บทที่ 764

สองทุ่มตรง

เส้าชิงขับรถมาส่งฟู่ซือเหยียนกลับหลีเจียงวิลล่า

คนที่ตามมาด้วยคือชีเยว่

แน่นอนว่า เรื่องที่พาชีเยว่กลับมาด้วยนี้ ได้รับความเห็นชอบจากเสิ่นชิงซูแล้ว

ก่อนที่ชีหมิงเสวียนจะฟื้น หรงฮ่าวกรุ๊ปและชีเยว่จะอยู่ในความดูแลชั่วคราวของฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนไม่ได้บอกความจริงกับชีเยว่ แต่เขาคิดว่าลึก ๆ แล้วชีเยว่คงพอเดาได้บ้าง

ตอนที่ฟู่ซือเหยียนไปรับที่บ้านตระกูลชี เห็นขอบตาเด็กน้อยแดงก่ำ

น่าจะแอบไปร้องไห้มาแน่ ๆ

เขามองชีเยว่แล้วรู้สึกเหมือนเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กซ้อนทับ อดสงสารไม่ได้

ปกติชีหมิงเสวียนมักจะทิ้งชีเยว่ไว้กับแม่บ้านและทีมงานปั้นทายาทสืบทอด อันที่จริงชีเยว่แทบไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นในครอบครัวเลย

เสิ่นชิงซูได้ยินเสียงรถ จึงพาลูกทั้งสองเดินออกมา

ประตูรถด้านหลังเปิดออก ฟู่ซือเหยียนก้าวลงมาก่อน

ชีเยว่เดินตามหลังมาติด ๆ

พอเขายืนทรงตัวได้ ก็ได้ยินเสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้น...

“พ่อคะ~!”

เสี่ยวอันหนิงวิ่งถลันเข้ามาก่อนใครเพื่อน อ้าแขนกว้างใส่ฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนก้มตัวลง ใช้สองมืออุ้มตัวเธอชูขึ้น แล้วแกว่งไปมาในอากาศ

เสี่ยวอันหนิงรู้สึกเหมือนได้บิน เสียงหัวเราะ