บทที่๑๑ เกลียดไม่ลง

ตอนแรกฉันโกรธเขามาก ๆ แล้วคิดจะหาที่ฝึกงานใหม่จริง ๆ แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเล่าเรื่องนี้ให้ลดาฟัง ไม่รู้ทำไมแต่ฉันไม่อยากให้ลดามองเขาไม่ดี ถ้าฉันบอกพ่อกับพี่ชาย เรื่องก็คงบานปลายแน่ ๆ เลยทำได้แค่เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว

แต่พอเขามาขอโทษอย่างจริงใจ มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น เขาไม่ใช่ผู้ชายเลว ๆ และเขายืนยันให้ฉันเอาเรื่องเขาก็ได้ บอกจะพาไปหาตำรวจจับตัวเองอีก เขาพูดเรื่องรับโทษกับความผิดที่เขาทำ ก่อนเรื่องเงินชดเชยเสียอีก สำหรับฉันแล้วมันแมนมาก เมื่อคืนกำนันก็ดื่มหนักมากจริง ๆ ฉันเองก็เห็นกับตา คงจะไม่มีสติเลยทำพลาดไป และที่ฉันให้อภัยเขาง่าย ๆ ก็คงเพราะฉันก็ชอบเขามาก ๆ ด้วย

ที่เสียใจไม่ใช่แค่เพราะเค้าทำให้ฉันเสียหาย แต่คงเพราะผิดหวังเพราะฉันคิดว่าเขาเป็นคนดี เป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคมาก ๆ สำหรับฉัน แต่เมื่อคืนมันเหมือนฉันคิดผิด แต่พอเขามาขอโทษ ก็ทำให้ฉันรู้ว่า เขายังคงเพอร์เฟคสำหรับฉันอยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าไปเจอหน้าเขาตอนนี้ ไม่พร้อมจริง ๆ

ฉันหมกตัวอยู่ในห้องไม่กินข้าวกินปลา แต่ก็แอบไปอาบน้ำตอนที่มั่นใจว่ากำนันไปทำงานแล้ว ดีที่ฉันซื้อขนมปังเนยสดไว้ในตู้เย็น เลยหยิบไปกินจนหมดเกลี้ยงคนเดียว

เสียงของกำนันดังที่หน้าห้องฉันอีกครั้งตอนเกือบหนึ่งทุ่ม ฉันเกือบจะเปิดประตูไปคุยกับเขาแล้ว แต่ลดามาซะก่อน ฟังจากน้ำเสียงเขาคงกำลังเครียดมากแน่ ๆ รอให้ลดาเข้าห้องกับกำนันเข้าห้องก่อนแล้วกัน

ก๊อก ก๊อก ฉันเคาะประตูห้องกำนันด้วยสภาพหัวฟู ตาบวม ไม่อายอีกต่อไปแล้ว ให้เขาเห็นว่าสิ่งที่เขาทำ มันทำฉันเสียใจขนาดไหน แต่สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น กำนันดึงฉันไปกอดไว้แน่น เขาไม่ได้คิดจะลวนลาม แค่สงสารฉันก็เท่านั้น และมันเป็นกอดที่อบอุ่นมาก

อุตส่าห์หยุดร้องไห้แล้วนะ อึก ร้องอีกจนได้....

“ขอโทษจากใจ ต่อให้เอ็งจะทำอะไร ข้าสัญญาว่าจะไม่โกรธเคือง”

“อึก...รู้แล้ว เลิกพูดแบบนี้สักที” แค่เห็นสีหน้าและแววตา ฉันก็รู้แล้วว่าเขาสำนึกผิดจริง ๆ ฉันดันกำนันเข้าห้อง ก่อนที่จะหันไปปิดประตู

“เดี๋ยวมีคนเห็น”

“ข้าขอโทษเอ็งจริง ๆ ที่ข้าทำมันเลวระยำ” กำนันคุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วยกมือไหว้

“ทำอะไร ไม่เอา เจ้าขาไม่อยากอายุสั้น” ฉันดึงคนตัวใหญ่มานั่งบนเตียง ห้องของกำนันใหญ่กว่าห้องฉันสองเท่า แต่เตียงคล้าย ๆ กัน เตียงไม้ ฟูกไม่หนามาก แต่เหมือนมีมุ้งสีขาวอยู่รอบเตียง

“เอ็งจะให้ข้ารับผิดชอบความผิดยังไงบอกข้ามาได้เลย ไปสถานีตำรวจพรุ่งนี้เช้าเลยก็ได้”

“ไม่เอา ไม่ไปไหนทั้งนั้น จะรับผิดอย่างเดียวเลย ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว แค่กำนันขอโทษด้วยความจริงใจ เจ้าขาก็พอใจแล้วค่ะ”

“ยังไงนะ” หน้าหล่อทำหน้างง เหมือนคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

“ง่าย ๆ แบบนี้แหละค่ะ เจ้าขาไม่เรื่องเยอะหรอก” พูดกับเขาไป มองซิกแพคเขาไป น้อย ๆ หน่อยยัยเจ้าขา ฉันกำลังทะเลาะกับความแรดของตัวเองอยู่

“แต่ว่าสิ่งที่ข้าทำ มันแย่ ถ้าพ่อเอ็งรู้ พ่อเอ็งคงไม่ยอม อย่างน้อยก็รับสิ่งนี้จากข้า” กำนันหยิบกล่องไม้สักโบราณ ขึ้นมาให้ฉัน ฉันหยิบมาเปิดดู ก็เห็นกำไร แหวนทอง แน่นเต็มกล่อง

“ไม่เอาค่ะ ถ้าทำแบบนี้ จะโกรธกว่าเดิมจริง ๆ นะ” ฉันคิ้วขมวดใส่ไปหนึ่งที ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ตาคนนี้ได้โดนหลอกหมดตัวแน่ ๆ ให้ง่ายขนาดนี้ ทองในกล่องนั้นกี่ล้านไปนั่น พอได้ยินว่าฉันจะโกรธ เขาก็หยิบกล่องจากมือฉันไปเก็บเข้าที่

“ข้าขอโทษ”

เพิ่งเคยเห็นเขาทำหน้าหงอย น่ารักนะเนี่ยคุณกำนัน

“วันนี้เจ้าขาหิวมาก ยังไม่ได้กินอะไรเลย” ฉันทำหน้าตาน่าสงสาร นี่แหละแผนต่อไปในการจีบพ่อหนุ่มวัยสี่สิบกว่าปีของฉัน พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส

“งั้นเดี๋ยวข้าไปทำกับข้าวให้”

“ไม่เอา เจ้าขาอยากกินหมูกระทะ”

“ได้” เขาหยิบกุญแจรถกระบะ กำลังจะออกจากห้องแต่ฉันดึงแขนเขาไว้ก่อน

“ขอโทษค่ะ คือว่าพอมีวิธีให้ตาหายบวมกว่านี้ไหมคะ เจ้าขาอายคน”

เขาพยักหน้าแล้วเดินออกไปจากห้อง ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับขันสีเงิน และผ้าที่พันบางอย่างไว้

“จะทำเอง หรือให้ข้า...” ฟังไม่ทันจบฉันก็ขึ้นไปนอนบนที่นอนของเขาแล้วหลับตา ทุกคนอย่าด่าฉันว่าแรดนะ เพราะฉันแรดได้มากกว่านี้อีก

ผ้าที่พันน้ำแข็งไว้ ทาบกับเปลืองตาฉันเบา ๆ วนไปทั้งสองข้าง มันรู้สึกดีและผ่อนคลายมาก บรรยากาศในห้องเงียบสนิท มีเพียงแค่เสียงหายใจของเราสองคน

“ข้าไม่รู้ว่ามันยังได้ผลอยู่ไหม มันควรทำตั้งแต่แรก ๆ ต้องขอโทษด้วยที่ทำเอ็งร้องไห้” เขาพูดเบาๆ แต่มันทำให้ฉันใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

ตึก ตัก ตึก ตัก ฉันรีบลุกขึ้น จนหัวชนกับมือเขา

โอ๊ย

“เป็นอะไรถึงรีบลุกขึ้นมา”

“ป..เปล่าค่ะ หิวมากเลย น้ำย่อยมันทำงานค่ะ”

สรุปแล้วคือไปรถฉัน เพราะว่าถ้าไปรถกำนันแล้วลดาเคาะประตูเรียกฉัน แล้วฉันไม่ตอบ หรือหายไป ต้องไปเคาะประตูหากำนันแน่ ๆ แล้วถ้ากำนันไม่อยู่อีก โป๊ะแต่เริ่ม แต่ถ้าฉันไม่อยู่ รถก็ไม่อยู่ ก็คงคิดว่าออกมาหาอะไรกินแหละ

“เอ็งนี่หัวดีเหมือนกันนะ”

“แน่นอนค่ะ”

“ไกลหน่อยนะ ถ้ากินแถวนี้แล้วคนเห็นว่าข้าไปกับเอ็งสองคน มันจะดูไม่งาม ไปร้านในเมืองนะ”

“ค่ะ นี่ไงไส้กรอกรองท้อง” พอเขารู้ว่าฉันหิวมาก ก็แวะเซเว่นให้ฉันซื้อของรองท้องก่อน

โครกคราก ไม่ใช่เสียงท้องฉันนะ เสียงท้องเขาต่างหาก

“หิวเหรอคะ” ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ

“นิดหน่อย ข้ากินแค่มื้อเช้า”

“เจ้าขาแบ่งให้ค่ะ” ฉันหยิบไส้กรอกออกมาให้เขา

“เดี๋ยวเอ็งไม่อิ่ม ซื้อมาแค่อันเดียว”

“กินไปเถอะค่ะ เรากำลังไปกินหมูกระทะกันนะ เจ้าขาจะหวงไส้กรอกทำไม” สุดท้ายเขาก็รับไส้กรอกในมือฉันไป ที่แท้ก็กินไม่ได้นอนไม่หลับเหมือนกันนี่

ตื๊ด ตื๊ด

ฉันชูนิ้วชี้ไว้ที่ปากเป็นสัญญาณให้เขาอย่าส่งเสียง

“ว่าไง”

(เจ๊ไปไหนอะ ทำไมไปดึก ๆ คนเดียว เจ๊เป็นอะไร ทำไมเราไม่คุยกัน รู้ไหมว่าเป็นห่วง ทั้งวันแล้วนะ เราเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเจ๊ถึงเงียบใส่กันแบบนี้ แย่มาก) อีกฝ่ายรัวคำถามจนเจ้าขาตั้งรับไม่ทัน ขอโทษทีนะลดา รู้ว่าเป็นห่วง แต่เรื่องนี้ฉันไม่รู้จะพูดยังไงจริง ๆ

“กูแค่เป็นเมน แล้วตอนนี้แค่หิว เลยออกมาหาหมูกระทะกิน”

(แล้วทำไมไม่ชวนลดา)

“ไม่อยากรบกวนมึงไง ดึกแล้วด้วย กินแป๊บเดียวก็กลับ ไม่ต้องห่วง กูอายุยี่สิบห้า ไม่ใช่สิบห้าจ้า”

(ปากแบบนี้แปลว่าโอเคแล้วแหละ รีบกลับด้วย มีอะไรก็โทรมานะเข้าใจไหม)

“จ้าแม่” ฉันกดวางสายตัดจบ

“เป็นอย่างที่เอ็งพูด” เขาว่า ฉันก็หันไปขยิบตาหนึ่งที

พอถึงร้านหมูกระทะกำนันก็สั่งชุดจับโบ้มาสองชุด เขากินเหมือนตายอดตายอยากมาจากไหน คงเครียดจนก่อนหน้านี้ไม่ได้กินอะไรเลย แถมทำงานหนัก พลังงานก็ใช้ไปเยอะ

“อยากรู้ว่ากำนันอายุเท่าไหร่เหรอ” ฉันเอ่ยถาม

“สี่สิบหกย่างสี่สิบเจ็ด”

หืออายุเยอะกว่าหน้า แต่ก็นะพี่อิงดาวอายุยี่สิบหกแล้วนี่ มีลูกเร็วเหมือนกันนะคุณกำนัน

“กำนันคะ เจ้าขามีอะไรอยากถามหน่อย”

“ว่าไง”

“คนชื่อญาดา คือใครเหรอคะ” เขานิ่งไปสักพักเหมือนตกใจสิ่งที่ฉันถาม

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องบอกก็ได้”

“เมียเก่า” เขาพูดสั้น ๆ

ใช่จริง ๆ ด้วย คนรักของเขานี่เอง อกมันเจ็บแปล๊บขึ้นมาทันที แต่ก็นั่นแหละ ฉันเองก็พอเดาออก

“ยังรักเขามาก ๆ อยู่เลยใช่ไหมคะ” ฉันกลั้นใจถาม

“ก็ ประมาณนั้น แต่ก็ขอโทษเอ็งอีกครั้ง ที่ล่วงเกินเองไป”

“รักเขามาก แล้วเลิกกันทำไมเหรอคะ” ฉันถามอย่างสงสัย ถ้ารักกันมากขนาดนั้น จะเลิกกันทำไมจริงไหม หรือว่า กำนันจะโดนนอกใจ

“เธอเสียได้สิบกว่าปีแล้ว” เธอเสียแล้วเหรอ.. ฉันอึ้งไปเลย เสียมารยาทสุด ๆ อีเจ้าขา

“ขอโทษด้วยค่ะ ที่เสียมารยาทถามไป เสียใจด้วยนะคะ” ฉันก้มหัวขอโทษเขาไปสามรอบ

“ข้าไม่ได้ว่าอะไร... เอ็งน่ะ ทำให้ข้าคิดถึงญาดา”

“หนูเหรอคะ” ฉันเอามือชี้มาที่ตัวเอง เขาก็พยักหน้า

“เหมือนกันมาก หน้าตารูปร่าง นิสัยก็คล้าย ๆ แต่ญาดาจะอ่อนหวานกว่า”

ตาคนนี้หลอกด่าฉันเหรอ

“เหมือนขนาดนั้น เลยเหรอคะ”