บทที่ 763

“ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ”

หานหมิงอวี่ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดเหมือนโดนใส่ร้าย น้ำเสียงจึงเย็นชาลงหลายส่วน “เสิ่นชิงซู ผมรู้นะว่าคุณไม่ชอบขี้หน้าผม แต่ในสายตาคุณ ผมเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง?”

เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปาก

เธอไม่ได้หมายความแบบนั้น

แค่รู้สึกว่าระหว่างชีหมิงเสวียนกับหานหมิงอวี่ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ๆ อย่างน้อยที่สุด ระหว่างพวกเขาก็ต้องมีใครสักคนที่ปิดบังอะไรบางอย่างไว้

แต่ในเมื่อหานหมิงอวี่ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้ เธอก็จะไม่เซ้าซี้ต่อ

อีกอย่างตอนนี้ชีหมิงเสวียนก็นอนหมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราว หานหมิงอวี่ก็ยืนกรานปฏิเสธ เธอเองก็คงพูดอะไรมากไม่ได้

“ในเมื่อคุณเป็นห่วงชีหมิงเสวียนขนาดนี้ งั้นก็ฝากเธอไว้กับคุณแล้วกัน ผมกำลังหาทางปลีกตัวไม่ได้อยู่พอดี!” หานหมิงอวี่พูดจบ ก็ยื่นใบแจ้งหนี้ในมือให้เสิ่นชิงซู “ตั้งแต่วันนี้ไป คุณดูแลเธอแล้วกัน ผมไปล่ะ”

เสิ่นชิงซูรับใบแจ้งหนี้มา “คุณ...”

หานหมิงอวี่โบกมือ “ไปล่ะ”

แล้วเขาก็เดินจากไปดื้อ ๆ แบบนั้นเลย

เสิ่นชิงซูมองแผ่นหลังอันไร้เยื่อใยของหานหมิงอวี่ คิ้วขมวดมุ่น

ฟู่ซือเหยียนยื่นมือมาดึงใบแจ้งหนี้ไป “เดี๋ย