บทที่ 8 ข้างกัน

บรรยากาศยามโพล้เพล้ ณ วัดป่าริมทะเลแห่งนี้ช่างดูเข้มขลังกว่าทุกวัน แสงสีส้มริบหรี่บริเวณขอบฟ้าค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยสีน้ำเงินเข้มยามวิกาล เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งแว่วมาเป็นจังหวะหนักแน่นกว่าช่วงกลางวัน วันนี้ตรงกับวันพระใหญ่ ชาวบ้านนับสิบชีวิตต่างพร้อมใจกันสวมชุดขาวสะอาดตา ทยอยเดินขึ้นศาลาไม้เพื่อทำวัตรเย็น

มธุสรในชุดขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงค่าด้วยกริยาที่สำรวม นั่งพับเพียบอยู่แถวหน้าสุด มือเรียวพนมขึ้นประคองดอกบัวหลวงที่เธอเด็ดมาเมื่อกลางวันไว้กลางอก กลิ่นหอมจาง ๆ ของมันช่วยกล่อมเกลาจิตใจที่เคยฟุ้งซ่านให้สงบลงอย่างประหลาด

แต่ความสงบนั้นก็มักจะมีปัจจัยภายนอกมาคอยกวนน้ำให้กระเพื่อมอยู่เสมอ

“คุณน้าคะ สวดบทนี้หน้าไหนนะคะ หนูหาไม่เจอเลย ตาลายไปหมดแล้วเนี่ย”

เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูพร้อมกับร่างสูงโปร่งของปราณที่เขยิบเข้ามาใกล้จนไหล่เบียดกัน ทำให้มธุสรต้องลอบถอนหายใจ

“หน้ายี่สิบสี่ แล้วเธอก็ช่วยขยับออกไปหน่อย ปราณ คนมองกันหมดแล้ว” มธุสรดุเสียงเบาโดยไม่หันไปมอง

“แหะ ๆ หนูหาไม่เจอจริง ๆ นี่คะ มัวแต่มองความสวยของคุณน้า จนแทบไม่ได้มองอย่างอื่น”

“นี่! ตั้งใจสวดมนต์”

มธุสรทำหน้าดุ พนมมือขึ้นแล้วหลับตาลงทันที  ปราณยกยิ้มมุมปากด้วยท่าทีชอบใจ ก่อนจะก้มลงสวดมนต์ตามเสียงนำของหลวงตา

เสียงสวดมนต์ทำวัตรเย็นดังกังวานไปทั่วศาลา ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหว มธุสรหลับตาลงพยายามรวบรวมสมาธิ แต่สัมผัสอุ่น ๆ จากต้นแขนของคนข้างกายที่จงใจนั่งเบียดกระแซะเข้ามา ทำให้เธอยิ่งรู้สึกว่า ใจ ของเธอเองนั่นแหละที่ไม่รักดี มันเต้นแรงแข่งกับจังหวะการสวดมนต์จนเธอเริ่มแยกไม่ออกว่าความสงบที่แท้จริงคืออะไรกันแน่

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีสงฆ์ ชาวบ้านต่างแยกย้ายกันกลับบ้านทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัด มธุสรและปราณเดินเคียงกันกลับไปยังเรือนพักอุบาสิกาหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายวัดเพียงหลังเดียว พื้นที่ข้างเรือนเป็นป่าละเมาะและต้นมะพร้าวสูงชันที่เอนลู่ไปตามลมทะเล

“เมื่อคืนนอนคนเดียวเหงามั้ยคะ คืนนี้ปราณมานอนเป็นเพื่อนคุณน้าแล้วนะ รับรองได้เลยว่าอบอุ่นปลอดภัยเหมือนนอนที่บ้านเลยค่ะ”

ปราณพูดพลางแกว่งไฟฉายไปมาอย่างร่าเริง

“อบอุ่นหรือวุ่นวายกันแน่...” มธุสรบ่นพึมพำ เธอเดินแยกออกไปทางห้องน้ำรวมที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อล้างหน้าแปรงฟันเตรียมเข้านอน

มธุสรใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานกว่าปกติ เธอส่องกระจกมองใบหน้าตัวเองที่มีรอยแดงจาง ๆ จากแสงแดดปักษ์ใต้ และความสับสนที่ฉายชัดในดวงตา เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่รักความสมบูรณ์แบบของเธอจะต้องมาลงเอยด้วยการนอนในวัดป่ากับเด็กสาวที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แถมเด็กคนนั้นยังประกาศโต้ง ๆ ว่าจะ จีบ เธออีก

‘พุทโธ...พุทโธ...พุทโธ ห้ามไปหวั่นไหวเด็ดขาดนะสร อย่าลืมว่าเคยเจออะไรมาบ้าง อย่าแพ้รอยยิ้มหวาน ๆ นั่นเด็ดขาด ห้ามเลยนะ’

มธุสรเตือนสติตัวเองก่อนจะเดินกลับเข้าห้องพัก ทว่าเมื่อก้าวเท้าเข้ามาข้างใน เธอก็ต้องชะงักในทันทีกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่มีเพียงหน้าต่างบานเกล็ดไม้นั้น ปราณได้จัดการปูผ้าปูที่นอนบาง ๆ ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว บนที่นอนของคุณนายร้านทองมีหมอนที่วางไว้อย่างประณีต พร้อมกับผ้าห่มที่พับไว้อย่างสวยงาม

แต่สิ่งที่ทำให้มธุสรคิ้วขมวดคือ...

ที่นอนอีกผืนของปราณที่ปูวางขนานอยู่ข้างกัน ชนิดที่ว่าถ้าใครคนหนึ่งพลิกตัวแขนก็อาจจะพาดไปโดนกันได้ทันที

ปราณที่อยู่ในชุดนอนแขนสั้นกางเกงขาสั้นลายทางสีนวล นั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนที่นอนพลางตบมือลงบนฟูกฝั่งของมธุสรเบา ๆ

“มานอนสิคะคุณน้า หนูปูที่นอนให้เรียบร้อยแล้ว กลิ่นแดดหอมเชียวค่ะ เมื่อตอนบ่ายหลังจากกลับมาจากเก็บบัว หนูเอาที่นอนคุณน้าไปผึ่งแดดให้ด้วย”

มธุสรยืนกอดอก มองดูความใกล้ชิดนั้นด้วยสายตาพิจารณา

“ปราณ ทำไมที่นอนของเธอมันวางใกล้ที่นอนฉันขนาดนั้นล่ะ พื้นที่ในห้องนี้ออกจะกว้างขวาง เธอก็ขยับออกไปหน่อยสิ”

“โหยคุณน้า พื้นกว้างแต่หัวใจของปราณน่ะมันดวงนิดเดียวเองนะคะ” ปราณเริ่มทำหน้าละห้อย “ที่นี่ท้ายวัดนะคะ หลังห้องก็เป็นป่า ข้างหน้าก็เป็นทะเล หนูกลัวผีค่ะ อีกอย่างคุณน้าไม่กลัวเหรอคะ วัดเก่าขนาดนี้ ต้องมีเรื่องเล่าบ้างแหละ”

เมื่อคนเด็กกว่าเอ่ยมาแบบนั้น มธุสรก็เริ่มหันมองซ้ายมองขวา แต่สุดท้ายก็กลับมาวางสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม ตอบกลับด้วยเสียงดุ ๆ

“อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ ฉันอยู่มาคืนนึงแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเลย ขยับออกไปเดี๋ยวนี้”

มธุสรยังคงยืนยันคำเดิมพลางทำหน้านิ่ง

“จริง ๆ นะคะคุณน้า หนูเคยได้ยินมาว่าวัดทางใต้เนี่ย...เจ้าที่แรงนะคะ โดยเฉพาะศาลาเก่าหน้าวัดที่เขาลือกันว่า...”

“บรู๊วววววววววววววววววววว!”

ในจังหวะที่ปราณกำลังจะเล่าเรื่องชวนขนลุก เสียงสุนัขในวัดหลายสิบตัวก็พร้อมใจกันเห่าหอนรับช่วงกันเป็นทอด ๆ เสียงนั้นแหลมสูงและเย็นยะเยือกโหยหวนไปตามลมทะเลที่พัดกระแทกบานเกล็ดหน้าต่างจนดัง กรับ! กรับ!

มธุสรที่ใจแข็งเมื่อครู่ ถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายที่เคยสง่างามสะดุ้งสุดตัว เธอไม่รอช้า รีบกระโจนลงบนที่นอนของตัวเองทันทีพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดหัวภายในวินาทีเดียว

“กรี้ดดดด ไอ้หมาบ้า มาเห่าอะไรตอนนี้!” มธุสรร้องอุทานออกมาแผ่วเบาใต้ผ้าห่ม “ปราณ ปิดไฟเเล้วมานอนเร็วเข้า!”

ปราณที่เห็นท่าทางของคุณนายร้านทองถึงกับหลุดหัวเราะคิกคักจนไหล่สั่น เธอรีบปิดสวิตช์ไฟแล้วมุดตัวลงในที่นอนของตัวเองที่วางติดกัน

และเมื่อเสียงของสุนัขเงียบลง น้ำเสียงบางเบาของคนเด็กกว่าที่นอนอยู่ข้าง ๆ คนที่ยังนอนคลุมโปงก็เอ่ยขึ้น

“ไหนว่าไม่กลัวไงคะคุณน้า คลุมโปงมิดเชียว เดี๋ยวก็ขาดอากาศหายใจตายหรอกค่ะ”

ปราณแกล้งแหย่พร้อมกับดึงชายผ้าห่มของมธุสรลงเล็กน้อยให้เห็นแค่ดวงตาคมโตที่ตอนนี้ฉายแววตื่นตระหนก

“ไม่ต้องมาพูดเลย หมาพวกนั้นมันหอนอะไรกันก็ไม่รู้” มธุสรพูดเสียงอู้อี้ แววตาที่เคยถือตัวตอนนี้ดูเปราะบางเหมือนเด็กสาวที่ขวัญเสีย

“มันคงหอนต้อนรับคุณน้ามั้งคะ”

ปราณหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปกุมมือของมธุสรที่กำขอบผ้าห่มไว้แน่น

“ไม่ต้องกลัวนะคะ ปราณอยู่ตรงนี้แล้ว และปราณก็ไม่กลัวผีด้วย ต่อให้ผีมา ปราณก็จะไล่ให้เองค่ะ”

มธุสรนิ่งไปครู่หนึ่ง สัมผัสอุ่นจากมือของปราณช่วยบรรเทาความหนาวเย็นจากเสียงหมาหอนข้างนอกได้จริง ๆ แม้จะอยากดึงมือออกตามนิสัยถือตัว แต่ในวินาทีที่ความมืดและความเงียบปกคลุมเหลือเพียงเสียงคลื่น เธอจึงยอมปล่อยให้ปราณกุมมือไว้แบบนั้น

“เธอตั้งใจแกล้งฉันให้ตกใจใช่มั้ย พอรู้ว่าฉันกลัวผีก็จะได้มีข้ออ้างมานอนข้างกัน” มธุสรบ่นเบา ๆ แต่ไม่ได้ชักมือกลับ

“ปราณไม่ได้แกล้งนะคะ จริง ๆ วัดนี้มันก็ดูหลอน ๆ น่ากลัวนิด ๆ ค่ะ แต่พอเห็นคุณน้ากลัวกว่า ปราณเลยต้องเข้มแข็งไงคะ” ปราณพูดพลางยิ้มในความมืด “นอนเถอะค่ะคนสวยของปราณ ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้วนะคะ”

ปราณหันไปมองหน้าคนข้าง ๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่มธุสรหันมาสบสายตาเธอเข้าพอดี

“ฉันเป็นคนสวยของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่าพูดจาชวนอ้วกแบบนั้นได้มั้ย”

“โห ถึงกับจะอ้วกเลยเหรอคะ งั้นปราณไปหากระโถนให้ก่อนค่ะ” ปราณเตรียมจะลุกจากที่นอน

“ไม่ต้อง!! ฉันประชด”

คนเด็กกว่าหันกลับมายิ้มแฉ่ง “อ้าวเหรอคะ ก็คิดว่าอยากอ้วกจริง ๆ”

มธุสรถึงกับลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะบ่นพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง

“ให้ตายเถอะ ยังไงฉันก็หนีเธอไม่พ้นใช่มั้ย”

คำบ่นนั้นไม่ได้เบาเกินกว่าที่ปราณจะไม่ได้ยิน คนเด็กกว่าจึงเอ่ยตอบ

“ถ้าคิดว่าหนีไม่พ้นก็ไม่ต้องหนีให้เหนื่อยสิคะ ปล่อยให้หนูจีบคุณน้าเถอะนะคะ”

มธุสรไม่ได้ตอบอะไรกลับไปหลังจากได้ยินประโยคนั้น แทบไม่ได้เอาคำพูดของปราณมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย บวกกับความเหนื่อยล้าทำให้เธอหลับตาลงท่ามกลางความเงียบที่มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้าง ๆ

เป็นเครื่องยืนยันว่าคืนนี้เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับความว่างเปล่าเพียงลำพัง ความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ เริ่มซึมซับเข้าสู่หัวใจ เป็นความอบอุ่นที่ไม่ได้มาจากผ้าห่มไหมพรม ไม่ได้มาจากเตียงนอนนุ่ม ๆ แบบที่คุ้นชิน แต่มาจากมือของเด็กสาวที่เธอพยายามจะดึงมือกลับตลอด แต่ปราณกลับกุมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

สุดท้ายมธุสรก็จำใจปล่อยเลยตามเลย เพราะง่วงเต็มที

‘อยากจับก็จับ จับให้พอเลย เด็กบ้า!’