บทที่ 4 อยู่กับท่านแม่เพราะตรงจริต

บทที่ 4

อยู่กับท่านแม่เพราะตรงจริต

“แล้วท่านแม่จะขายถึงกี่โมงกี่ยามกัน นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วนะเจ้าคะ”

“ข้าอยากขายก็ขายไม่อยากขายก็ปิดร้าน ทำไม! เป็นห่วงท่านแม่คนงามของเจ้าจะถูกล่อลวงหรืออย่างไร”

เห็นหว่างคิ้วของบุตรสาวขมวดเข้าหากันหลังฟังคำว่า ‘ท่านแม่คนงาม’ นางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดสิ่งใดอยู่ ถลึงตาใส่อย่างดุร้าย

“ใครจะกล้าล่อลวงท่าน มีแต่ท่านแม่นั่นแหละ…”

หยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น เท้าคางมองอีกฝ่ายที่กินไปบ่นเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้นางฟังไปก็รู้สึกเพลินดีเหมือนกัน ครั้นเห็นอีกฝ่ายกินไม่หยุดสักที นางจึงนึกอยากลองลิ้มลองดูบ้าง

“ไหนเอามาชิมหน่อย”

เจ้าของถั่วเหยียดยิ้มใส่

“อย่าบอกว่ากล้ากินถั่วขี้มือของพ่อค้าแล้ว เขาอาจจะไปยิงกระต่ายมาแล้วลืมล้างมือก็ได้นะ ถั่วชิ้นนั้นที่เจ้าหยิบไปอาจจะเป็นถั่วคลุกจุดจุดจุดก็ได้”

ล่าเจียวยักไหล่ไม่ใส่ใจ “ถ้าคนอย่างล่าซูซูกินได้ ล่าเจียวก็ต้องกินได้อยู่แล้ว” รสชาติเค็ม ๆ มัน ๆ ทำให้ล่าเจียวพยักหน้ารับอย่างถูกใจ “ไม่เลวเลยถั่วคลุกไข่ ไหนลองกินกับพริกดูสิ”

เอื้อมมือไปหยิบพริกสีแดงจัดขึ้นมากัดครึ่งเม็ด นางหลับตาปี๋ ความฉุนของมันขึ้นจมูกจนต้องอ้าปากออกน้อย ๆ เพื่อบรรเทาอาการ

“แสบสัน ทรมาน แต่ข้าชอบ!”

“เหอะ! ข้ามีสามีเป็นบ้าไม่พอ บุตรสาวยังเป็นบ้าอีก หวังว่าบุตรชายจะไม่ติดเชื้อบ้ามาเช่นกัน”

สีหน้าของล่าซูซูบูดบึ้งเมื่อกล่าวถึงบิดาของบุตรชายหญิงทั้งสอง แต่แววตากลับไม่ได้ปรากฏความเกลียดชังแต่อย่างใด

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ล่าเจียวก็อดที่จะถามมารดาไม่ได้

“ท่านแม่ เมื่อไรครอบครัวเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันสักที”

ครอบครัวของล่าเจียว ถ้านับแค่พ่อ แม่ ตัวนางและน้องชาย ก็ถือว่าค่อนข้างอบอุ่นเลยทีเดียว ทุกคนรักใคร่กลมเกลียวกันดี อุดมการณ์ที่มีก็สูงเสียดฟ้าเช่นกัน

“รอให้พ่อเจ้าลดอุดมการณ์ลงสักครึ่งหนึ่งก่อนเถิด แล้วข้าจะลดตาม”

คนเราเมื่อมีอุดมการณ์เดียวกันย่อมสามารถพากันเดินให้ถึงปลายทางได้ไม่ยาก แต่ถ้าอุดมการณ์ต่างกันแล้วไซร้ อย่างไรก็ต้องมีวันให้ต้องปล่อยมือกัน

บิดาของนางเป็นข้าราชการตัวเล็ก ๆ ครอบครัวฐานะค่อนข้างดี อาศัยอยู่ที่แคว้นอันหนิง มารดาเป็นจอมยุทธ์สาวเลื่องชื่อผู้ลึกลับ โปรดปรานการเดินทางไปทั่วแผ่นดินใหญ่ ไม่ชอบตั้งถิ่นฐานใดนานเกินหนึ่งปี ความทรงจำที่เหลืออยู่ของล่าเจียวตัวจริงทำให้ล่าเจียวคนใหม่รู้ว่านางเลือกอยู่กับมารดาด้วยความเต็มใจ ชื่นชอบที่จะเดินทางไปทั่วหล้าไม่ต่างกัน

แน่นอนว่าล่าเจียวคนใหม่ก็ชอบ การเที่ยวรอบโลกเป็นสิ่งที่นางไม่กล้าคิดกล้าฝันมาก่อนเลย พอได้มาอยู่ในภพนี้ เจอมารดาที่มีเป้าหมายเดียวกัน ใจมันก็พองโตยินดีรับชีวิตใหม่ เก็บชีวิตเก่าเอาไว้ในความทรงจำ เก็บภาพมารดาบิดาภพก่อนไว้ในหัวใจ เพราะต่อให้คิดถึงมากเท่าไร ก็กลับไปที่เดิมไม่ได้แล้ว

“เฮ้อ~” ล่าเจียวถอนหายใจให้กับเรื่องที่ควบคุมไม่ได้แล้วกลับมาสนใจชีวิตในปัจจุบัน “ป่านนี้เจ้าน้องชายจะสูงกว่าข้าหรือยังนะ”

น้องชายของล่าเจียวอายุ 15 หนาว เขาเลือกอยู่กับบิดา ที่เลือกไม่ใช่เพราะเต็มใจเลือก แต่เป็นจำต้องเลือก

เพราะเขาเป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลคนที่สองรองจากท่านพ่อ ท่านปู่กับท่านย่าจึงหวงแหนเขาเป็นพิเศษ ไม่ยอมให้น้องชายของนางเดินทางมากับท่านแม่ด้วย ครอบครัวจึงแยกกันอยู่ แต่ไม่ได้ตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง ยังคงเขียนจดหมายถึงกันอยู่เสมอ ล่าสุดที่เจอกันก็เมื่อหกเดือนที่แล้ว

“ถามเช่นนี้ เจ้าไม่อยากอยู่กับข้าแล้วหรือ”

“ไม่มีทาง หากกลับจวนท่านพ่อมีหวังได้โดนท่านย่าท่านหญิงจับปอกเปลือกล้างตั้งแต่กระโหลกศีรษะยันง่ามนิ้วเท้า!”

แน่นอนว่าล่าเจียวไม่ได้หมายถึงเพียงแค่ล้างร่างกายภายนอกเท่านั้น แต่รวมถึงกริยามารยาทต่าง ๆ ที่คุณหนูในห้องหอจำต้องมี

ต้องสามารถดีดพิน คัดอักษร แต่งกลอนได้ การทานอาหารได้ยินเสียงซูดซาดออกมาเช่นนี้ อย่าหวังว่านางจะได้แสดงมันออกมาต่อหน้าท่านย่าเลย

แค่นึกถึงท่านย่าจอมโหดกับท่านปู่จอมเป๊ะ ล่าเจียวก็รู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง อยู่กับท่านแม่ที่ปากร้ายแต่ใจดีย่อมตรงจริตนางที่สุด