บทที่ 11

ปลายสายได้ยินเสียงน้ำไหลราง ๆ

เสิ่นชิงซูลมหายใจสะดุด กลั้นอารมณ์พูด “ซืออวี่ไข้สูงไม่ลด ตรวจแล้วเป็นโรคหลอดลมอักเสบเฉียบพลัน ต้องนอนโรงพยาบาลให้น้ำเกลือ”

โจวอวี๋ชูได้ยินเสียงก็ร้อนรน “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้? ตอนกลางวันซือเหยียนส่งเขาไปยังดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

น้ำเสียงไต่ถามนี้ทำให้เสิ่นชิงซูอดขมวดคิ้วไม่ได้ “คุณโจว ฉันจำเป็นต้องบอกคุณว่าร่างกายซืออวี่อ่อนแอมาก เขามีของหลาย ๆ อย่างที่ห้ามกิน

พอพูดจบแล้วเสิ่นชิงซูก็วางสายเลย

เขาบีบโทรศัพท์มือถือ มองฟู่ซืออวี่ที่ขมวดคิ้วด้วยความทรมานนอนหมดสติอยู่บนเตียงผู้ป่วย รู้สึกไฟในอกกำลังแผดเผาอวัยวะเธอให้ทรมาน

พยาบาลเข้ามาใส่เข็มให้ฟู่ซืออวี่

หลังจากเติมน้ำเกลือไปสิบกว่านาที ฟู่ซืออวี่เหงื่อออกประมาณหนึ่งแล้วไข้จึงลด

ทันใดนั้นประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักออก

ฟู่ซือเหยียนเดินเข้ามากับโจวอวี๋ชู

“ซืออวี่!”

โจวอวี๋ชูรีบร้อนไปที่ข้างเตียง เห็นท่าทางเติมน้ำเกลือหลับลึกของฟู่ซืออวี่แล้วก็น้ำตาไหล

เธอลูบใบหน้าของฟู่ซืออวี่แล้วเรียกเบา ๆ “ซืออวี่?”

ฟู่ซืออวี่งัวเงียลืมตาขึ้นมา พอเห็นโจวอวี๋ชูก็เรียกเบา ๆ “แม่”

“แม่อยู่นี่!” โจวอวี๋ชูลูบใบหน้าของฟู่ซืออวี่ พูดเสียงสะอื้น “ลูกรักไม่ต้องกลัวนะ แม่จะอยู่เป็นเพื่อนลูก!”

“แม่ แม่อย่าไป...”

“แม่ไม่ไป” โจวอวี๋ชูร้องไห้ ท่าทางสงสารลูกทำให้คนเห็นแล้วพลอยสะเทือนใจ

ฟู่ซืออวี่หลับตาลงผล็อยเข้าสู่นิทราอีกครั้ง

โจวอวี๋ชูร้องไห้ไม่เป็นเสียง อย่างกับฟู่ซืออวี่ป่วยหนักอะไรอย่างนั้น

ฟู่ซือเหยียนเดินเข้ามา ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะยื่นให้โจวอวี๋ชู “ซืออวี่แค่หลับไปเฉย ๆ คุณไม่ต้องห่วงหรอก”

โจวอวี๋ชูรับผ้าเช็ดหน้ามา ตามด้วยหมุนตัวโถมเข้าอ้อมอกฟู่ซือเหยียน “เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าตอนนั้นฉันไม่ได้คลอดยาก ร่างกายซืออวี่ก็จะไม่แย่ขนาดนี้ ฉันทำร้ายซืออวี่เอง...”

“อย่าพูดโง่ ๆ สิ” มือใหญ่ข้างหนึ่งของฟู่ซือเหยียนตบบ่าของโจวอวี๋ชูเบา ๆ “ซืออวี่ได้ยินแล้วจะเสียใจนะ”

โจวอวี๋ชูร้องไห้เสียใจมาก ฟู่ซือเหยียนปลอบใจเสียงนุ่มนวลตลอด

เสิ่นชิงซูยืนอยู่ปลายเตียงมองทุกอย่างเงียบ ๆ

ความเจ็บปวดในหัวใจลามออกไปอย่างมิอาจควบคุม ทว่าบนใบหน้ากลับด้านชา

เธอคิด เธอไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีก

เสิ่นชิงซูเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยเงียบ ๆ พอหมุนตัวก็เจอกับฉินฟางที่พาสาวใช้คนหนึ่งเดิมมาอย่างรีบร้อน

เธอขมวดคิ้วและหลบเปิดทางให้ตามจิตใต้สำนึก

ไม่คิดว่าฉินฟางมาถึงก็ง้างมือตบเธอ

เสียงตกหน้าดังชัดแจ๋วกึกก้องทางเดินในยามดึก

เสิ่นชิงซูถูกตบหน้าหันไปอีกทางหนึ่ง กลิ่นคาวหวานคละคลุ้งอยู่ในปาก

“ฉันก็ว่าอยู่แล้วไง แม่เลี้ยงไม่สนิทเท่าแม่แท้ ๆ! ถ้าซืออวี่เป็นอะไรไป ฉันไม่จบกับเธอแน่!”

จู่ ๆ ก็โดนตบ เสิ่นชิงซูเอามือกุมใบหน้าขมวดคิ้วจ้องฉินฟางด้วยสีหน้าที่แย่ถึงขีดสุด

เสียงนี้ทำให้ฟู่ซือเหยียนกับโจวอวี๋ชูก็มาด้วย

ฟู่ซือเหยียนมองเสิ่นชิงซูแล้วหันไปมองฉินฟาง ขมวดคิ้วน้อย ๆ “แม่ นี่แม่ทำอะไรเนี่ย?”

“ฉันทำอะไร?” ฉินฟางพูดเสียงเย็นชืด “ฉันสั่งสอนนังคนนี้ที่ไม่ประสงค์ดีแทนซืออวี่น่ะสิ! ถ้าไม่ใช่ผู้อำนวยการโจวโทรหาฉัน ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าซืออวี่ถูกนังนี่ทำให้ต้องเข้าห้องฉุกเฉินกลางดึก!”

ผู้อำนวยการโจวคือลูกชายคนโตของตระกูลโจว เป็นพี่ชายของโจวอวี๋ชู

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวอวี๋ชูก็รีบเดินไปคล้องแขนฉินฟาง แล้วเกลี้ยกล่อมเสียงอ่อนโยน “น้าฉินคะ น้าอย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ พี่หนูบอกน้ายังไงคะ? เข้าใจผิดหรือเปล่า? คุณเสิ่นเห็นซืออวี่เหมือนลูกแท้ ๆ เธอจะทำร้ายซืออวี่ได้ยังไงคะ?”

“เสี่ยวชู เธออย่าถูกนังนี่หลอกเอานะ!”

ฉินฟางถลึงตาใส่เสิ่นชิงซูพร้อมกุมมือโจวอวี๋ชูถอนหายใจ “ซืออวี่ยังเด็กถูกมันล้างสมองก็ช่างเถอะ เธอเป็นแม่บังเกิดเกล้าของซืออวี่ต้องรู้จักความชั่วร้ายของคน! แม่ของเสิ่นชิงซูคือฆาตกร มันก็โหดเหี้ยมเหมือนกับแม่แท้ ๆ ของมันนั่นแหละ ที่ตระกูลเจียงกับตระกูลเสิ่นไม่ยอมรับมันก็คือหลักฐานที่ดีที่สุด!”

โจวอวี๋ชูพูดไม่ออก มองเสิ่นชิงซูด้วยสายตาเหลือเชื่อ

“คุณเสิ่น ที่น้าฉินพูดเป็นความจริงเหรอคะ?”

เสิ่นชิงซูแทบจะโกรธจนหัวเราะ เธอไม่คิดว่าตัวเองต้องสนใจโจวอวี๋ชู

เธอแค่มองฉินฟาง วางมือที่กุมใบหน้าลง ตามด้วยพูดเสียงเย็น

“อย่างแรก ทำไมฟู่ซืออวี่ถึงเป็นไข้ คุณนายฉินถามลูกชายของคุณได้ อย่างที่สอง ถ้าคุณนายฉินแยกแยะการป้องกันตัวเองจนทำให้เกิดการเสียชีวิตกับฆาตกรไม่ได้ ก็ให้ลูกชายคุณช่วยปูความรู้ทางกฎหมายให้คุณได้ ยังไงคุณนายฉินก็เป็นนายหญิงตระกูลไฮโซ ไม่มีความรู้พื้นฐานอย่างนี้ออกบ้านจะตกเป็นที่หัวเราะเอานะคะ”

“เธอ! ฉินฟางโกรธจัด” “เสิ่นชิงซู เธอไม่เห็นผู้หลักผู้ใหญ่อยู่ในสายตา!”

เสิ่นชิงซูแสยะยิ้ม “ฉันยังคำเดิม คุณเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่น่าเคารพก่อน ฉันถึงจะได้ไม่เห็นผู้ใหญ่อยู่ในสายตา”

“คุณเสิ่น” โจวอวี๋ชูเสียงอ่อนโยน ท่าทางไกล่เกลี่ย “น้าฉินเป็นห่วงเลยผลีผลามไป เธอคือผู้ใหญ่ เราเป็นเด็กก็ควรเข้าใจเธอให้มาก คุณพูดน้อย ๆ หน่อยเถอะ”

ฉินฟางได้ยินโจวอวี๋ชูพูดคำนี้ก็อารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย “ดูสิ นี่สิถึงจะเป็นผู้หญิงดี ๆ ที่มีการอบรม!”

เสิ่นชิงซูรู้น่าขำสิ้นดี

คนอื่นมีอคติมากมายเป็นภูเขาเลากา เธอรู้ดีว่าพูดไปสองไพรเบี้ย

เธอหันไปมองฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว ดวงตาดำขลับมีอารมณ์ยากจะแยกแยะ ในตอนที่เสิ่นชิงซูมองเขา สายตาของเขาก็เบนไปทางเสิ่นชิงซูด้วย

สี่สายตาประสานกัน

เสิ่นชิงซูใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า กลับยกยิ้มมุมปากที่ถูกฉินฟางตบจนแตกพลางแค่นเสียงหัวเราะ

“ฉันเซ็นข้อตกลงการหย่าแล้ว สองวันนี้คุณก็หาเวลา เราไปเอาใบหย่าที่สำนักงานเขตกัน”

ฟู่ซือเหยียนเลิกคิ้ว ขณะกำลังจะพูด ฉินฟางก็สอดปากเข้ามาอย่างอดรนทนไม่ไหว

“เซ็นแล้วก็ดี! ซือเหยียน แกยังรออะไรอีก! พรุ่งนี้ก็ไปเอาใบหย่าที่สำนักงานเขตเลย!”

โจวอวี๋ชูได้ยินจึงมองไปทางฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้วแน่น ดวงตาดำมืดมองไปทางโจวอวี๋ชู

สายตานั้นลึกไม่เห็นก้น ชวนให้คนตกใจอย่างไม่มีสาเหตุ

โจวอวี๋ชูลมหายใจชะงัก ใบหน้าซีดเผือดฉับพลัน

วินาทีต่อมา ร่างอรชรอ่อนระทวยล้มพับหลับตาทั้งคู่หมดสติ

“เสี่ยวชู?!” ฉินฟางสะดุ้ง เพิ่งยื่นมือไปจะประคองโจวอวี๋ชู ฟู่ซือเหยียนก็รับตัวโจวอวี๋ชูแล้วอย่างเร็วกว่าเธอก้าวหนึ่ง

ฟู่ซือเหยียนอุ้มโจวอวี๋ชูที่หมดสติวิ่งไปทางห้องฉุกเฉิน

เงาหลังร้อนรนนั้นค่อย ๆ ลับตาคลองจักษุเสิ่นชิงซูไปทีละน้อย

ในคืนฤดูหนาวหิมะโปรยปรายเมื่อห้าปีก่อน ผู้ชายที่เดินมาทางเธอจากแสงย้อนนั้นสุดท้ายก็ยังเดินผ่านเธอไป ตรงไปหาผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ที่แท้เขาก็ไม่เคยเป็นของเธอ

เสิ่นชิงซูถอนสายตากลับ ออกแรงเม้มริมฝีปาก ข่มไอร้อนในดวงตา ก่อนจะหมุนตัวจากไปอย่างไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์