บทที่๑๕ เขาก็ผู้ชาย

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงร้องไห้ ที่ต้องตักเตือนก็เพราะเธออยู่ในการดูแลของเขา แล้วที่เจ้าขาพูดแบบนั้นมันก็ไม่น่ารักเอาซะเลย เขาไม่ได้ใช้คำหยาบคายหรือด่าแรง ๆ เพราะพอรู้ว่าเด็กสมัยใหม่ไม่เหมือนสมัยเรา ขนาดตัวเองมีลูกสาว ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเด็กผู้หญิงเท่าไหร่

เธอพูดว่าคนของตัวเองเริ่มก่อน คนตัวใหญ่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอพูดเหมือนน้อยเป็นคนของเขา ทั้งที่เธอต่างหากที่เป็นเด็กฝึกงานที่อยู่ในการดูแลของเขาในตอนนี้

“แล้วต้องทำไงต่อวะไอ้พาก มึงทำผู้หญิงร้องไห้อีกแล้วเหรอวะ” เขาสบถพร้อมกับเอามือขยี้หัว พวกผู้หญิงนี่เข้าใจยากเสียจริง

.

.

หกโมงเช้าเขาลงไปอาบน้ำตามปกติ แล้วก็เห็นเจ้าขาออกกำลังกายที่ใต้ถุนเหมือนทุกวัน ความจริงเธอค่อนไปทางผอมเลยนะ แต่ก็ยังตื่นมาออกกำลังกายทุกวัน น่าจะเป็นปกติของผู้หญิงรักสวยรักงาม

“ชุดออกกำลังกายใหม่ของเจ้าขาสวยไหมคะ” ไม่คิดว่าเธอจะทักก่อน เมื่อวานยังงอแงวิ่งหนีเข้าห้องอยู่เลย

“อืม สวยดี” ตอบไปอย่างนั้น แต่ความจริงคิดว่ามันโป๊ ถึงมันจะแขนยาวขายาว แต่ก็รัดสัดส่วนเกินไป อยู่ ๆ ภาพวันนั้นก็ลอยขึ้นมาดื้อ ๆ เขารู้ว่ามันโคตรแย่ที่ยังจำภาพหน้าอกของเด็กคนนี้ได้เต็มตา ถ้าเลือกได้ก็อยากลืมเหมือนกันล่ะวะ ใครมันจะไปอยากจำในสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยตัวเอง

“ทำไมหน้าแดงจังคะ ป่วยเหรอคะ” มือเล็กมาทาบบนหน้าผากของคนตัวใหญ่ เขาก้าวถอยหนึ่งก้าวอัตโนมัติ

“คงงั้นมั้ง ข้าไปอาบน้ำก่อน” เขาพูดปัด ๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

“กำนันคะ คือเมื่อวานประจำเดือนหนูมาวันแรก อารมณ์เลยแปรปรวน” เธอตะโกนมาตามหลัง คนตัวใหญ่พยักหน้าก่อนจะเดินตรงมาที่ห้องน้ำ

หน้าหล่อก้มลงไปมองที่แกนกลางที่กำลังจะแข็งตัว เขาพยายามข่มอารมณ์ส่วนลึกของตัวเองไว้ มันโคตรไม่ควร แต่ยังไงซะเขาก็เป็นผู้ชาย รู้ทั้งรู้ว่าผิด แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้อยู่ดี มือใหญ่สาวขึ้นลงที่ลำเอ็นแข็งช้า ๆ ก่อนค่อย ๆ เร่งจังหวะ พยายามนึกถึงหนังโป๊ที่ดูในมือถือเพื่อให้ตัวเองไม่รู้สึกผิดจนเกินไป

แต่มันก็แทบไมได้ผลเพราะภาพของเด็กฝึกงานมันลอยเข้ามาในหัวตลอด ทุกเช้าที่เขาต้องอดทนที่จะเดินผ่านเธอ ชุดออกกำลังกายที่รัดรูปบ้าง ขาสั้นบ้าง จนไปถึงบางทีซิปด้านบนก็รูดขึ้นไม่สุดจนเห็นเนินอกขาว ขนาดของเธอดูใหญ่จนเกินตัว และภาพวันนั้นมันชัดเจนอยู่ในหัวจนไม่อาจปัดทิ้งได้

มือใหญ่ชักรัวเร็วขึ้นตามอารมณ์ และเสร็จสมไปด้วยภาพของเด็กฝึกงานอีกจนได้

“มึงเป็นอะไรของมึงวะไอ้พาก แม่ง” เขาสบถด่าตัวเองเรื่องนี้ไม่รู้กี่ครั้ง เมื่อคืนเพิ่งพูดกับเธอว่า ถ้าไม่ได้รู้สึกผิดจริงก็ไม่มีอะไรต้องพูดกัน แต่ตัวเขาตอนนี้กลับไม่ต่าง ทั้งที่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำวันนั้น แต่ก็ไม่อาจห้ามความเป็นชายของตัวเองได้

เขาสะบัดความคิดทุกอย่างก่อนจะอาบน้ำแต่งตัว เด็กทั้งสี่คนนั่งรออยู่ใต้ถุนบ้าน เขาขับรถไปที่ไร่ตรงที่เราจะเรียนกันวันนี้ วันนี้ทั้งสี่คนต้องทำสิ่งที่พวกเธอวางแผนกันไว้เมื่อวาน ผมตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่งและปล่อยให้พวกเธอทำกันเอง

เวลาผ่านไปแล้วประมาณสามชั่วโมง เด็กทั้งสี่คนดูจะตั้งใจทำงานกันดีถึงจะมีปากเสียงกันนิดหน่อย แต่ทุกคนก็ดูเข้ากันได้ดี

“สวัสดีจ้ะกำนัน น้อยเอาตะโก้ข้าวโพดมาฝากจ้ะ เอามาให้เด็ก ๆ นำ” คนตัวใหญ่ชะงักแล้วหันไปดูท่าทีของเจ้าขา เธอเองก็มองมาที่เขาเหมือนกัน แต่แล้วก็ละสายตาไปทำงานต่อ

ไม่ใช่อะไรแค่ไม่อยากให้มีปัญหากัน เมื่อวานเพิ่งดุเธอไปหยก ๆ กลัวว่าเธอจะยิ่งพูดจาไม่ดีกับน้อย แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดกับน้อยเกินกว่านั้น เพราะตัดสินใจแล้วว่าชาตินี้จะไม่มีเมีย ที่ดุเพราะไม่อยากให้พูดจาไม่น่ารักกับคนอื่นแค่นั้นจริง ๆ

จังหวะที่น้อยเอาขนมไปยื่นให้เด็ก ๆ บอกตรง ๆ ว่าบรรยากาศมันน่าขนลุกแปลก ๆ แต่พอเจ้าขารับขนมพร้อมกับขอบคุณ แถมยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาก็สบายใจ

ตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาข้าวเที่ยงแล้ว

“พวกเอ็งพักล้างมือมากินขนมก่อน แล้วไปกินข้าวกัน” เด็ก ๆ ทุกคนทำตามอย่างว่าง่าย คงเหนื่อยและหิวกันน่าดู

ทุกคนมานั่งกินขนมกันที่โต๊ะไม้ยาว เจ้าขาเอ่ยปากชมขนมของน้อยโดยไม่มีคำพูดกระแนะกระแหน ส่วนน้อยก็คุย ยิ้มกับเด็ก ๆ ปกติ คงไม่มีอะไรแล้วแหละ วันนี้เราไปกินร้านอาหารตามสั่งร้านเดิมกันหกคน อยู่ ๆ เมเปิ้ลกับเอวาก็อยากกินด้วย ทั้งที่ปกติเมเปิ้ลกับเอวาจะออกไปกินที่อื่นมากกว่า

“ไม่ต้องทำหน้ากังวลขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ไม่แตะคนของกำนันหรอกค่ะไม่ต้องห่วง” จังหวะเดินเข้าร้าน เจ้าขาแอบมากระซิบข้างหลังเขาเบา ๆ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าขาถึงพูดเหมือนพวกเขามีความสัมพันธ์กันทั้งที่ก็บอกไปแล้วว่ามันไม่มีอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่ต้องพูดซ้ำ

เด็ก ๆ เดินไปตักน้ำให้เขากับน้อย อาหารที่สั่งไปก็ทยอยมาส่งทีละคน บรรยากาศถือว่าปกติดี ดูไม่น่าจะมีอะไร

“เด็กฝึกงานปีนี้หน้าสวยจิ้มลิ้มกันทุกคนเลยนะจ๊ะ กำนันว่าไหมคะ” น้อยเอ่ยชมเด็ก ๆ แล้วหันมาถามผม ผมไม่ได้คิดมากอะไรเลยพยักหน้าตอบไปอย่างนั้น

“น้าก็สวยนะคะ สี่สิบแล้วสวยได้เท่านี้ ก็ถือว่าสวยมากแล้วค่ะ” เมเปิ้ลตอบกลับ ทำผมถึงกับสำลักน้ำ

“เอ่อ อายุสามสิบห้าจ้ะ” น้าน้อยยิ้มแห้งตอบ

“อ่าว ขอโทษด้วยค่ะ ที่นึกว่าสี่สิบไม่ได้มองว่าแก่นะคะ เห็นเป็นพื่อนกำนัน เลยคิดว่าอายุเท่า ๆ กันค่ะ” เมเปิ้ลตอบหน้านิ่ง ความจริงคือไม่ได้กวนตีนนะ แค่พูดตามที่คิด

“เมเปิ้ล” เอวาเรียกชื่อแล้วส่ายหัวเบา ๆ น่าจะเป็นสัญญาณว่าพูดจาไม่น่ารักนั่นแหละ

“ไม่เป็นไรจ้ะ บางทีคนก็เข้าใจผิดว่าเราเป็นเพื่อนกันบ้าง บางคนเข้าใจผิดกว่านั้นอีกจ้ะ บางคนก็คิดว่าน้ากับกำนันเป็นแฟนกัน ตลกมากเลยจ้ะ”

คนตัวใหญ่เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศมันเริ่มดูอึดอัด อยู่ ๆ ก็นึกถึงสิ่งที่เจ้าขาพูดเมื่อวาน ว่าเขาดูไม่ออกว่าน้อยเริ่มก่อน แต่เริ่มก่อนในที่นี้มันหมายถึงอะไรก็ไม่เข้าใจอยู่ดี หรือว่าจะหมายถึงพูดจาแปลก ๆ

คนตัวใหญ่เผลอหันไปสบตากับเจ้าขา ก็เห็นว่าเธอมองเขาอยู่ด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนจะบอกให้ฟังว่าน้อยพูดอะไรบ้าง

“คนมันก็เพ้อไปทั่ว เขาจะเข้าใจยังไงก็ช่างเขา ตอบครั้งเดียวก็เกินพอ” คนตัวใหญ่พูด พลางตักข้าวคำใหญ่เข้าปาก

“ไม่เห็นต้องตอบอะไรเลยนี่คะ เมเปิ้ลไม่เห็นว่ากำนันต้องตอบอะไร ผัวเมียก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ บ้านกำนันหลังใหญ่โตมีตั้งหลายห้อง แต่อยู่คนเดียวก็แปลว่าโสดอยู่แล้ว แล้วเมเปิ้ลก็ไม่เห็นจะมีผู้หญิงคนไหนขึ้นเรือนกำนันสักครั้ง ถ้าดูใจอย่างน้อยก็ต้องไปมาหาสู่ แต่ถ้าแค่นั่งกินข้าว หรือ เจอกันบ้างไม่เจอบ้าง แบบนั้นก็ต้องเป็นแค่เพื่อนแถวบ้านอยู่แล้วไหมคะ”

“เมเปิ้ล!” เอวาตะโกนใส่เมเปิ้ล จนเธอเงียบ

“ถูกของเอ็ง ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรซ้ำ ๆ” แม้จะตอบประโยคของเมเปิ้ล แต่สายตากลับมองไปที่เจ้าขา และเธอเองก็สบตาเขาอยู่เช่นกัน

“ช..ใช่จ้ะ” อีกฝ่ายหน้าเจื่อน แต่ก็กัดฟันตอบ

“หนูพูดอะไรไม่ดีหรือกระทบจิตใจน้าน้อยหรือเปล่าคะ หนูไม่ได้จะอะไรนะคะ แค่พูดตามความจริง ไม่อยากให้ทั้งสองคิดมาก”

“ไม่เลยจ้ะ แต่น้ารู้สึกว่า หนูพูดเหมือนหึงกำนันเลย หนูชอบกำนันเหรอคะ” น้าน้อยถามเมเปิ้ลออกมาตรง ๆ จนทุกคนอึ้ง

“กำนันก็หล่อดีนะคะ แรก ๆ ก็เกือบตรงสเปคเลยค่ะ แต่ว่าไม่ได้รู้สึกชอบอยากได้เป็นแฟน แถมหนูอายุแค่ยี่สิบสอง ลูกสาวกำนันยังอายุมากกว่าหนูเลยค่ะ แล้วเมเปิ้ลจะชอบกำนันแบบนั้นได้ไงคะ แค่ชอบแบบเคารพค่ะ”

คนตัวใหญ่พยักหน้าตามคำตอบของเมเปิ้ล ไม่คิดว่าน้อยจะถามคำถามนี้ แต่เขาคงไม่มีวันคุยกับเด็กรุ่นลูกอยู่แล้ว และเด็กก็คงคิดเหมือนกันกับเขานั่นแหละ แต่ก็ขอเก๊กนิดนึงที่โดนชมว่าหล่อ

“งั้นหนูถามกลับบ้าง น้าน้อยชอบกำนันใช่ไหมคะ” คราวนี้ทุกสายตาเปลี่ยนมาจับจ้องที่น้อย เธอนิ่งไปสักพัก มือเล็กหยิบแก้วน้ำมาดื่มก่อนตอบ

“ป..เปล่าจ้ะ แค่เพื่อนบ้านกัน กำนันเป็นคนดี ใคร ๆ ก็รักอยู่แล้ว”

“อ๋อค่ะ ทุกคนเชื่อป้าน้อยค่ะ”

คราวนี้ทั้งสี่คนเหมือนจะหัวเราะกันเบา ๆ เป็นการกระทำที่ดูไม่น่ารักก็จริง แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่าน้อยเป็นคนเริ่มพูดจาแปลก ๆ ก่อน บางทีเมื่อวาน น้อยก็อาจจะเริ่มก่อนตามที่เจ้าขาพูดก็ได้ เขาแค่ไม่ได้สังเกตก็แค่นั้น

คนตัวใหญ่รู้ ว่าน้อยมีใจให้ ตั้งแต่ญาดาเสียแรก ๆ น้อยก็คอยมาหาอยู่บ่อย ๆ ตอนนั้นเธออายุยี่สิบต้น ๆเอง แต่ในใจเขาตอนนั้น ไม่คิดจะเปิดให้ใครทั้งนั้น ญาดาเป็นเมียคนแรกและคนเดียว แถมเรายังมีลูกด้วยกันอีก เขาแค่ไม่อยากให้ใครมาแทนที่เธอ แม้จะไม่เจ็บปวดเหมือนวันแรก แต่ก็ไม่มีวันไหนเลยที่ใจเขาไม่คิดถึงญาดา