Masukเขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนชี้ไปยังสินค้าที่เหลืออยู่เกือบเต็มถัง
“ราคาตอนรับเข้าดีมากขอรับ หากเก
“ถ้าอธิบายตั้งแต่เริ่มว่าเป็นวิธีทำงานร่วมกัน ก็น่าจะช่วยคุ้มครองคนทำงานด้วยเจ้าค่ะ หากภายหลังมีคนสงสัย จะได้มีหลักฐานตอบ ไม่ต้องให้ผู้ดูแลใช้เพียงคำรับรองของตนเอง”โจวฮูหยินพยักหน้าช้า ๆนางเรียกสาวใช้ให้นำกระดาษมา แล้วขอให้ลี่ชาเขียนหัวข้อที่กล่าวไว้ให้ดูลี่ชารับพู่กัน แต่ก่อนลงมือก็บอกตามตรงว่าลายมือตนไม่งดงามนัก เจ้าภาพหัวเราะเบา ๆ“ข้าต้องการอ่านรู้เรื่อง ไม่ได้จะนำไปแขวนข้างภาพวาด”คนรอบโต๊ะหัวเราะตาม บรรยากาศจึงผ่อนคลายลงลี่ชาเขียนตัวอย่างสั้น ๆ โดยใช้จำนวนสมมติ กำกับไว้ชัดว่าเป็นเพียงแบบให้ดู จากนั้นอธิบายว่าผู้ทำงานจริงควรปรับให้ตรงกับสิ่งที่มีอยู่ ไม่จำเป็นต้องเพิ่มกระดาษทุกชนิดจนคนดูแลเสียเวลาจากเด็กระหว่างนางพูด เหอซูหลันนั่งมองสะใภ้เงียบ ๆคนที่นางตั้งใจพามาดูความแตกต่างของการอบรม กำลังได้รับคำถามจากสตรีหลายคน ไม่มีใครถามถึงบทกลอนที่นางแต่งไม่ได้อีกแล้วเมื่องานเลี้ยงใกล้เลิก สตรีวัยกลางคนในชุดสีม่วงอ่อนเดินเข้ามาหาลี่ชา นางแนะนำตนว่าเป็นฮูหยินสกุลลู่ ผู้ช่วยรับผิดชอบเรื่องเสื้อผ้าให้สถานสงเคราะห์
“ลี่ชา เจ้าว่าภาพนี้งามตรงใด”นางถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนเสริมให้คนรอบตัวได้ยิน“เจ้าคงได้เห็นผ้างามมากมาย ลวดลายบนผ้ากับภาพวาดน่าจะมีส่วนคล้ายกัน”ลี่ชามองภาพอยู่ครู่หนึ่งนางเห็นแนวหมอกกับต้นไม้ที่วาดต่างระดับ เห็นช่องว่างซึ่งทำให้ภูเขาดูไกล แต่หากให้กล่าวถึงแนวทางของจิตรกรหรือสำนักศิลปะ นางไม่มีความรู้พอ“ข้ามองแล้วรู้สึกว่าหุบเขาด้านหลังลึกดี แต่ไม่ทราบเรื่องฝีแปรงมากนัก คงต้องขอฟังผู้รู้เจ้าค่ะ”หญิงสาวซึ่งยืนอยู่ใกล้หันมามอง“เจ้าไม่เคยเรียนวาดภาพหรือ”“เคยเรียนพื้นฐานอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ชำนาญ”ฟางจวินยกมือแตะริมฝีปากอย่างอ่อนโยน“ข้านึกว่าเจ้าถนัด เสียดายทีเดียว เมื่อครู่ทุกคนกำลังเทียบกับงานของจิตรกรผู้มีชื่อเสียงอีกท่าน”“เช่นนั้นข้าจะได้ฟังและรู้จักงานเพิ่ม”ลี่ชาตอบแล้วขยับหลบให้สตรีสูงวัยคนหนึ่งเข้าชมภาพใกล้ ๆ ไม่มีท่าทีเสียหน้าหรือพยายามหาคำยากมาปิดบังความไม่รู้บทสนทนาจึงดำเนินต่อไปโดยไม่มีสิ่งใดให้ล้อเลียนได้มากนักฟางจวินเปลี่ยนไปชวนคุยเรื่องทำนองเครื่องสาย พอเห็นลี่ชายังตอบตาม
“ข้าไม่ได้ลืมสิ่งที่ท่านทำให้”นางวางขนมลงในจาน แล้วเลื่อนไปให้เขา“เพียงแต่ข้ายังต้องรักษาทางเลือกของตนเองไว้”เยี่ยนโจวมองขนมที่นางแบ่งมา ความใส่ใจของนางยังอยู่ แต่มันไม่ได้เป็นคำรับรองว่าจะอยู่กับเขาตลอดไป เขาเพิ่งเข้าใจความแตกต่างนั้นในวันนี้ นอกหน้าต่าง ฝนเริ่มโปรยบาง ๆ เสียงคนเก็บผ้าจากราวดังมาจากลานด้านหลัง ลี่ชาหันมอง ก่อนให้ชิงเถาเข้ามาปิดหน้าต่างฝั่งรับลมทุกอย่างในห้องยังดำเนินไปตามปกติ มีถ้วยชาของเขา มีจานขนมของนาง และตั่งที่เปลี่ยนใหม่เพราะเขาต้องการนอนในห้องเดียวกับนางโดยไม่ปวดหลัง อีกสามเดือนของเหล่านี้อาจยังอยู่ครบ เพียงแต่คนที่ชอบวางถ้วยผิดข้างในบางเช้าอาจไม่อยู่แล้วเยี่ยนโจววางมือลงบนเข่า กำแน่นแล้วคลายออก เขาอยากบอกให้นางอยู่ต่อ อยากบอกว่าการกลับมาเห็นแสงตะเกียงในห้องมีความหมายเพียงใด อยากรู้ว่าจะทำอย่างไรให้เวลาสามเดือนที่เหลือยาวขึ้นโดยไม่ทำให้นางรู้สึกถูกบังคับ ลี่ชาหันกลับมาหาเขา“ท่านมีอะไรอยากพูดหรือไม่”เขาสบตานาง คำตอบที่ตรงที่สุดขึ้นมาถึงริมฝีปากแล้ว แต่ความกลัวว่านางอาจปฏิเสธทำให้เขาหยุดไว้
เยี่ยนโจวมองรอยยิ้มเล็ก ๆ นั้น ความเหนื่อยจากเรื่องข้างนอกค่อยเบาลงเขาขยับกล่องไม้เพื่อหาที่วางจาน แล้วจึงเห็นกระดาษที่คลี่อยู่ข้างใต้ชื่อของตนกับลี่ชาปรากฏบนแผ่นเดียวกันเยี่ยนโจวหยุดมือนางมองตามสายตาเขา ก่อนค่อยวางพู่กัน“ข้ากำลังตรวจวัน”เขาอ่านประโยคกำหนดหกเดือน ทั้งที่จำได้อยู่แล้วว่าตนเขียนไว้อย่างไร“ครบสามเดือนแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”เสียงเรียกสุภาพนั้นทำให้ห้องดูห่างออกไปอย่างประหลาดเยี่ยนโจวดึงเก้าอี้มานั่ง แต่ยังไม่ได้แตะถ้วยชาที่นางเลื่อนให้“เหตุใดจึงหยิบมาดูวันนี้”“เพราะต้องจัดแผนร้านกับที่อยู่ให้ทัน หากรอถึงเดือนสุดท้ายอาจรีบเกินไป”เขามองกระดาษอีกชุด เห็นคำว่าค่าซ่อมห้องหลังร้านอยู่บรรทัดหนึ่ง“เจ้าจะไปอยู่ที่ร้าน?”“ยังไม่แน่ ข้ากำลังเปรียบเทียบกับค่าเช่าเรือน”เยี่ยนโจวรู้สึกเหมือนนางกำลังพูดถึงเรื่องไกลตัวเขา ทั้งที่ทุกประโยคล้วนหมายถึงห้องนี้จะไม่มีนางอยู่แล้ว“ข้านึกว่า…”เขาหยุดลี่ชารอ แต่เขากลับไม่รู้ว่าจะพูดต่ออย่างไรเ
สามเดือนที่เหลือเสียงฝนซึ่งเคยทำให้คนทั้งร้านธัญพืชต้องวิ่งวุ่น กลายเป็นเสียงที่ได้ยินจนคุ้นหูในยามบ่ายหลังคาคลังซ่อมเสร็จแล้ว พื้นที่เก็บของถูกแบ่งใหม่ สินค้าที่เสียหายได้รับการตรวจและจัดการตามสภาพ ส่วนของที่ยังดีทยอยขายออกโดยไม่สั่งเพิ่มเกินความจำเป็นเงินในจวนยังไม่ได้คล่องมือดังเดิม แต่ไม่ต้องปล่อยให้พ่อค้ามายืนทวงอยู่หน้าประตูหลังอีกสามเดือนผ่านไปพร้อมสมุดบัญชีที่บางลงบนโต๊ะ และความเคยชินหลายอย่างซึ่งค่อย ๆ เกิดขึ้นในเรือนของคู่สามีภรรยาเยี่ยนโจวรู้แล้วว่าลี่ชาไม่ชอบชาหวานจัด เวลานางอ่านเอกสารจะวางถ้วยไว้ทางซ้าย เพราะเคยเกือบใช้ปลายพู่กันจุ่มลงไปแทนหมึกลี่ชารู้ว่าเขามักตื่นก่อนฟ้าสาง หากมีเรื่องหนักใจจะออกไปยืนใต้ชายคาเงียบ ๆ และแม้บอกว่าไม่หิว แต่ถ้ามีขนมเค็มวางข้างหนังสือ ไม่นานจานก็จะว่างตั่งในห้องถูกเปลี่ยนเป็นตัวที่ยาวขึ้นแล้วเหตุผลที่แจ้งคนในจวนคือคุณชายใหญ่ต้องการที่เอนอ่านหนังสือลี่ชาไม่ได้ทักตอนเห็นตั่งใหม่ ส่วนเยี่ยนโจวก็ไม่ยอมมองหน้านางอยู่นานในวันนั้นหลายเย็นทั้งคู่กินอาห
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อโดยไม่หลบสายตาผู้ใหญ่“ลี่ชาช่วยลงแรงตรวจบัญชีอยู่แล้ว ข้าไม่อยากให้การแต่งงานทำให้นางหรือท่านพ่อต้องรับผิดชอบหนี้ที่ไม่ได้ก่อ”ลี่ชาหันมองเขาเยี่ยนโจวไม่ได้พูดเพื่อให้นางตอบแทนด้วยคำชม เขามองบิดาภรรยาตรง ๆ รอให้อีกฝ่ายเข้าใจเจตนาของตนเซียวจิ่งเหวินวางถ้วยชาลง“เยี่ยนโจวพูดถูก เรื่องในกิจการของเราให้เราจัดการก่อน ท่านหลินอุตส่าห์มา ไม่ควรคุยแต่เรื่องชวนหนักใจ”เหอซูหลันไม่กล่าวอะไรอีก รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง แต่ยังนั่งอยู่จนสาวใช้นำขนมเข้ามาหลังพูดคุยต่ออีกพักหนึ่ง หลินเจิ้งถังจึงขอให้บุตรสาวพาเดินดูสวน“พ่ออยากคุยกับลูกสักครู่ ไม่ได้พบกันตามลำพังนานแล้ว”เซียวจิ่งเหวินอนุญาตทันที ส่วนเยี่ยนโจวให้ชิงเถานำเบาะไปจัดที่ศาลาริมสวน แล้วอยู่คุยกับบิดาของตนต่อ ไม่ตามออกไปด้วยลี่ชาเดินข้างหลินเจิ้งถังอย่างเงียบ ๆเมื่อพ้นระเบียงเรือนใหญ่ ชายวัยกลางคนก็ผ่อนฝีเท้าลง มองบุตรสาวตั้งแต่ใบหน้าจนถึงมือซึ่งมีรอยหมึกจาง ๆ ติดอยู่ข้างนิ้ว“ผอมลงหรือเปล่า”นางยิ้มเล็กน้อย“ช่ว







