บทที่๑๖ หรือเอ็งมีใจให้ข้า

วันนี้ฉันเงียบกริบไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่บอกตรง ๆ ว่าวันนี้ฉันรักยายเมเปิ้ลมาก ถึงปกติจะหมั่นไส้มันอยู่ตลอด แต่ก็ทำให้รู้ว่า ที่ช่วงนี้มันไม่ได้กินข้าวที่นี่ ไม่ค่อยได้นอนที่เรือนกำนัน ก็เพราะมันน่าจะไม่ได้สนใจเขาแล้วจริง ๆ

แต่ยอมใจที่มันตอบตรง ๆ ว่าเขาหล่อแล้วก็เกือบตรงสเปก ความจริงฉันเป็นผู้หญิงที่ห้าวและปากแซ่บกว่ามันหลายเท่า แต่ป่านนี้ฉันยังไม่ได้สารภาพกับกำนันเลย การจีบมันถึงได้ช้าอย่างกับสลอธแบบนี้ ชุดออกกำลังกายยั่ว ๆ ในตอนเช้าทุกวัน ก็ไม่รู้ว่าจะทำให้เขารู้สึกอะไรได้บ้างไหม

“เฮ้อ ไม่อยากใจเย็นแล้ว” ฉันถอนหายใจกับตัวเอง หนึ่งเดือนใช่ว่ามันจะนาน แป๊บเดียวก็จะหมดเดือนแล้ว

แต่ประโยคหนึ่งของเมเปิ้ลก็ทำเอาเจ้าขาหงอย อายุน้อยกว่าลูกสาวเขา แล้วจะคิดกับเขาเกินนั้นได้ยังไง ฉันก็ไม่รู้แต่มันคิดไปแล้วไง

เราได้จูบกันแล้วก็จริง แถมเขายังจับหน้าอก เห็นหน้าอกฉันหมดแล้วด้วย แต่เรื่องวันนั้นมันก็เป็นแค่ความผิดพลาด ป่านนี้เขาคงลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว

แต่กลับกัน ฉันไม่เคยลืมจูบเขาได้เลย

“เหม่ออะไร แล้วงานจะเสร็จไหมเนี่ยเจ้าขา” เสียงเมเปิ้ลทำให้เจ้าขาหลุดจากภวังค์ความคิด

ฉันสลัดความคิดทุกอย่างทิ้งแล้วกลับมาตั้งใจทำงานอีกครั้ง บ่ายนี้กำนันไม่อยู่ เห็นบอกว่ามีงานอะไรนี่แหละ น่าจะเป็นงานของกำนันนะ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แค่บอกว่าวันนี้มีงานแล้วก็ขับรถทิ้งพวกฉันไว้ที่นี่ แต่ก็ปกติของเขานั่นแหละ มาสอนงานเสร็จก็มา ๆ หาย ๆ งานที่ไร่บ้าง งานกำนันบ้าง ดูเป็นคนที่งานท่วมหัวสุด ๆ

“เจ๊ เหม่อลอยอีกแล้ว เดี๋ยวยัยเมเปิ้ลก็กัดหรอก ไม่รู้วันนี้มันหงุดหงิดมาจากไหน หมาบ้าเข้าสิงมั้งน่ะ”

“เออ กูรู้แล้ว ทำอยู่นี่ไง”

เราทำงานกันถึงสี่โมง ก่อนจะแยกย้ายกันไปพัก แล้วก็ตามเดิม รถยัยเมเปิ้ลไม่อยู่อีกแล้ว และเอวาก็คงไม่อยู่ด้วยเช่นกัน พวกนางไม่ได้กินข้าวเย็นฝีมือป้าบัวเกือบหนึ่งอาทิตย์ได้แล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจหรอก ถ้าฉันไม่ได้หลงชอบกำนันเจ้าของไร่พักใจ ป่านนี้ก็คงไปแล้วเหมือนกัน ไม่ต้องมารอนั่งกินข้าวมองหน้าเขาหรอก

“วันนี้ทำอะไรกินคะป้าบัว” ฉันเอ่ยถาม

“วันนี้ทำต้มแซ่บจ้า ชิมเบิงเอา ถูกปากกันบ่” ป้าบัวเองก็เริ่มพูดภาษากลางได้นิดหน่อย แต่ฟังพวกเรารู้เรื่องทุกคำ

ฉันตักต้มแซ่บในหม้อใส่ถ้วย ก่อนจะตักซุปขึ้นมาชิม

“หืม แซ่บมากเลยค่ะป้าบัว” ทุกครั้งที่ชมอาหารของป้าบัว เธอจะยิ้มอย่างมีความสุขทุกครั้ง บางทีความสุขของคนเราก็มาจากเรื่องง่าย ๆ แบบนี้ แค่คำพูดดี ๆ ก็ทำให้อีกฝ่ายมีความสุขไปทั้งวัน

ส่วนลดาคือตักต้มแซ่บใส่ชามไปนั่งกลางวงเรียบร้อย รายนั้นติดรสมือของป้าบัวมาก กินไม่บ่นเบื่อสักวัน จากที่แห้ง ๆ ก็เริ่มมีน้ำมีนวล

“ป้าบัวมานั่งกินข้าวกับพวกหนูสิคะ เหงามากมีแค่สองคน”

“ได้จ่ะลูก เดี๋ยวป้าตามไปนะ”

ไม่นานมาก คนงานก็เริ่มเต็มใต้ถุนบ้าน ป้าบัวทำอาหารเวลาเดิมทุกวัน ทุกคนเลยรู้เวลาทานอาหาร ทานเสร็จก็ไปทำงานต่อ ไม่ต้องรอเจ้าของไร่คอยมาคุมแต่ทุกคนก็รู้หน้าที่ตัวเอง ทุกคนก็คงรักไร่นี้ไม่แพ้กำนัน

“ป้าคิดว่า ช่วงนี้กำนันดูมีความสุขคักกว่าแต่ก่อน พวกหนูมาอยู่บนเรือน แกคงไม่เหงา” ป้าบัวพูดแล้วยิ้ม เหมือนเธอเองก็มีความสุขที่กำนันมีความสุข

“กำนันอยู่แค่คนเดียว ทำไมบ้านถึงใหญ่โตนักล่ะคะ แถมมีตั้งหลายห้อง” ฉันเอ่ยถาม

“เฮ้อ ป้าเองก็สงสารแกนะ ตั้งแต่เมียแกเสียบ้านกะเงียบเหงามาก แกสร้างบ้านหลายห้อง ไว้ให้พี่สาวเมีย แม่เมีย คือว่าหนูญาดาเธอมีแค่แม่กับพี่สาว ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นคนเก่ง รวยเหมือนกัน เป็นหุ้นส่วนไร่พักใจนี่ล่ะ ส่วนอีกสองห้องก็เอาไว้ให้ลูก เพราะทั้งสองอยากมีลูกสองคน แต่มีได้แค่คนเดียว เพราะญาดาร่างกายบ่ค่อยแข็งแรง”

ป้าบัวรู้แทบทุกอย่างในชีวิตของกำนัน เพราะเป็นแม่บ้านตั้งแต่ตอนที่หนูญาดาเข้ามาในบ้านจนถึงตอนนี้ เธอเปรียบเหมือนอีกคนในครอบครัวของกำนัน บ้านที่ป้าบัวอยู่กำนันก็เป้นคนสร้างให้ ซึ่งอยู่หลังบ้านของกำนัน เพื่อสะดวกต่อการเดินมาทำงาน

ฉันได้รู้จากกำนันอีกหลายมุมเพราะป้าบัว และนั่นยิ่งทำให้ฉันชอบเขามากขึ้นอีก กี่ปากก็บอกแต่ว่ากำนันเป็นคนดี ทำหน้าที่กำนันได้ดีไม่ขาดตกบกพร่อง ตอนนี้ก็หนึ่งทุ่มแล้ว แต่กำนันยังไม่กลับเรือน ฉันที่ลุกมาเข้าห้องน้ำก็คิดดื้ออะไรไม่รู้ถึงแอบเดินมาฝั่งห้องนอนเขา ความจริงฉันไม่เคยเดินสำรวจฝั่งนี้เลย

ฉันเดินสำรวจเรือนฝั่งที่กำนันอยู่ พบว่ามีรูปเก่า ๆ ตั้งแต่สมัยกำนันยังเด็ก และถูกอุ้มโดนผู้หญิงกับผู้ชาย ที่น่าจะเป็นพ่อกับแม่ของกำนัน ถัดมาก็เป็นรูปที่เขาเริ่มโตขึ้นเรื่อย ๆ

“หน้าเข้มทรงไทยบ้านแต่เด็กเลยนะพ่อคุณ” ฉันยืนยิ้มกับรูปของเขาตอนอายุประมาณสิบแปดสิบเก้า ถัดไปอีกรูป ก็เป็นรูปตอนเขาบวชเป็นพระ ถัดไปอีกก็ คุณญาดา

สายตาของกำนันทุกรูปที่มองคุณญาดาอยู่ด้วยมันต่างกับรูปอื่นอย่างสิ้นเชิง สายตาของความรักมันมองออกชัดขนาดนี้เลยเหรอ โดยเฉพาะรูปที่คุณญาดาอุ้มลูก สายตาของกำนันในรูปนั้นเต็มไปด้วยความสุข

ฉันยืนยิ้มด้วยความยินดีไปด้วย เข้าใจแล้วว่าทำไมกำนันถึงรักคุณญาดาขนาดนี้ ก็ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะนี่นะ

“อันนี้รูปแต่งงานเหรอ” ฉันหันไปอีกมุม ก็เห็นรูปแต่งงานของทั้งสองคน มันไม่ได้เป็นรูปที่ใหญ่มาก แต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป ทั้งสองยิ้มแย้มกันอย่างมีความสุข

“ฉันขอโทษนะคะคุณญาดา ที่ฉันดันหลงรักสามีคุณ คุณจะโกรธฉันไหมคะ ถ้าฉันจะจีบเขา” ฉันคิดคำพวกนี้ในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา แต่ถ้าเธอไม่พอใจจริง ๆ ฉันจะอาจจะสัมผัสอะไรได้บ้าง แต่ทุกอย่างก็ปกติดีนะ

“เอ๊ะ หรือว่าจะไปเกิดใหม่แล้ว เรื่องก็ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วนะ”

“เอ็งทำอะไร” คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง หัวใจตกไปถึงตาตุ่ม คิดว่าผีเหอะ แต่อันนี้ก็น่ากลัวไม่ต่างจากผีเท่าไหร่ เพราะนั่นคือเสียงของกำนัน

ฉันหันหน้ามาเผชิญกับเขาโดยตรง เพราะมันไม่มีทางหนีแน่ ๆ อยู่แล้ว กำนันใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาล ตัวเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์หึ่ง

“ค..คือว่า”

“ห้องเอ็งอยู่ฝั่งนู้น ทำไมเอ็งถึงมาเดินเล่นฝั่งนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต” คนตัวใหญ่ก้าวมาใกล้เธอมากขึ้น จนคนตัวเล็กต้องถอยหลัง

“ขอโทษค่ะ” ปกติถ้าเขากลับ ก็ต้องได้ยินเสียงรถสิ แต่พอเห็นสภาพแล้วก็ไม่แปลก คนอื่นน่าจะมาส่งนั่นแหละ

“หนูไปพักก่อนนะคะ”

ฉันเดินออกมาจากตรงนั้น แต่ก็โดนเขาคว้าแขนไว้

“เดี๋ยว เองยังไม่ได้ตอบ ว่าเอ็งมาเรือนฝั่งข้าทำไม” มือใหญ่กำแขนเธอไว้แน่น จนเธอเจ็บ แรงอย่างกับวัวควาย ผู้ชายคนนี้

“ปล่อยค่ะ เจ้าขาเจ็บ” พอเธอพูด อีกฝ่ายก็ค่อย ๆ ปล่อยมือเธอ

“ขอโทษ เอ็งชอบเดินหนี ข้าเลยเผลอออกแรง แล้ว สรุปว่า เอ็งมาฝั่งนี้ทำไม”

“ขอโทษค่ะ จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ เจ้าขาแค่สอดรู้สอดเห็นไปทั่ว” ฉันพูดตามความจริง มันมาถึงขนาดนี้แล้วก็คงไม่มีข้อแก้ตัว

“แล้วเอ็งจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องของข้าไปทำไม” อีกฝ่ายคิ้วขมวด เขารู้ว่าเจ้าขาไม่ได้จะขโมยของ เพราะถ้าเธอเป็นคนแบบนั้น ก็คงรับกล่องที่เขาเคยให้ไปแล้ว แค่ไม่เข้าใจว่า ทำไมเธอถึงมาอยู่ฝั่งนี้ ในตอนที่เขาไม่อยู่

“ค...คือว่า”

“หรือเอ็งมีใจให้ข้า” เขากล้าพูดออกไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง แต่เด็กคนนี้แปลก ๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ทุกเช้าที่เธอออกกำลังกายก็ดูสวยเป็นพิเศษเหมือนว่าตั้งใจแต่งให้เขาดู คำพูดสายตามันไม่เหมือนเด็กคนอื่นที่มองเขา

“ถ้าใช่ แล้วจะทำไมคะ” ไหน ๆ เรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว สารภาพไปตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน

“ข้าก็จะได้บอกเอ็งตรง ๆ ว่าให้ตั้งใจฝึกงานแล้วกลับไปเรียน เพราะข้าไม่ได้คิดอะไรกับเอ็ง”

จึก มันเจ็บนะ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงโล่ง

“ตอนนี้ไม่ได้คิด แต่เดี๋ยวอีกไม่นานก็คิดค่ะ” ฉันตอบกลับไปแบบมั่น ๆ

“ข้าจะไปคิดอะไรกับเอ็ง เอ็งอายุน้อยกว่าลูกสาวข้าเสียอีก”

“แค่ปีเดียวค่ะ”

“เลิกคิดเรื่องพวกนี้เถอะ ข้าไม่มีวันคิดอะไรกับเอ็ง แล้วเอ็งก็น่าจะรู้แล้ว ว่าข้าไม่คิดจะมีเมียใหม่ แล้วต่อให้เอ็งหน้าตาเหมือนญ.....” พูดไม่ทันจบ คนตัวเล็กก็เดินเข้ามาใกล้แล้วเขย่งปลายเท้ามอบจุ๊บหวาน ๆ ให้เขาแบบไม่ทันตั้งตัว

“ถือว่าหายกันนะคะ คุณกำนันก็เคยจุ๊บเจ้าขาเหมือนกัน ไม่สิคุณกำนันทำมากกว่าจุ๊บอีกค่ะ ตอนนี้ยังไม่ชอบก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่หลังจากนี้ เจ้าขาจะทำให้กำนันหลงรักหัวปักหัวปำเลยคอยดู” พูดจบคนตัวเล็กก็เดินกลับห้องไปดื้อ ๆ ไม่คิดจะหันหลังกลับมามองคนตัวใหญ่ที่ยืนอึ้งอยู่คนเดียวแม้แต่น้อย

บอกเลยว่าโล่ง ยัยเจ้าขาคนเดิมกลับมาแล้วค่า