บทที่ 1 ล่าเจียวที่แปลว่าพริก

บทที่ 1

ล่าเจียวที่แปลว่าพริก

เสียงพูดคุยต่อราคาระหว่างพ่อค้าแม่ขายกับลูกค้าดังเข้าสู่โสตประสาทหู สายตามองเห็นควันไฟจากร้านเป็ดย่างฝั่งซ้าย จมูกได้กลิ่นหอมฉุยของร้านติ่มซำทางฝั่งขวา ตรงกลางทางเดินที่เท้าเล็ก ๆ กำลังย่ำมีทั้งรถม้าและคนสวนทางกันไปมา

แม้จะต่างยุคต่างสมัยที่จากมาหลายสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นทั้งในเรื่องของภาษา ยานพาหนะและการแต่งกายของผู้คน ทว่าบรรยากาศของทั้งสองสถานที่กลับให้อารมณ์ไม่ต่างกันนัก

ตึก!

ตะกร้าไม้สานใบใหญ่ถูกวางไว้บนแผงลอยขายผักเยื้องกับร้านเป็ดย่าง แม่ค้าที่กำลังจัดเรียงสิ่งของอยู่เงยหน้าขึ้นมอง

“อาอี๋ ^[1] ข้าเหมาพริก”

เสียงใสของลูกค้าสาวตัวเล็กพร้อมทั้งความต้องการที่จะเหมาพริกทั้งตะกร้าทำให้แม่ค้าถึงกับพิจารณาสาวน้อยใหม่

“ยาโถ ^[2] พริกสวนนี้เผ็ดนักแล หมดตะกร้านี้กินได้ทั้งตระกูลเลยนะ”

แม้จะดีใจที่มีคนมาเหมาสินค้าตั้งแต่หัววัน แต่ด้วยความเป็นแม่ค้าที่ดีจึงเอ่ยเตือนเอาไว้ก่อน

“ยิ่งเผ็ดยิ่งดีเจ้าค่ะ ข้าชอบ”

“ซื้อไปเยอะขนาดนี้ที่จวนจัดงานใหญ่หรือ”

หญิงสาวตัวเล็กส่ายหน้า “เปล่าเจ้าค่ะ ข้ากินเองทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”

คำตอบของนางเรียกอารมณ์ขบขันจากแม่ค้าได้ดีนัก สุดท้ายก็จัดการเอาพริกใส่ตะกร้าแล้วคิดเงิน

“เช่นนั้นอาอี๋ไม่ขัดศรัทธาก็ได้ ทั้งหมดคิด 5 อีแปะ”

หญิงสาวตัวเล็กไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองอยู่แล้ว ยื่นเงินอีแปะให้แม่ค้าแล้วเอื้อมมือไปหยิบตะกร้าแบกขึ้นกลางหลัง ร่างเล็กซวนเซเล็กน้อยเมื่อน้ำหนักของตะกร้าหนักกว่าที่คิดเอาไว้

“แล้วจะแวะมาอุดหนุนใหม่นะเจ้าคะ”

“ขอบใจนะยาโถว วันนี้อาอี๋ได้กลับบ้านเร็วขึ้นหน่อย”

คำพูดของอาอี๋ที่ไล่มาตามหลังทำให้มุมปากเล็กจิ้มลิ้มผุดรอยยิ้มดีใจที่ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คน ๆ หนึ่งกลับบ้านเร็วขึ้น ช่วยให้คน ๆ หนึ่งทำหน้าที่ให้จบลงในแต่ละวันได้ เพื่อที่พรุ่งนี้เช้าจะได้ลุกขึ้นมาฮึดสู้ใหม่ ทำงานหาเลี้ยงชีพของตัวเองต่อไป

มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ หากไม่ยอมปรับตัวไปตามธรรมชาติก็จะตายไปตามธรรมชาติ ผู้เอาตัวรอดได้ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก คนผู้นั้นคือผู้ที่แข็งแกร่ง

อันตัวข้าเองไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ติดอยู่ในคอมฟอร์ดโซนมาทั้งชีวิตจะยังเอาตัวรอดได้มาถึงทุกวันนี้ ในโลกที่ทุกคนสามารถเหอะเหินเดินอากาศได้ สามารถพรางกายซ่อนตัวได้โดยไม่ต้องมีผ้าคลุมล่องหน

แม้ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถทำได้แบบนี้ แต่สำหรับคนที่ไม่ได้ดูซีรีส์จีนเลยแบบข้า มันก็สามารถสร้างความตื่นตาตื่นใจให้ได้ไม่น้อย

ที่นี่คือโลกของจีนโบราณ ครั้งแรกที่ข้ามาเยือนยังโลกแห่งนี้ก็เมื่อสองปีที่แล้ว ตอนนั้นอายุขัยของร่างเพียงแค่ 15 หนาว เท่านั้น แต่ตอนนี้กลายเป็นเด็กสาววัย 17 หนาว นามว่าล่าเจียว สาวน้อยผู้ที่มีหน้าตาไม่โดดเด่น แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่ว่าจดจำไม่ได้เลย ดวงตากลมโต รูปร่างเล็กกะทัดรัดติดจะมีเนื้อหนังอยู่หน่อย ๆ ตามประสาคนกินเก่ง

ชีวิตในโลกที่จากมากับชีวิตในปัจจุบันของข้าย่อมมีหลายสิ่งที่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันของคนทั้งคู่ก็คือมีครอบครัวที่ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวมากนัก

ล่าเจียวไม่ได้เกิดเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ เป็นบุตรสาวคนโตของสตรีคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ต้องเข้าสถานศึกษา แต่อ่านออกเขียนได้เพราะมีบิดาที่มีฐานะจ้างอาจารย์สอนสั่งมาตั้งแต่เด็ก

ชีวิตในแต่ละวันของข้านอกจากตระเวนกินพริก ทำงานหาเงินซื้อพริก ก็ไม่มีสิ่งใดให้ทำเป็นชิ้นเป็นอัน

ข้าค่อนข้างจะชอบชีวิตของล่าเจียวมากเลยทีเดียว สิ่งที่เสียดายมีอยู่แค่หนึ่งอย่างเท่านั้น คือครอบครัวไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งสี่คน

“เฮ้อ~ท่านพ่อกับเจ้าน้องชายทำอะไรกันอยู่นะ ได้แต่คิดถึง คิดแต่ไม่ถึง”

เมื่อกล่าวถึงบิดาและน้องชาย ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มพลันเศร้าหมองลงนิดหนึ่ง แต่สักพักนางก็สะบัดหน้าไล่อารมณ์ความนึกคิดที่ไม่ดีต่อจิตใจออกไป

“ช่างเถอะ! อย่างไรพวกเขาก็กินดีมีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ส่วนเราไปหาอะไรกินดีกว่า”

---

^[1] อาอี๋ (阿姨) หมายถึง คุณป้า

^[2] ยาโถว (丫头) หมายถึง คำเรียกเด็กสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือน