บทที่ 4 เมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชัง

เมื่อไปถึงตรงบริเวณที่อารยาบอกฉันก็เห็นว่าเธอนั่งรออยู่ ฉันจึงเดินตรงเข้าไปหาเธอ ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้นั่งไขว่ห้าง และพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรกับอารยา 

“มีอะไรก็รีบพูดมาสิ  ฉันต้องรีบกลับไปทำงาน ไม่มีเวลามาเสียเวลาคุยกับเธอหรอก”

“วาริส  เธอวางท่าทางให้มันเรียบร้อยหน่อยได้ไหม  ไม่มีมารยาทของผู้หญิงเอาซะเลย”

อารยาขมวดคิ้ว ไม่พอใจท่าทางของฉันเป็นอย่างมาก

“มารยาท?”

  ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในรอบสิบแปดปี เธอกล้ามาถามหามารยาทกับฉันได้ยังไง เธอคิดว่าตัวเธอเองกับแคลลี่ลูกสาวของเธอมีมารยาทมากแค่ไหนกันเชียว

 “อารยา เธอยังมีหน้ามาพูดเรื่องมารยาทกับฉันอีกเหรอ? ตอนที่เธอหนีตามผู้ชายไปแล้วท้องไม่มีพ่อ ตอนที่เธอหน้าด้านปีนขึ้นเตียงพ่อฉัน เธอเคยคิดถึงมารยาทของตัวเองมากแค่ไหน?”

สีหน้าของอารยาเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อได้ยินฉันพูดแบบนั้นออกมา

  “นี่เธอ…”

ฉันไม่อยากเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเธอ จึงลุกขึ้นยืน

 “เธอยังมีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีฉันไปก่อนนะ”

“วาริส!” อารยารีบลุกขึ้นเดินตามฉัน

“วันนี้ฉันมาเพื่อจะบอกเธอว่า แคลลี่ พี่สาวของเธอจะหมั้นเดือนหน้า ไม่ว่ายังไงเราก็อยากให้เธอไปร่วมงานนะ”

แคลลี่จะหมั้นแล้วเหรอ? ก็จริงสินะ เธอแก่กว่าฉันตั้งห้าปี ปีนี้ก็คงอายุ 23 ปี แล้ว ถึงเวลาที่จะต้องแต่งงานแล้วล่ะ

ฉันหันกลับไป แล้วยิ้ม

 “เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่มีพี่สาว ฉันเป็นลูกคนเดียว และแม่ฉันก็มีฉันเป็นลูกคนเดียว”

เธอมาพูดล้อเล่นหรือยังไง?

แคลลี่ไม่ใช่ลูกของพ่อฉัน เธอแค่ใช้แม่ของเธอที่เก่งเรื่องบนเตียงไต่เต้าถึงได้เปลี่ยนนามสกุลเป็นรังสรรค์ไพศาลตามนามสกุลของพ่อฉัน เธอแย่งพ่อของฉันไป บีบให้แม่ฉันต้องตาย แย่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันไป อารยาคิดว่าฉันจะลืมเรื่องในอดีตแล้วไปร่วมงานหมั้นลูกสาวของเธองั้นเหรอ? พวกสองแม่ลูกหน้าไหว้หลังหลอกปากอย่างใจอย่าง ทำกับแม่ฉันไว้ขนาดนั้น ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้สองคนนั้นไปตลอดชีวิต

ในยามค่ำคืน เสียงเพลงและแสงสียังคงสว่างไสว เต็มไปด้วยความมัวเมา ฉันยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับขวดเหล้าในมือ

มีอาเอนตัวพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางยั่วยวน พลางยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม 

“วาริส ฉันว่านะ เธอไม่ควรปล่อยให้พวกผู้หญิงชั้นต่ำพวกนี้อยู่รอดได้  แม่ของมันแย่งพ่อเธอไปไม่ใช่เหรอ? เธอก็ไปแย่งคู่หมั้นลูกของมันเลยสิ! ให้พวกมันได้ลิ้มรสความทุกข์อย่างที่แม่เธอเคยได้รับบ้าง”

มือของฉันหยุดชะงัก ขวดที่โยนขึ้นไปก็รับไม่ทัน จนมันตกลงมาแตกกระจาย มีอาหันหลังมา พิงเคาน์เตอร์บาร์มองหน้าฉันอย่างละเอียด

“ฉันพูดจริง ๆ นะ วาริส เธอหน้าตาดีมากจริง ๆ ถ้าไว้ผมยาวแล้วแต่งตัวดี ๆ หน่อยจะต้องเป็นสาวสวยแน่ๆ”

ความหงุดหงิดเกิดขึ้นในใจโดยไม่มีสาเหตุ ฉันกระแทกขวดเหล้าในมือลงบนเคาน์เตอร์บาร์ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 “ดื่มเหล้าของเธอไปเถอะ อย่าคิดแต่เรื่องแย่ๆ”

ฉันเกลียดอารยาและแคลลี่ที่ทำให้ครอบครัวของฉันพังทลาย มีบ้านแต่ก็กลับไปไม่ได้

หลายปีมานี้ ฉันไม่ได้เอาเงินของติณภพแม้แต่สตางค์แดงเดียว ฉันทำงานเคยส่งอาหาร เคยขายของข้างทาง เคยเป็นเด็กเสิร์ฟ ฉันทำงานทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นงานพาร์ทไทม์หรืองานรับจ้างอื่น ๆ ที่ฉันสามารถทำได้ เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ ค่าเทอมของตัวเอง และค่าอยู่ค่ากินในการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน

ฉันใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองหาเงินเลี้ยงตัวเองมาตลอดตั้งแต่ออกจากบ้าน ฉันเกลียดพวกเขาทุกคน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะขายศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อแก้แค้นพวกเขา ไม่ว่าจะลำบากสักแค่ไหนฉันก็ไม่เคยคิดที่จะก้มหัวของตัวเองลงเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนพวกนั้น

อารมณ์ของฉันยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น  หลายครั้งที่ผสมเหล้าก็ผิดพลาด แถมยังทำขวดแตกอีกหลายขวด เจ้าของร้านเห็นฉันดูมีเรื่องกังวลใจจึงให้ฉันหยุดงาน แล้วกลับไปพักผ่อนก่อน

แต่ในหัวฉันเต็มไปด้วยคำพูดที่มีอาพูดกับฉันที่ร้านดังก้องซ้ำไปซ้ำมา

ไปแย่งคู่หมั้นของมันสิ!

ให้พวกมันได้ลิ้มรสความทุกข์อย่างที่แม่เธอเคยได้รับบ้าง!

เมื่อเมล็ดแห่งความเกลียดชังเริ่มหยั่งรากลึกและงอกเงย มันก็จะเติบโตเหมือนวัชพืชที่ไร้ขอบเขต มีอาพูดถูก ทำไมฉันจะต้องทนดูพวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยล่ะ?

มีอา เพื่อนสนิทของฉันพูดถูก คนพวกนั้นสมควรที่จะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเหมือนกับที่แม่ของฉันและฉันเคยได้รับ คนพวกนั้นสมควรที่จะได้ลิ้มรสการถูกแย่งชิง การถูกพรากของรักไป ให้พวกมันได้รู้บ้างว่าหากโดนเหมือนกับที่แม่และฉันโดนบ้างจะมีความรู้สึกอย่างไร

ชีวิตแม่ของฉันและครอบครัวที่มีความสุขแต่เดิมของฉันถูกทำลายด้วยมือของพวกเขาเอง 

แต่แล้ว... ฉันยิ้มอย่างขมขื่นและสัมผัสผมสั้น ๆ ที่เรียบร้อยบนหัวไปมา ฉันรู้สึกเศร้าไม่รู้จบอยู่ในใจกับการฉันที่เป็นแบบนี้ ฉันจะแข่งขันกับแคลลี่ได้อย่างไร

แคลลี่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่พ่อของฉันไว้วางใจให้เธอช่วยงานภายในบริษัท อีกอย่างเธอยังมีหน้ามีตาทางสังคม ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงทางสังคม งานเลี้ยงทางธุรกิจ หรืองานเลี้ยงสโมสรอื่น ๆ พ่อก็มักจะพาแคลลี่และอารยาไปออกงานด้วยเสมอ บุคคลที่มีชื่อเสียงและนักธุรกิจมากมายก็รู้จักพวกเธอดี หน้าตาของแคลลี่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง เมื่อเปรียบเทียบกับฉันแล้ว คนอื่นแทบจะไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ ว่าในครอบครัวนั้นยังมีฉันที่เป็นลูกสาวอีกคน เมื่อเป็นแบบนี้แล้วฉันจะไปเปรียบเทียบแข่งขันกับแคลลี่ได้อย่างไร

ฉันควรจะทำยังไงดี......