本棚
検索
ホーム / รักโบราณ / คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที / บทที่ 41

共有

บทที่ 41

作者: อักษรามณี
last update 公開日: 2026-11-04 18:17:00

ลี่ชาจึงให้หลิวอันเขียนชื่อผู้ติดต่อกับเวลาที่มารับเงินไว้ด้วย นางคิดว่าเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว แต

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที   บทที่ 53

    เยี่ยนโจวหยิบดูเมื่อได้รับอนุญาต ตะเข็บไม่สม่ำเสมอ แต่ถูกเก็บปลายด้ายไว้เรียบร้อย“เจ้าดูชอบมาก”“คนเย็บตั้งใจทำให้ ข้าจะใช้เก็บตราประทับเล็ก ๆ”เขาส่งคืน มองนางเก็บมันลงกล่องอย่างทะนุถนอม ก่อนช่วยถือสมุดอีกสองเล่มไปที่รถแต่เมื่อกลับถึงจวน เรื่องที่ได้ยินกลับต่างออกไปฟางจวินนั่งอยู่กับเหอซูหลันที่เรือนใหญ่ และกล่าวถึงร้านชิงอันพอดี“ช่วงนี้ใคร ๆ ก็พูดถึงร้านภรรยาคุณชายใหญ่ ผู้คนคงไปอุดหนุนเพราะเกรงใจชื่อสกุลเซียวไม่น้อย”เยี่ยนโจวหยุดอยู่หน้าประตู ก่อนเดินเข้าไป“ผู้ใดบอกเจ้าว่าต้องไปซื้อเพราะเกรงใจ”ฟางจวินเงยหน้าขึ้น สีหน้าชะงักเพียงชั่วครู่แล้วกลับมายิ้ม“ข้าเพียงได้ยินคนพูดกันเจ้าค่ะ ไม่ได้หมายความว่าน้องลี่ชาไปบังคับผู้ใด”“ได้ยินจากใคร”“เป็นคำสนทนาทั่วไป ข้าจำไม่ได้แล้ว”เยี่ยนโจววางห่อหนังสือลงบนโต๊ะข้างประตู“หากจำไม่ได้ ก็ควรระวังก่อนนำมาพูดเหมือนเป็นข้อเท็จจริง”เหอซูหลันมองบุตรชาย“จวินเอ๋อไม่ได้กล่าวหาภรรยาเจ้า นางเพียงเป็นห่วงว่าคนจะมองไม่ดี”ฟางจวิน

  • คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที   บทที่ 52

    ร้านเดิมคิดค่าผ้าในอัตราสำหรับเนื้อที่แน่นกว่า แต่ตัวอย่างที่ส่งมาเป็นชนิดบางกว่า อีกทั้งราคาต่อพับสูงกว่าร้านอื่นทั้งที่วัดความยาวแล้วสั้นกว่าเมื่อเรียกผู้ดูแลร้านมาสอบถาม เขาอ้างว่าคนหยิบตัวอย่างอาจส่งผิดลู่ฮูหยินหน้าเคร่งลง“เช่นนั้นนำของที่ตรงรายการมาให้ดูได้หรือไม่”อีกฝ่ายขอเวลากลับไปจัดใหม่ แต่เมื่อส่งของมาอีกครั้ง ผ้ากลับยังไม่ตรงตามคุณภาพที่เสนอไว้คราวนี้ลี่ชาวางกระดาษเปรียบเทียบให้ทุกคนดู“หากซื้อรายการนี้ เราจะจ่ายสูงกว่าอีกสองร้าน และได้ผ้ายาวน้อยกว่าที่ต้องใช้จริง เมื่อรวมค่าเย็บแล้วคงเกินเงินที่เตรียมไว้เจ้าค่ะ”โจวฮูหยินอ่านตัวเลขช้า ๆ“หากเจ้าไม่ให้คลี่วัด ข้าคงดูไม่ออก”“ควรให้คนรับของตรวจด้วยอีกครั้งในวันส่งเจ้าค่ะ ของตัวอย่างตรง ไม่ได้หมายความว่าทุกพับจะตรงเสมอ”ผู้ดูแลร้านเดิมนั่งเงียบ ขณะที่ลู่ฮูหยินขอพักการสั่งซื้อไว้ก่อน และให้เขากลับไปชี้แจงยอดที่เสนอมาเป็นลายลักษณ์อักษรเมื่อพิจารณาของจากร้านอื่น ป้าสวี่ช่วยตรวจเนื้อกับตะเข็บตัวอย่าง ส่วนผู้ดูแลสถานสงเคราะห์นำผ้าชิ้นเล็กไปซักและต

  • คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที   บทที่ 51

    “ถ้าอธิบายตั้งแต่เริ่มว่าเป็นวิธีทำงานร่วมกัน ก็น่าจะช่วยคุ้มครองคนทำงานด้วยเจ้าค่ะ หากภายหลังมีคนสงสัย จะได้มีหลักฐานตอบ ไม่ต้องให้ผู้ดูแลใช้เพียงคำรับรองของตนเอง”โจวฮูหยินพยักหน้าช้า ๆนางเรียกสาวใช้ให้นำกระดาษมา แล้วขอให้ลี่ชาเขียนหัวข้อที่กล่าวไว้ให้ดูลี่ชารับพู่กัน แต่ก่อนลงมือก็บอกตามตรงว่าลายมือตนไม่งดงามนัก เจ้าภาพหัวเราะเบา ๆ“ข้าต้องการอ่านรู้เรื่อง ไม่ได้จะนำไปแขวนข้างภาพวาด”คนรอบโต๊ะหัวเราะตาม บรรยากาศจึงผ่อนคลายลงลี่ชาเขียนตัวอย่างสั้น ๆ โดยใช้จำนวนสมมติ กำกับไว้ชัดว่าเป็นเพียงแบบให้ดู จากนั้นอธิบายว่าผู้ทำงานจริงควรปรับให้ตรงกับสิ่งที่มีอยู่ ไม่จำเป็นต้องเพิ่มกระดาษทุกชนิดจนคนดูแลเสียเวลาจากเด็กระหว่างนางพูด เหอซูหลันนั่งมองสะใภ้เงียบ ๆคนที่นางตั้งใจพามาดูความแตกต่างของการอบรม กำลังได้รับคำถามจากสตรีหลายคน ไม่มีใครถามถึงบทกลอนที่นางแต่งไม่ได้อีกแล้วเมื่องานเลี้ยงใกล้เลิก สตรีวัยกลางคนในชุดสีม่วงอ่อนเดินเข้ามาหาลี่ชา นางแนะนำตนว่าเป็นฮูหยินสกุลลู่ ผู้ช่วยรับผิดชอบเรื่องเสื้อผ้าให้สถานสงเคราะห์

  • คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที   บทที่ 50

    “ลี่ชา เจ้าว่าภาพนี้งามตรงใด”นางถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนเสริมให้คนรอบตัวได้ยิน“เจ้าคงได้เห็นผ้างามมากมาย ลวดลายบนผ้ากับภาพวาดน่าจะมีส่วนคล้ายกัน”ลี่ชามองภาพอยู่ครู่หนึ่งนางเห็นแนวหมอกกับต้นไม้ที่วาดต่างระดับ เห็นช่องว่างซึ่งทำให้ภูเขาดูไกล แต่หากให้กล่าวถึงแนวทางของจิตรกรหรือสำนักศิลปะ นางไม่มีความรู้พอ“ข้ามองแล้วรู้สึกว่าหุบเขาด้านหลังลึกดี แต่ไม่ทราบเรื่องฝีแปรงมากนัก คงต้องขอฟังผู้รู้เจ้าค่ะ”หญิงสาวซึ่งยืนอยู่ใกล้หันมามอง“เจ้าไม่เคยเรียนวาดภาพหรือ”“เคยเรียนพื้นฐานอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ชำนาญ”ฟางจวินยกมือแตะริมฝีปากอย่างอ่อนโยน“ข้านึกว่าเจ้าถนัด เสียดายทีเดียว เมื่อครู่ทุกคนกำลังเทียบกับงานของจิตรกรผู้มีชื่อเสียงอีกท่าน”“เช่นนั้นข้าจะได้ฟังและรู้จักงานเพิ่ม”ลี่ชาตอบแล้วขยับหลบให้สตรีสูงวัยคนหนึ่งเข้าชมภาพใกล้ ๆ ไม่มีท่าทีเสียหน้าหรือพยายามหาคำยากมาปิดบังความไม่รู้บทสนทนาจึงดำเนินต่อไปโดยไม่มีสิ่งใดให้ล้อเลียนได้มากนักฟางจวินเปลี่ยนไปชวนคุยเรื่องทำนองเครื่องสาย พอเห็นลี่ชายังตอบตาม

  • คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที   บทที่ 49

    “ข้าไม่ได้ลืมสิ่งที่ท่านทำให้”นางวางขนมลงในจาน แล้วเลื่อนไปให้เขา“เพียงแต่ข้ายังต้องรักษาทางเลือกของตนเองไว้”เยี่ยนโจวมองขนมที่นางแบ่งมา ความใส่ใจของนางยังอยู่ แต่มันไม่ได้เป็นคำรับรองว่าจะอยู่กับเขาตลอดไป เขาเพิ่งเข้าใจความแตกต่างนั้นในวันนี้ นอกหน้าต่าง ฝนเริ่มโปรยบาง ๆ เสียงคนเก็บผ้าจากราวดังมาจากลานด้านหลัง ลี่ชาหันมอง ก่อนให้ชิงเถาเข้ามาปิดหน้าต่างฝั่งรับลมทุกอย่างในห้องยังดำเนินไปตามปกติ มีถ้วยชาของเขา มีจานขนมของนาง และตั่งที่เปลี่ยนใหม่เพราะเขาต้องการนอนในห้องเดียวกับนางโดยไม่ปวดหลัง อีกสามเดือนของเหล่านี้อาจยังอยู่ครบ เพียงแต่คนที่ชอบวางถ้วยผิดข้างในบางเช้าอาจไม่อยู่แล้วเยี่ยนโจววางมือลงบนเข่า กำแน่นแล้วคลายออก เขาอยากบอกให้นางอยู่ต่อ อยากบอกว่าการกลับมาเห็นแสงตะเกียงในห้องมีความหมายเพียงใด อยากรู้ว่าจะทำอย่างไรให้เวลาสามเดือนที่เหลือยาวขึ้นโดยไม่ทำให้นางรู้สึกถูกบังคับ ลี่ชาหันกลับมาหาเขา“ท่านมีอะไรอยากพูดหรือไม่”เขาสบตานาง คำตอบที่ตรงที่สุดขึ้นมาถึงริมฝีปากแล้ว แต่ความกลัวว่านางอาจปฏิเสธทำให้เขาหยุดไว้

  • คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที   บทที่ 48

    เยี่ยนโจวมองรอยยิ้มเล็ก ๆ นั้น ความเหนื่อยจากเรื่องข้างนอกค่อยเบาลงเขาขยับกล่องไม้เพื่อหาที่วางจาน แล้วจึงเห็นกระดาษที่คลี่อยู่ข้างใต้ชื่อของตนกับลี่ชาปรากฏบนแผ่นเดียวกันเยี่ยนโจวหยุดมือนางมองตามสายตาเขา ก่อนค่อยวางพู่กัน“ข้ากำลังตรวจวัน”เขาอ่านประโยคกำหนดหกเดือน ทั้งที่จำได้อยู่แล้วว่าตนเขียนไว้อย่างไร“ครบสามเดือนแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ”เสียงเรียกสุภาพนั้นทำให้ห้องดูห่างออกไปอย่างประหลาดเยี่ยนโจวดึงเก้าอี้มานั่ง แต่ยังไม่ได้แตะถ้วยชาที่นางเลื่อนให้“เหตุใดจึงหยิบมาดูวันนี้”“เพราะต้องจัดแผนร้านกับที่อยู่ให้ทัน หากรอถึงเดือนสุดท้ายอาจรีบเกินไป”เขามองกระดาษอีกชุด เห็นคำว่าค่าซ่อมห้องหลังร้านอยู่บรรทัดหนึ่ง“เจ้าจะไปอยู่ที่ร้าน?”“ยังไม่แน่ ข้ากำลังเปรียบเทียบกับค่าเช่าเรือน”เยี่ยนโจวรู้สึกเหมือนนางกำลังพูดถึงเรื่องไกลตัวเขา ทั้งที่ทุกประโยคล้วนหมายถึงห้องนี้จะไม่มีนางอยู่แล้ว“ข้านึกว่า…”เขาหยุดลี่ชารอ แต่เขากลับไม่รู้ว่าจะพูดต่ออย่างไรเ

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status