บทที่ 7 แค่ไว้ใจ

แสงแดดจัดจ้าในช่วงสายของภาคใต้แผ่รัศมีลงมายังลานวัดป่า กลิ่นอายทะเลจาง ๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศที่โชยมาจากโรงครัวทำให้บรรยากาศรอบตัวดูคึกคักเป็นพิเศษ

วันนี้เป็นวันพระ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงต่างพากันหิ้วปิ่นโตและถาดอาหารมาทำบุญที่วัดกันอย่างเนืองแน่น มธุสรในชุดขาวสะอาดตานั่งสำรวมอยู่บนศาลาไม้ มั่นคงและสง่างามดุจรูปปั้น ทว่าสายตาเธอกลับคอยชำเลืองมองร่างสูงโปร่งข้างกายที่กำลังช่วยชาวบ้านจัดจานอาหารอย่างขยันแข็งขันราวกับรู้จักคุณย่าคุณยายที่มาวัดมานานแสนนาน

อยู่ที่ไหนก็พร้อมจะสนิทกับเค้าไปทั่วเลย เด็กคนนี้ เหลือจะเชื่อเลยจริง ๆ

หลังจากพระฉันเพลเรียบร้อยแล้ว ปราณก็เดินกลับมาพร้อมถาดอาหารใบโตที่อัดแน่นไปด้วยกับข้าวพื้นเมืองสีสันจัดจ้าน

“มาค่ะคุณน้า พระท่านฉันเพลเสร็จแล้ว ถึงเวลาพวกเราลาข้าวพระมากินกันแล้วค่ะ”

มธุสรมองดูสำรับตรงหน้าแล้วลอบกลืนน้ำลาย แต่ไม่ใช่เพราะความหิว แกงส้มปลากะพงยอดมะพร้าวสีเหลืองจัดจนเกือบส้ม แกงไตปลาที่เข้มข้นจนส่งกลิ่นหอมฉุย และคั่วกลิ้งเนื้อที่ดูจากพริกแกงแล้วน่าจะเผ็ดร้อนถึงทรวง

อาหารทุกอย่างดูน่ากิน แต่คงไม่เหมาะกับคนไม่กินเผ็ดอย่างเธอ

“เธอเอากับข้าวมาทำไมเยอะแยะเนี่ย แต่ละอย่างก็สีสันจัดจ้านเหลือเกิน ฉันกินเผ็ดไม่เก่งหรอกนะ”

“อ้าว คุณน้ากินเผ็ดไม่ได้เหรอคะ เสียดายจัง มาใต้ทั้งทีน่าจะลองอาหารท้องถิ่นสักหน่อยนะคะ”

ปราณไม่พูดเปล่า แต่ยังกินโชว์ เธอตักเนื้อปลาในแกงส้มวางบนข้าวสวยที่เรียงเม็ดสวยแล้วเอาเข้าปาก

“หืมมมมมม...สุดยอด อร่อยมากเลยคุณน้า ลองมั้ยคะ”

เมื่อเห็นสีหน้าของคนเด็กกว่าดูน่าอร่อยอย่างที่บอกจริง ๆ มธุสรก็อดใจไม่ไหว

เธอลองตักแกงส้มขึ้นมาเพียงปลายช้อนแล้วส่งเข้าปาก แต่เพียงแค่น้ำแกงสัมผัสลิ้น ความเผ็ดร้อนและรสเปรี้ยวจี๊ดก็ระเบิดขึ้นจนเธอต้องรีบคว้าน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ น้ำตาคลอเพราะความเผ็ดที่ไม่ได้ตั้งตัว

“ฮ่าๆ คุณน้าน่ารักจัง เผ็ดจนหน้าแดงเลย”

ปราณหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะรีบตักไก่ทอดชิ้นโตที่เป็นอาหารชิ้นเดียวในจานที่ไม่มีพริกแกงปนมาวางลงในจานข้าวของมธุสร

“งั้นกินนี่แทนค่ะ อันไหนที่กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน เดี๋ยวจะแสบท้องนะคะ”

มธุสรมองไก่ทอดชิ้นนั้นแล้วมองหน้าคนเด็กกว่าที่ตอนนี้กำลังแกะปูให้เธออย่างตั้งใจ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านในอก ความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ปราณหยิบยื่นให้โดยที่เธอไม่ได้ร้องขอ มันเริ่มสั่นคลอนกำแพงที่เธอสร้างไว้ทีละน้อย

“ขอบใจ”

มธุสรเอ่ยออกมาเบา ๆ แต่คนที่ได้ยินรีบเงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่ง

“ด้วยความยินดีและเต็มใจเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะ”

หลังมื้ออาหารที่แสนวุ่นวาย ปราณชวนมธุสรเดินเลี่ยงออกมาทางหลังวัดซึ่งเชื่อมต่อกับพื้นที่ชุ่มน้ำขนาดใหญ่ ลมทะเลพัดหอบเอาความเย็นสบายมาปะทะหน้า ทลายความอบอ้าวของอากาศยามเที่ยงไปหมดสิ้น

“คุณน้าดูนั่นสิคะ!” ปราณเอ่ยอย่างตื่นเต้นขณะชี้มือไปยังบึงน้ำกว้างใหญ่ที่ถูกปกคลุมด้วยดอกบัวหลวงสีชมพูสะพรั่งที่บานรับแสงแดดอยู่เต็มสระ

“โห ที่นี่มีสระบัวด้วยเหรอ สวยจัง...”

มธุสรครางออกมาเบา ๆ ดวงตาคมสวยเป็นประกายตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ เธอชอบดอกบัวที่สุด เพราะมันคือสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และการหลุดพ้น

“ฉันอยากได้บัวพวกนั้นไปปักแจกันถวายพระในอุโบสถจังเลย”

“อยากได้ก็ต้องไปเก็บค่ะ นั่นไง! มีเรือไม้จอดอยู่ลำหนึ่งพอดี” ปราณบุ้ยปากไปทางเรือพายลำเล็กที่ผูกไว้ใต้ต้นจิกน้ำ

“โอ๊ย ฉันพายเรือเป็นที่ไหนล่ะ ว่ายน้ำก็ไม่เป็นเหมือนกัน เกิดนั่งเรือออกไปแล้วตกน้ำขึ้นมาจะทำยังไง ช่างมันเถอะ เรื่องเก็บบัวน่ะ”

มธุสรปฏิเสธทันควันตามวิสัยคนระแวดระวัง ทว่าปราณกลับเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือออกมาตรงหน้ามธุสรด้วยท่าทางมั่นคง

“ไว้ใจปราณไหมคะ ปราณจะพายเอง คุณน้านั่ง สวย ๆ คอยเก็บบัวอย่างเดียวพอ ถ้าตกน้ำปราณจะอุ้มคุณน้าขึ้นมาเองค่ะ คุณน้าไว้ใจปราณได้นะ”

มธุสรจ้องมองมือนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจวางมือเรียวของเธอลงบนฝ่ามืออุ่น ๆ ของปราณ

“ถ้าฉันตกน้ำ เธอเจอดีแน่!!”

“ไม่ปล่อยให้ตกหรอกค่ะ ไปกันเถอะ”

เรือไม้ลำเล็กโคลงเคลงเล็กน้อยเมื่อมธุสรก้าวลงไปนั่งที่หัวเรือ โดยมีปราณนั่งประจำที่ท้ายเรือคอยคุมพาย ปราณออกแรงพายเรืออย่างชำนาญ พาเรือลำน้อยแหวกกอหญ้าและใบบัวมุ่งหน้าสู่ใจกลางสระที่ดอกบัวกลุ่มที่สวยที่สุดชูคอรออยู่

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงพายกระทบน้ำจังหวะสม่ำเสมอ และเสียงนกน้ำที่ร้องเรียกกันอยู่ไกล ๆ เมื่อหันกลับมามอง มธุสรก็เห็นใบหน้าของเด็กสาวที่กำลังขะมักเขม้นพายเรือ แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้สะท้อนเงาในน้ำทำให้ภาพตรงหน้าดูราวกับภาพวาด

“ถึงแล้วค่ะคุณน้า ดอกนี้สวยที่สุดเลย ปราณเลือกให้” ปราณบังคับเรือให้เข้าไปใกล้กอบัวหลวงดอกโต

มธุสรเอื้อมมือไปเด็ดดอกบัวอย่างเบามือ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเกสรบัวโชยเข้าจมูก เธอหันกลับมายิ้มให้ปราณด้วยความดีใจลึก ๆ รอยยิ้มที่ปราศจากมาดคุณนายร้านทอง รอยยิ้มที่มาจากเนื้อแท้ของมธุสร

ในจังหวะนั้นเอง เรือเกิดโคลงเคลงเล็กน้อยเพราะมธุสรขยับตัวแรงไปนิด เธอเสียหลักจะหงายหลัง ปราณรีบวางพายแล้วคว้าเอวบางของมธุสรไว้ได้ทันท่วงที

ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว...

มธุสรสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของคนตรงหน้า และดวงตาตาหยีคู่นั้นที่ตอนนี้ไม่ได้ฉายแววขี้เล่นเหมือนทุกที แต่กลับดูจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยจนหัวใจของมธุสรเต้นรัวโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก มันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่เธอเคยได้รับเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่มันกลับ บริสุทธิ์ กว่าอย่างบอกไม่ถูก

“ระวังหน่อยนะคะ เป็นไปได้ปราณก็ไม่อยากอุ้มคุณน้าขึ้นมาจากน้ำหรอกค่ะ”

คนเด็กกว่ากระซิบเสียงนุ่ม สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของมธุสร

“ปล่อยได้แล้วปราณ ฉันไม่ได้เป็นอะไร” มธุสรเอ่ยเสียงสั่น พยายามเรียกสติกลับคืนมา

ปราณค่อย ๆ ปล่อยมือออกแต่ยังคงส่งยิ้ม

“คุณน้าคนสวย...รู้ตัวมั้ยคะว่าตอนคุณน้าตื่นเต้นเรื่องดอกบัว คุณน้าน่ารักขนาดไหน ปราณอยากเห็นคุณน้ายิ้มแบบนี้ทุกวันเลยนะคะ”

มธุสรเบือนหน้าหนี ก้มลงมองดอกบัวในมือเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงจัดของตัวเอง

“พูดมากจริง ๆ รีบพายเรือกลับเข้าฝั่งได้แล้ว แดดเริ่มร้อนแล้วนะ”

แม้จะปากแข็งและทำเป็นดุ แต่ในใจของมธุสรกลับรู้ดีว่า การหนีมาใต้ครั้งนี้ นอกจากจะไม่ช่วยให้ลืมปราณแล้ว มันกลับยิ่งทำให้เด็กคนนี้ ปักหลักอยู่กลางใจเธอแน่นกว่าเดิมเสียอีก

เรือลำน้อยค่อย ๆ เคลื่อนกลับเข้าสู่ฝั่ง ทิ้งรอยกระเพื่อมไว้บนผิวน้ำที่นิ่งสงบ ไม่ต่างจากใจของมธุสรในตอนนี้ ที่ถูกปราณกวนจนไม่สามารถกลับมานิ่งเฉยได้เหมือนเดิมอีกต่อไป