลย ยังมีห้องว่างอยู่ไหมจ๊ะ?”

ใบหน้าไม่ยินดียินร้ายของหญิงชราพยักน้อย ๆ ซึ่งไม่แน่ใจว่านั่นคือคำตอบหรือเปล่า ขณะที่แววตายากจะอธิบายว่ากำลังคิดอะไรกวาดมองสำรวจเธอแวบหนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะหมุนตัว เดินนำไปทางตัวบ้านโดยไม่พูดอะไรอีก

ทิ้งให้ผู้มาใหม่ยืนกลืนน้ำลายเอื้อก ยกมือขึ้นลูบท่อนแขน ปลอบประโลมเจ้าขนเล็ก ๆ ที่พากันลุกชันเกรียวกราว

“น่ากลัวกว่าหอ ก็คงเป็นเจ้าของนี่แหละ เหอ ๆ ละนี่ก็ทำไมลุกกันจังฮึ”

เธอตบท่อนแขนตัวเองเบา ๆ เมื่อความรู้สึกเย็นยะเยือกตามแนวสันหลังและต้นคอที่สัมผัสได้นับตั้งแต่ก้าวเท้าผ่านประตูรั้วใหญ่เข้ามานั้นยังคงอยู่ ทั้งที่ปกติแล้วความรู้สึกพวกนี้มักจางหายไปภายในไม่กี่นาที

“สงสัยจะเยอะ เหอะ ๆ”

แต่จะว่าไปที่ไหน ๆ มันก็มีหมด ไว้ถ้าอยู่ไม่ไหวเดือนหน้าค่อยย้ายก็แล้วกัน ระหว่างนี้ก็ขอให้อยู่ด้วยกันแบบสงบ ๆ ไปก่อนแล้วกันนะ

“สาธุ~”

พนมมือไหว้ศาลเก่า ๆ ที่ตั้งหลบมุมอยู่ใกล้รั้วสูงพร้อมนึกภาวนาในใจ จากนั้นเธอก็ลากกระเป๋า เดินตามหญิงชราเข้าไปด้านใน