บทที่๗ เริ่มจีบ

อย่ารุกแรง เอาตัวเองไปให้เขาเห็นบ่อย ๆ อย่าให้เขารู้ว่าเราสนใจ

“คืออ่อยแบบไม่อ่อยใช่ปะ”

“ประมาณนั้น” ลดาตอบ

เช้านี้ฉันลุกขึ้นมาล้างหน้าอาบน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ เอาเวลาก่อนเขาตื่น แล้วกลับเข้าไปทากันแดด แต่งหน้าบาง ๆ เหมือนไม่ได้แต่ง ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว ฉันใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ชั้นในสีแดง กางเกงนอนขาสั้น ปลดกระดุมเม็ดบน แกล้งทำเป็นลงไปยืดเส้นยืดสายใต้ถุนเรือน

ความจริงคือลงไปเดิน ๆ วน จนได้ยินเสียงประตู ฉันก็ทำเป็นยืดเส้นยืดสาย

เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังมาแต่ไกล อย่าบอกนะว่าหลานเขานอนค้างที่นี่ ยิ่งได้ยินเสียงเท้ากระทบบันไดก็ยิ่งตื่นเต้น มาขนาดนี้แล้ว ถอยไม่ได้แล้วยัยเจ้าขา

“คิกคิก พี่เจ้าขามาทำอะไรตรงนี้แต่เช้าครับ” เสียงเด็กน้อยวัยสี่ขวบเอ่ยทัก

“ออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายนิดหน่อยจ่ะ แล้วต้นกล้าทำไมตื่นเช้าจังครับ”

“ต้นกล้ากำลังจะอาบน้ำไปโรงเรียนครับ” ฉันไม่รู้นี่ว่าต้นกล้านอนนี่เมื่อคืน ไม่น่าเลยไอ้เจ้าขา

“ไปอาบน้ำเร็ว เดี๋ยวสายนะ” กำนันพูดพร้อมกับพาเด็กน้อยไปอาบน้ำที่ห้องน้ำชั้นล่าง คิดว่ากำนันก็น่าจะใช้ห้องน้ำด่านล่างเหมือนกัน ฉันถึงได้มารออ่อยไง เฮ้อ เขาไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำมั้ง คนที่มองและทักทายมีแต่เด็กน้อยวัยสี่ขวบ

“เอ็งทำอะไร” ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเขา คิดว่าจะอาบน้ำกับหลานซะอีก

“อ..ออกกำลังกายค่ะ ช่วงนี้กินเยอะ เหมือนน้ำหนักจะขึ้น”

“ข้าไม่ได้ว่าไร แต่เสื้อเอ็งมันบาง เห็นยันข้างใน อีกประเดี๋ยวคนงานจะมาทำงานกันแล้ว ระวังหน่อย” เขาพูดจบก็เดินกลับไปที่ห้องน้ำ โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ชวนเขาคุยสักคำ

ก็รู้ไงว่าบางเลยใส่มาให้ดู ดันมาห้ามฉันใส่อีก ตาคนนี้นี่บื้อจริง ๆ เห็นของดีก็ควรจะเงียบไว้ดูเรื่อย ๆ ไม่ใช่หรือไง แบบนี้ฉันก็ใส่ชุดอ่อย ๆ ไม่ได้แล้วดิ

วันนี้ฝึกงานก็ไม่มีอะไรมาก วันนี้กำนันสอนหัวข้อ จัดการศัตรูพืชแบบชีวภาพ ทำน้ำหมักไล่แมลง พ่นสมุนไพร แต่วันนี้กำนันก็ปล่อยพวกเราเร็วอีกแล้ว เพราะตกเย็นเพื่อนกำนันมาหา จะชวนกันไปหาหอยกาบ เขาเลยชวนพวกเราไปด้วย ถือว่าไปเที่ยว ฉันตัดสินใจไป เพราะอยู่แต่ห้องมันก็เบื่อ มาหนองคายทั้งทีเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี อย่างน้อยก็ได้มองหน้ากำนันนาน ๆ แหละวะ แค่นี้ก็ดีกว่านอนเล่นในห้องเป็นไหน ๆ

เราไปกันสามคน ฉัน ลดา เอวา แน่นอนว่ายัยเมเปิ้ลไม่มีทางมาหรอก ลุยโคลนลุยดิน ไม่มีทางที่ยัยนั่นจะเอาด้วย เห็นบอกว่าจะไปหาไรกินในห้าง

เพื่อนของกำนันมีสองคน ชื่อ ลุงนัยกับลุงสิง เรานั่งรถกระบะด้านหลัง โดยมีลุงนัยเป็นคนขับ ฉันลดาเอวา และคุณกำนันนั่งด้านหลัง ฉันใส่กางเกงขาสั้น เสื้อสายเดี่ยวสีน้ำตาลกับเสื้อคลุมสีดำ เราสามคนก็ใส่คล้าย ๆ กัน เว้นแต่เอวาแค่เสื้อใส่ยืดรัดรูป ยัยนี่ก็หุ่นดีมากเหมือนกันนะ กำนันให้เราแวะซื้อรองเท้าแตะถูก ๆ บอกว่ามันเลอะเทอะ ถ้าใส่ของแพงจะเสียของหมด แล้วมันก็ถูกมาก ๆ แค่คู่ละสามสิบบาท มีราคานี้จริง ๆ นะ

นั่งรถเกือบหนึ่งชั่วโมงสุดท้ายก็ถึงสักที ตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็น ท้องฟ้าวันนี้เป็นสีส้มผสมม่วง สวยมาก บรรยากาศดี กลิ่นดินเลนชื้น ๆ ลอยแตะจมูก

“จั่งแม่นมาถือเวลาคัก” ลุงสิงว่า พลางมองขอบฟ้ามี่แดดกำลังอ่อน

“เก็บหอยกาบ ต้องเอาตอนเย็นแบบนี้ล่ะ แดดบ่แรง น้ำเริ่มลด หอยมันสิออกมา” ลุงนัยหันมาคุยกับพวกฉันต่อ

ผู้ชายสามคนถอดเสื้อออก สายตาของฉันโฟกัสอยู่คนเดียวอยู่แล้ว กล้ามของกำนันมันแน่นอะไรขนาดนั้น

“พวกเอ็งอย่าลงเท้าเปล่า ดินเลนมันมีทั้งเปลือกหอยคมทั้งเศษไม้เศาแก้ว ระวังกันด้วย” กำนันหันมาพูดหน้านิ่ง แต่แฝงด้วยความห่วงใย พวกเราก็ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ

ดินเลนชื้นแต่ไม่ถึงกับแฉะ กำนันย่อตัวลง ใช้มือเปล่าค่อย ๆ วางบนดิน

“เก็บหอยกาบ กดมือลงเบา ๆ คุ้ยดินลึกแค่ฝ่ามือ สังเกตเอา ถ้าดินป่อง หรือมีฟองอากาศขึ้น หอยมันซ่อนอยู่ใต้ดินประมาณสามถึงเจ็ดเซนฯ แค่นั้น”

หอบกาบตัวอ้วนถูกช้อนขึ้นมา ล้างกับน้ำโขงให้ดินหลุดก่อนวางลงในตะกร้าหวายที่มีรูระบาย เราสามคนเริ่มทำตาม

“เจอตัวเล็กก็ปล่อยคืน อย่าเอาหมด เก็บกันพอประมาณ กินมื้อนี้พอ” หูยย รักธรรมชาติด้วย น่ารักจัง

“ได้แล้ว ได้แล้ว” เอวากระโดดดึ๊งด้วยความดีใจ เรียกเสียงหัวเราะของทุกคน พวกผู้ใหญ่ก็อดเอ็นดูไม่ได้ เอวาเดินเอาหอยไปไว้ในตะกร้าของกำนัน

ฉันก็จะไม่ยอมแพ้ ฉันสังเกตตามที่กำนันบอก และแล้วก็เจอจริง ๆ ด้วย โหตัวใหญ่จัง ฉันหยิบขึ้นมาด้วยความดีใจ ลุงนัยกับลุงสิงปรบมือเสียงดัง ส่วนกำนันก็ยืนยิ้มอ่อน ๆ หือ เขายิ้มให้ฉันเหรอ ครั้งแรกเลย น่ารักมาก

เวลาผ่านมาสักพัก แดดก็ ค่อย ๆ ลับลง บรรยาการที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและพูดคุย ลดากว่าจะได้หอยตัวแรกทุกคนก็ลุ้นไปด้วย พอได้เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นอีกครั้ง มือขาเปื้อนโคลนไปหมด แต่ก็เต็มไปด้วยความสนุก

เมื่อได้หอยพอประมาณ ทุกคนก็ตัดสินใจพอแค่นี้ ลุงนัยเตรียมเตาถ่านกับน้ำจิ้มมาเรียบร้อย เห็นบอกว่าจะย่างกินกันที่นี่เลย วันนี้สนุกมาก ฉันได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ ถึงตัวจะเลอะก็เถอะ วันนี้คงต้องอาบน้ำใหญ่

โอ๊ะ ฉันสะดุดเข้ากับหินก้อนใหญ่เข้าอย่างจัง ดีที่ลดากับเอวารับตัวฉันไว้ทัน พวกผู้ใหญ่กำลังก่อไฟกันอยู่ ทั้งสองพยุงฉันมานั่งเสื่อที่ปูไว้

ไม่น่าซุ่มซ่ามเลยอีเจ้าขาเอ้ยย

“เอ๊า เป็นหยัง” ลุงสิงถามฉัน

“หนูสะดุดหินตรงนั้นค่ะ” กำนันที่กำลังก่อไฟได้ยินก็เดินมาดู เขาจับเท้าฉันพลิกไปมา

โอ๊ย ฉันไม่ได้แอ๊บนะมันเจ็บจริง ๆ

“เอ็งสะดุดแรงไหม เหมือนขาจะแพลง มันเริ่มม่วงแล้วน่ะ” กำนันถาม

“ก็แรงอยู่ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวก็คงหาย เรากินหอยกันดีกว่า” ฉันพูดเพราะเกรงใจ เราอุตส่าห์หาหอยกันตั้งนาน แต่ตอนนี้ทุกคนมุงฉันเต็มไปด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“จะไม่เป็นไรได้ไง งั้นเดี๋ยวขากลับไปโรงพยาบาล” กำนันพูดสีหน้าจริงจัง

“ได้ค่ะ แต่ตอนนี้เราสนุกกันก่อนเถอะนะคะ ไม่อยากให้เสียบรรยากาศ มันไม่เจ็บมากหรอกค่ะ”

“ทนไหวแน่นะ” ลุงสิงถามฉันซ้ำ

“ไหวค่ะสบายมาก” พอฉันยืนยันคำเดิม ทุกคนก็เริ่มย่างหอยกัน แต่ลดากับเอวานี่สิเอาแต่เป็นห่วงฉันไม่หยุด ถามทุกนาทีว่าไหวไหม

กำนันย่างหอยมาให้พวกเราสามคนถึงที่ มีข้าวในหม้อที่ลุงนัยเตรียมมาด้วย ลุงนัยบริการตักข้าวให้เราสามคนอย่างดี จนพวกฉันเกรงใจไปหมด แต่แกก็บอกว่าไม่เป็นไร หอยกาบเหนียวหน่อยแต่ก็อร่อยดี โดยเฉพาะน้ำจิ้มที่ตำมานะ เกิดมาฉันยังไม่เคยกินน้ำจิ้มพริกเกลือที่แซ่บขนาดนี้มาก่อน

“มาเดี๋ยวลดาป้อน” สีหน้าลดาเป็นห่วงฉันยิ่งกว่าฉันเป็นห่วงตัวเองอีก

“เจ็บข้อเท้า ไม่ได้เป็นง่อยจ้า ขาฉันไม่ได้ขาด ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น”

“แต่มันม่วงขึ้นนะเจ๊ เจ็บมากแน่ ๆ อะ”

“ยังไหว ชิล ๆ”

ไม่นานมากทุกคนก็อิ่ม วันนี้เป็นวันที่สนุกและแซ่บมาก เป็นวันที่น่าจดจำเลยแหละถ้าฉันไม่ล้มนะ พอถึงเวลาต้องกลับฉันก็ลุกขึ้นเพื่อจะเก็บเสื่อ แต่มันเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อเท้าฉันแตะกับพื้น

โอ้ย เจ็บ มันเจ็บกว่าตอนแรกหลายเท่า ลดากับเอวลารีบมาพยุงตัวฉันทันที

“ไหวไหมเจ้าขา” เอวาถามเพราะเห็นหน้าฉันเริ่มซีด

“ไหว”

“ไหวบ้าอะไรเจ๊ ว่าแล้วว่าต้องเจ็บมากแน่ ๆ” ลดาน้ำตาคลอ

“ดามขา แล้วขึ้นหลังข้า เดี๋ยวแบกไปเอง” เสียงกำนันดังขึ้นจากด้านหลัง เขาน่าจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว