บทที่ 4 ข้อเสนอ

หกโมงครึ่งเป๊ะของเช้าวันต่อมา ตะวันมายืนเกาะรั้วอัลลอยด้วยใจที่เต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อากาศยามเช้ายังทิ้งไอเย็นจาง ๆ และหยดน้ำค้างเกาะพราวอยู่บนยอดหญ้า

ไม่นานประตูรั้วเล็กก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของบ้านที่ดูเหมือนจะตื่นรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้สายสมรไม่ได้ใส่หน้ากากอนามัย เธอสวมเพียงหมวกปีกกว้างใบเดิมและชุดลำลองผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาที่ทำให้เธอดูอ่อนวัยและจับต้องได้มากกว่าวันไหน ๆ

“ตรงเวลาดีนะคะ” สายสมรทักทาย เสียงหวานที่ลงท้ายด้วย ‘นะคะ’ เป็นครั้งแรกที่ตะวันได้ยิน และการลงท้ายแบบนั้นยิ่งทำให้ตะวันใจเต้นแรง

เพราะตะวันเป็นพวกแพ้คำหวานที่สุด

“ก็มีงานสำคัญนี่คะ คุณบอกเองว่าอยากเห็นดอกไม้บานพร้อมกัน ฉันก็เลยรีบมา ถ้าเกิดมาหลังดอกไม้บานคุณคงจะทำหน้าเหวี่ยงใส่ฉันอีก”

สายสมรหลุดยิ้มเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น “ในสายตาของตะวัน ฉันดูเป็นนางร้ายมากเลยสินะ”

และครั้งที่สอง ที่ตะวันเกือบลืมหายใจ เพียงเพราะคนตรงหน้าเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

ดูเหมือนช่องว่างระหว่างวัย รวมไปถึงช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์ จะลดลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่เหลือแล้ว

“เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ช่างมันเถอะ ไปดูดอกไม้กันดีกว่า แดดมาแล้วค่ะ”

ตะวันตอบพลางรีบกางร่มคันยักษ์ครอบคลุมร่างโปร่งบางไว้ทันทีที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้

ทั้งคู่เดินเคียงกันไปยังม้านั่งกลางสวนอย่างเงียบเชียบ ความเงียบในเช้านี้ต่างจากความอึดอัดเมื่อวันแรก มันมีความละมุนและความสบายใจบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น สายสมรย่อตัวลงนั่งพลางชี้ให้ดูดอกคุณนายตื่นสายที่ยังคงหุบกลีบมิดชิด เหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่อยากตื่นจากนิทรา

“ตะวันรู้มั้ย ก่อนหน้านี้ฉันใช้ชีวิตเหมือนดอกไม้พวกนี้เลย”

“ยังไงเหรอคะ”

“ฉันชอบความเงียบ ชอบความร่มรื่น แล้วก็ไม่ค่อยชอบแดด ไม่ชอบออกไปข้างนอก” สายสมรพูดพลางใช้นิ้วมือเรียวไล้ไปตามใบอวบน้ำเบา ๆ “แต่พอรู้คิดว่า วันนี้เรามีนัดกัน ฉันกลับตื่นตั้งแต่ตีห้า ก่อนนาฬิกาจะปลุกซะอีก แปลกดีเหมือนกันนะ”

ตะวันมองคนข้างกายด้วยแววตาซึ้งใจ

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ เมื่อก่อนฉันไม่ชอบการมาที่นี่เลย เพราะต้องขับรถฝ่าแดดร้อนกว่าจะมาถึง แต่ตอนนี้ ฉันว่า ฉันเริ่มชอบการมาที่นี่แล้วค่ะ จะว่าไป...สวนดอกไม้ของคุณนายก็สวยดีนะคะ”

ในวินาทีนั้นเอง แสงแรกของดวงอาทิตย์เริ่มสาดส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ลงมาปะทะกับแปลงดอกไม้ ดอกคุณนายตื่นสายหลากสีค่อย ๆ คลี่กลีบออกทีละน้อยราวกับต้องมนต์ขลัง สายสมรจ้องมองภาพนั้นพลางขยับเข้าไปใกล้ตะวันอีกนิด จนไหล่ของทั้งคู่สัมผัสกัน

“ตะวันดูสิ ดอกไม้บานแล้ว” สายสมรกระซิบ

“ค่ะ บานแล้ว...สวยมากด้วย”

ตะวันไม่ได้มองดอกไม้ในแปลง แต่เธอกำลังจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคุณนายที่ถูกแสงสีทองอาบไล้จนดูนวลเนียนและงดงามราวกับนางในวรรณคดี สายสมรหันมาสบตา แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับอ่อนโยนและไหวระริกเหมือนน้ำในลำธาร

“ขอบคุณนะตะวัน...ที่วันนั้นกล้าจะเปิดประตูรั้วเข้ามา ตั้งแต่ได้เจอเธอ ฉันเริ่มรู้สึกว่าทุก ๆ วันมันสดใสขึ้นมาก”

ตะวันยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่สายสมรเคยเห็น “งั้นต่อไปฉันจะมาดูดอกไม้กับคุณนายทุกเช้าเลยดีมั้ยคะ”

“เธอพูดจริงเหรอ” ดวงตาคู่สวยของสายสมรดูมีความหวัง มันฉายแววเปล่งประกายในทันที

“จริงสิคะ เรื่องแค่นี้จะพูดเล่นทำไม ฉันมาดูดอกไม้เป็นเพื่อนคุณนายได้ทุกวันอยู่แล้ว”

“งั้นฉันจ้างเธอละกัน”

“จ้าง?” ตะวันขมวดคิ้วเบา ๆ

“จ้างมาดูดอกไม้เป็นเพื่อนกันทุกเช้า ตกลงมั้ย”

ตะวันเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะกำลังคิดเรื่องค่าจ้าง แต่กำลังหาสาเหตุว่า เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ทำไมคุณนายต้องจ้างเธอด้วย

“ไม่เห็นต้องจ้างเลยนี่คะ แค่มาดูดอกไม้เป็นเพื่อน ฉันไม่คิดเงินหรอก”

คุณนายสายสมรเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอมองไปยังสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยต้นคุณนายตื่นสาย ก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

“เธอไม่ได้เข้ามาหาฉันเพราะเรื่องเงินหรอกเหรอ”

คำพูดของคนอายุมากกว่าทำให้ตะวันเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น และเธอก็ไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายเอ่ยมาแบบนั้น

“ไม่ใช่ค่ะ” ตะวันตอบกลับมั่นคง

“แล้วเธอเข้าหาฉันเพราะอะไร”

คราวนี้เจ้าของบ้านลุกขึ้นยืน มองตะวันอย่างพิจารณาเพื่อหาคำตอบ

“ฉันแค่เห็นว่าคุณนายอยู่คนเดียว กิจกรรมปลูกดอกไม้ก็น่าสนใจดี ก็เลยไม่ใช่เรื่องยากอะไรหากจะมาที่นี่เพื่อปลูกดอกไม้หรือดูดอกไม้เป็นเพื่อน โดยที่ถ้าคุณนายไม่จ้าง ฉันก็มาได้ค่ะ”

“เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ ไม่อยากได้เงินหรือค่าจ้างจากฉันเลยเหรอ”

ประโยคถามย้ำนั้นเอ่ยออกมาด้วยเสียงบางเบา ราวกับคนพูดเองก็ไม่แน่ใจที่จะถามนัก

“ไม่อยากได้ค่ะ ถึงแม้แม่ฉันจะมีอาชีพทำขนมขาย ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่บ้านเราก็ไม่มีหนี้สิน ฉันเองก็มีงานเสริมเล็กน้อยช่วยแบ่งเบาแม่ ชีวิตของสองแม่ลูกไม่ต้องใช้เงินเยอะหรอกค่ะ”

คุณนายสายสมรชะงักกับคำว่า ไม่ต้องใช้เงินเยอะ เพราะที่ผ่านมาเธอพยายามหาเงินให้ได้เยอะ ๆ และคิดมาเสมอว่าเงินคือทุกสิ่งทุกอย่าง

“งั้นฉันยกแผงขายของในตลาดของแม่เธอให้ ต่อไปนี้ไม่ต้องจ่ายค่าแผงแล้ว แลกกับการที่เธอมาช่วยดูแลสวนดอกไม้ให้ฉัน แบบนี้แฟร์กับเราทั้งสองฝ่าย”

ตะวันยิ้มขำและส่ายหน้าเบา ๆ “คุณคิดว่ามันแฟร์เหรอคะ ฉันว่าคุณนายน่ะจะขาดทุน เสียรายได้ไปเยอะนะ เพราะแม่ฉันคงขายของที่ตลาดจนกว่าจะทำขนมไม่ไหวโน่นแหละค่ะ”

“ทำไมจะไม่แฟร์ล่ะ เธอคงไม่ได้จะมาแค่วันสองวันใช่ไหม?”

คำถามจากคนอายุมากกว่าเหมือนมีนัย สายตาคู่นั้นเหมือนกำลังรอคำตอบจากตะวันว่า เธอจะมาที่นี่บ่อยแค่ไหน ครั้งคราวมั้ย หรือจะมาตลอดไป

ท่ามกลางดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ดูเหมือนพวกมันกำลังรอคำตอบจากตะวันเช่นกัน ลมเย็นโอบล้อมรอบตัวเบา ๆ สายสมรจ้องมองคนเด็กกว่าไม่ละสายตา

“ว่าไงล่ะตะวัน”

“ถ้าการที่ฉันมาช่วยคุณนายดูแลสวน แลกกับการที่แม่ของฉันไม่ต้องเสียค่าแผงในตลาดคุณนาย ฉันก็จะมาที่นี่ทุกวัน จนกว่าแม่จะไม่ขายของที่นั่นค่ะ เพื่อเป็นการไม่เอาเปรียบคุณนาย”

“แบบนี้ก็แปลว่า ตะวันจะมาที่นี่จนกว่าแม่ของตะวันจะทำขนมไม่ไหวใช่ไหม”

สายสมรคลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะพอใจคำตอบของตะวันไม่น้อย

“ก็...ประมาณนั้นค่ะ”

คุณนายพยักหน้าเป็นอันเข้าใจข้อตกลงร่วมกันของทั้งคู่ จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

แสงแดดในเช้านี้ไม่ได้ร้อนแรงจนน่ากลัว แต่มันกลับทำหน้าที่เป็นพยานรักที่แสนอบอุ่นในใจของคนสองคน

ดอกไม้เริ่มเบ่งบาน

พร้อม ๆ กับหัวใจของคนสองคน ที่เปิดใจให้กันโดยไม่รู้ตัว