บทที่ 4

เวลาเป็นนิรันดร...

กนกนารีเหมือนได้ยินตัวเองกลับไปท่องทฤษฎีทางฟิสิกส์ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพียงแค่ไม่มีใครที่จะอยู่เป็นนิจนิรันดรคู่กับเวลา

เธอเพิ่งอายุยี่สิบปี เพิ่งเคยเข้ามาในสถานบันเทิงแบบผู้ใหญ่ และก็มีเซ็กส์ครั้งแรกโดยการตัดสินใจด้วยตนเอง กนกนารีไม่รู้หรอกว่าผิดหรือถูก แต่เธอยอมรับว่าภัทรพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือเวลามักเดินเร็วกว่าที่เรารู้สึก...

กนกนารีขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแทนวงแขนที่โอบกอดรัดรึงเธออยู่ทั้งคืน พื้นที่ข้างตัวว่างเปล่าแต่ยังเหลือไออุ่นจาง ๆ จากร่างกายของภัทรที่ทิ้งไว้ เสื้อผ้าของเขาถูกพาดลวก ๆ บนพนักเก้าอี้ ในขณะที่ชุดคอสเพลย์นางเงือกและวิกผมสีแดงสดของเธอวางเป็นระเบียบอยู่ปลายเตียง

เขาคงเก็บขึ้นมาพับให้ เพราะเมื่อคืนมันถูกโยนไปคนละทิศละทาง...

การนอนกับเขาง่าย ๆ อาจจะพลาด แต่เธอเองก็คงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เขาอีกเหมือนกัน นั่นก็คือการพลาดในอีกรูปแบบหนึ่ง...ชั่งน้ำหนักดูแล้ว เธอแค่ไม่อยากย้อนกลับมาเสียดายทีหลัง ส่วนจะเสียใจในวันหน้าหรือเปล่า ก็ให้มันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้

กนกนารีหยุดความวิตกของตนเองและเปลี่ยนสายตาไปมองร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวหนาแน่น กล้ามท้องเป็นลอนแบบคนออกกำลังกายและดูแลตัวเองอย่างดี หยดน้ำเล็ก ๆ ที่เกาะปลายผมสั้นรองทรงของเขาร่วงลงที่หางคิ้ว ภัทรใช้มือปาดเช็ดแล้วเสยผมตัวเองลวก ๆ

ผู้ชายในฝันของใครหลาย ๆ คนรวมทั้งตัวเธอเองมายืนหัวเปียกอยู่ตรงหน้า กนกนารีถึงกับแอบหยิกแขนว่าไม่ได้กำลังฝันเฟื่องอยู่ และเมื่อเขาส่งยิ้มพราวมาให้ ยามเช้าในห้องเชือดของบาร์ราคาแพงก็เรื่อเรืองสว่างไสว กนกนารีเข้าใจทันทีว่าเหตุใดนางเงือกน้อยในนิทานปรัมปราถึงยอมตัดสินใจแลกเสียงใส ๆ เพื่อไปยืนเคียงข้างเจ้าชายแบบโง่เขลา

ความหลงใหลมันรุนแรงเหลือเกิน มากกว่านั้นคือเธอกำลังคาดหวังในตัวเขาจนถึงขั้นละโมบ...

“คุณภัทรคะ” กนกนารีเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน แสงสว่างในยามกลางวันทำให้เธอดูเหมือนเจ้าหญิงแอเรียลในนิทาน ทั้งที่วิกผมสีแดงและชุดนางเงือกถูกปลดออกจากร่างไปแล้ว คงเป็นเพราะความไร้เดียงสาและดวงตากลมโตระยับยิ้ม

ภัทรเพิ่งสังเกตลักยิ้มข้างแก้มที่บุ๋มลงและฟันกระต่ายน่ารัก สาบานได้ว่าถ้าเขาพบเธอสภาพแบบนี้มาก่อนในตอนกลางวัน เขาคงยั้งใจอย่างมากเพราะกลัวจะต้องขึ้นศาลฐานพรากผู้เยาว์...

ชายหนุ่มนั่งลงข้างเตียงอย่างนุ่มนวลแต่ก็ระมัดระวังตัวอยู่ในที สิ่งที่น่าปวดประสาทที่สุดหลังมีเซ็กส์กับผู้หญิงเวอร์จินคือการคาดหวังถึงความพิเศษลึกซึ้ง เขาเคยประสบมาบ้างในสมัยวัยรุ่นจึงค่อนข้างขยาด คาดไม่ถึงว่านางเงือกแสนสวยเมื่อคืนจะเพิ่งขึ้นจากท้องทะเลมาให้เขาชิมเป็นคนแรก แล้วมันก็สนุกสุดเหวี่ยงจนหยุดกลางคันไม่ลง

“ว่าไงคะนางเงือกน้อย เมื่อคืนคุณน่ารักมาก” จนกระทั่งแนบเนื้อแนบหนังนัวกันมาทั้งคืน ภัทรก็ยังไม่รู้ชื่อแซ่ และไม่คิดจะถาม แต่เขาก็ยังพอรู้ว่าผู้หญิงชอบฟังคำหวานและการเอาใจ

“เอ่อ คือว่า...”

“ไหน อยากได้อะไรบอกผมได้นะครับ” สิ่งที่ภัทรไม่ได้โกหกคือผู้หญิงคนนี้น่ารักมากจริง ๆ โดยเฉพาะหน้าตา ส่วนรูปร่างก็นุ่มนิ่มเต็มมือในส่วนที่ควรจะเต็ม และบอบบางในส่วนที่ควรจะบาง

“คือ เฟิร์น...” หญิงสาวอึกอัก ทำปากขมุบขมิบ

ชื่อเฟิร์นสินะ ภัทรอมยิ้ม ที่แท้นางเงือกน้อยไม่ได้ชื่อแอเรียลแบบในนิทาน แต่เอาล่ะ คงถึงคราวบอกลากันเสียทีนะสาวน้อย “เฟิร์นพูดมาเลยครับ ผมยินดีนะ อย่างที่บอกคนน่ารักสมควรได้รับรางวัล”

“เฟิร์นอยากรู้จักคุณภัทรให้มากขึ้น”

สิ่งที่หญิงสาวบอกทำให้คนรักสนุกแต่ไม่ผูกพันแบบภัทรเกิดอาการน้ำท่วมปาก หน้าเจื่อนไปเล็กน้อยกับความมุ่งมั่น จริงจังผ่านน้ำเสียงและแววตาเปิดเผยของเธอ

“ยังไงนะครับ” ชายหนุ่มเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง อย่าบอกนะว่าสัญญาลมปากของผู้ชายที่กำลังหื่นจนหน้ามืดตามัว เด็กคนนี้ดันยึดถือ เชื่อเป็นตุเป็นตะ...เอาแล้วไงกู งานงอก ภัทรอยากจะทึ้งหัวตัวเองเสียดื้อ ๆ

“เราเรียนรู้เรื่องเซ็กส์กันไปแล้ว พรุ่งนี้เราไปเดตกันนะคะ”