บทที่ 3 ล้างมือหรือยัง

บทที่ 3

ล้างมือหรือยัง

“ซีด~อ้า”

เสียงซูดซาดพร้อมครางออกมาเบา ๆ ของสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มช่างน่าเอ็นดูนัก ทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมารวมถึงลูกค้าที่ทานบะหมี่อยู่ถึงกับหันขวับไปมองเป็นตาเดียว

ดวงตากลมโตคลอหน่วยไปด้วยน้ำตา ใบหน้าแดงก่ำ หูแดง จมูกแดงลามไปถึงลำคอของนางชวนมองไม่น้อยเมื่อมันเกิดขึ้นกับนางผู้นี้

ตึก!

เสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ชามบะหมี่ แต่เป็นกาน้ำชาที่แม่ค้ายกมาวางให้ถึงโต๊ะ

ล่าเจียวในยามนี้ไม่สนใจสังเกตสีหน้าใครอยู่แล้ว เพราะนางกำลังทรมาน มือบางคว้ากาน้ำชามาเทใส่จอกแล้วกรอกเข้าปากไปในทันที

กว่าล่าเจียวจะหายเผ็ดได้ต้องขอร้องแม่ค้าทั้งน้ำตาให้เอาเกลือเม็ดมาให้นางอมที อาการเผ็ดจึงได้ทุเลาลง

“หายเผ็ดแล้วรึ อาการอย่างกับคนกำลังจะตาย” น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นแต่มือกลับล้วงผ้าเช็ดหน้าในอกเสื้อโยนให้ “เพราะสมเพชหรอกเลยเมตตา รีบเช็ด น้ำมูกจะไหลเข้าปากแล้ว”

“ขอบคุณที่สมเพชข้าก็แล้วกัน”

ล่าเจียวยื่นมือไปรับได้ทันท่วงที กางผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกเช็ดน้ำหูน้ำตาอย่างไม่เกรงใจ ใบหน้าเล็กก้มลงมองบนโต๊ะ ในชามยังมีเส้นและเกี๊ยวเหลืออยู่อีกหลายชิ้น ข้าง ๆ กันก็ยังเหลือเม็ดพริกสีแดงอยู่อีกเกือบสิบเม็ด ของร้อนกับอาหารเผ็ดทานคู่กันอย่างไรก็ทรมาน

“น่าจะรอให้เย็นลงก่อน เอาอย่างไรดี จะไปต่อหรือพอแค่นี้”

เปลือกถั่วจากแม่ค้าถูกโยนลงในชามบะหมี่ บ่งบอกว่านางไม่เห็นด้วยที่ล่าเจียวจะกินต่อ ร่างเพรียวบางหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“ยังจะกินต่ออีกหรือ เดี๋ยวก็ได้ตายคาร้านข้าหรอก”

“ฝากฝังศพได้ด้วยหรือไม่เล่า”

ล่าเจียวสวนคำพูดกลับในทันที ครั้งนี้ได้ทั้งเปลือกถั่วต้มและเมล็ดที่ยังไม่ได้กินจากอีกฝ่ายมาเต็ม ๆ

“ไอ้เจ้าลูกคนนี้ ยอกย้อนเก่งเหลือเกิน แม่เอ็งยังไม่แก่!”

ล่าเจียวพรูลมออกจากปาก ไล่เปลือกถั่วต้มที่เกาะอยู่บนใบหน้าออกไป

“เหอะ! ที่แท้ก็เก็บความโกรธเคืองจากก่อนหน้านี้มาลงชามบะหมี่ของผู้อื่น เสียดายของนะยาย คนอดยากมีถมเถ พอตัวเองมีกินมีใช้เข้าหน่อยก็ฟุ่มเฟือยเลย”

ถ้าสามารถมองเห็นควันออกจากหูได้ ล่าเจียวคงได้เห็นมันออกมาจากสตรีตรงหน้าเป็นคนแรก นางไม่ถือสาที่ถูกอีกฝ่ายโยนถั่วใส่หน้า ส่วนอีกคนก็ดันถือเรื่องอายุเป็นสำคัญ

“เดี๋ยวก็โดนตบปาก ถ้ายายเจ้ามานั่งอยู่ตรงนี้ได้ ข้านี่แหละจะวิ่งหนีเป็นคนแรก”

“ดูพูดเข้า หน้าสิ่วหน้าขวานก็ยังจะทิ้งกันได้ลงคอหรือ”

ทั้งคู่จ้องตากันอย่างเอาเป็นเอาตาย บริเวณโดยรอบเงียบกริบ เพราะลูกค้าคนอื่นต่างรอฟัง รอดูท่าทีของสตรีทั้งสองอยู่ ถ้ายึดจากน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางของทั้งคู่ในเวลานี้ ใครต่างก็ลงความเห็นกันว่า

ได้ตบกันก็ครานี้!

“ฮ่า ๆ”

แต่กลายเป็นว่าสตรีต่างวัยทั้งสองกลับประสานเสียงพากันหัวเราะออกมาท้องคัดท้องแข็ง ทำเอาคนที่มองอยู่ตามอารมณ์ไม่ทัน

“ไอ้ลูกหมา ป่านนี้ยายเจ้าคงแช่งชักหักกระดูกข้าแล้ว โทษฐานสอนสั่งหลานสาวนางให้เสียผู้เสียคน”

“บ้า” ล่าเจียวหยุดหัวเราะพร้อมใช้ตะเกียบคีบเปลือกถั่วออกจากชามบะหมี่ “เผากระดาษเงินกระดาษทอง บ้านพร้อมที่ดินไปให้ทุกปี แค่นี้ท่านยายก็น่าจะพอใจนะ ว่าแต่ล้างมือก่อนแกะเปลือกถั่วหรือยัง ข้าจะได้กินบะหมี่ต่อ”

สตรีสูงวัยกว่าพยักหน้ารับหงึกหงัก ล่าเจียวที่อาการเผ็ดทุเลาลงแล้วจึงได้หยิบพริกเข้าปากแล้วซดบะหมี่ในชามต่อ

“ข้าล้างแล้ว แต่คนขายถั่วอาจยัง”

พรูด! แค่ก ๆ

อาการสำลักน้ำหูน้ำตาไหลของล่าเจียวทำให้แม่ค้ายังสาวถึงกับหัวเราะ ปรบมือด้วยความชอบใจ

ใครบอกครอบครัวเป็นเซฟโซน สตรีตรงหน้าล่ะไม่ใช่

“เหอะ! สะใจนักใช่หรือไม่ที่เห็นผู้อื่นลำบาก”

ล่าเจียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดแง่งอน แต่ครู่ต่อมาก็หลุดหัวเราะเพราะสตรีที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนแววตาเปล่งประกายดูมีความสุขยิ่งนัก

ภาพหัวเราะคิกคักของสตรีทั้งสองรวมถึงถ้อยความที่พวกนางโต้กันไปมาทำให้ลูกค้าที่อยู่ในร้านจับใจความทั้งหมดได้ว่า แท้จริงแล้วสตรีทั้งสองเป็นแม่ลูกกัน!