บทที่ 17 มุ่งหน้าเข้ากรุง

        ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง โทรศัพท์มือถือของอาภาก็มีสายเข้า ปลายสายแนะนำตัวว่าเป็นทนายความของภัทรดนัยและลินท์ศศิกานต์ ต้องการขอนัดเจรจาไกล่เกลี่ยกับเธอในสัปดาห์หน้า

       “ช่วงนี้ดิฉันไม่ค่อยว่าง มีเวลาจำกัดเสียด้วยสิ” อาภาลากเสียงกวนประสาทเล็กน้อย

      “มะรืนนี้ต้องไปนราธิวาสสองคืน เสร็จแล้วจะบินกลับกรุงเทพฯ ต่อเครื่องไปเชียงใหม่ทันที คงไม่ได้ออกจากสนามบิน ก่อนจะขึ้นไปแม่ฮ่องสอนต่ออีกสามสี่วัน คุณสะดวกเจอที่ไหนล่ะคะ หรือจะสะดวกที่นครพนมดี พอดีเดินสายทำบุญล้างซวยน่ะค่ะ อ้อ...เกือบลืมแน่ะ พรุ่งนี้บ่ายฉันพอจะว่างเข้ากรุงเทพฯ สามสี่ชั่วโมง ไม่อย่างนั้นก็คงต้องรออีกยาวนาน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่”

      “งั้นผมขอปรึกษาลูกความก่อนก็แล้วกันครับ” ปลายสายอึกอัก ก่อนจะขอวางสายไป

      “น้ำเสียงยังกวนตี- น้อยไปหน่อย แต่ก็... ถือว่าใช้ได้”

      เสียงกระซิบนี้มาจากเขตต์นที ซึ่งนั่งลุ้นและคอยกำกับบทอยู่ข้างๆ เธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

      พอวางสาย อาภาก็หันไปมองหน้าเขาด้วยความสงสัยระคนหมั่นไส้

      “นี่... พรุ่งนี้เลยเนี่ยนะ ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ”

       “ไม่หรอก ตอนนี้เรากำลังได้เปรียบ ต้องรีบชิงปิดเกมให้ไว”

เขตต์นทีตอบหน้าตาย

       “คุณปิดร้านได้เลย แล้วไปนั่งลิสต์มาว่ามีอะไรบ้างที่คุณอยากได้คืนจากพวกมัน หรืออยากให้ชดใช้อะไรบ้าง พรุ่งนี้เช้าเราจะออกจากที่นี่กันแต่เช้า ไปคุยกับทนายของผมก่อน”

       “ทนายของคุณ?” อาภาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน นายติมีทนายส่วนตัวกับเขาด้วย จริงดิ่?

         

        เขตต์นทีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป จึงรีบอ้อมแอ้มแก้ตัว

       “เอ่อ... ทนายของเจ้านายเก่าผมน่ะ เอาล่ะ จบเรื่องนี้สักทีผมจะได้ไปนอนต่อ”

       “เดี๋ยวสิ” อาภาขัดขึ้นเหมือนยังมีเรื่องคาใจ

       “คุณไปทำอีท่าไหนให้พวกนั้นยอมซะราบคาบขนาดนี้ได้เนี่ย”

       “ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ที่รู้มาคือเพื่อนๆ พรรคพวกผมเป็นคนจัดการให้ จะคุยอีท่าไหนผมก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่ได้สนใจด้วย พอใจยัง?”

       พูดจบ เขตต์นทีก็ไม่รอให้อาภาได้ซักไซ้ต่อ ชายหนุ่มลุกขึ้นคว้าแก้วอเมริกาโน่เย็นที่เขาชงเอง เดินข้ามถนนกลับบ้านเช่าไปทันที

       รุ่งเช้าของวันใหม่…

       อาภาเดินถือซองเอกสารก้าวออกมาจากบ้าน โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าเขตต์นทีมารอดักรออยู่ก่อนแล้ว

       “อย่าบอกนะว่าคุณเปลี่ยนใจจะยอมไปกับฉันน่ะ” อาภาเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ

     

        “อือ… แต่ไปส่งแค่ออฟฟิศทนายพอนะ” เขายังคงเป็นนายติคนเดิมที่ตอบสั้นห้วนและตีหน้านิ่งเสมอ

        เมื่อคืนเขายังบอกเองว่าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จะให้อาภาหิ้วซองเอกสารไปเผชิญหน้ากับสำนักงานทนายความตามลำพัง แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตร และเธอก็ดีใจเหลือเกินที่ไม่ต้องไปคนเดียว

        แม้ภายนอกเขาจะดูเรียบเฉย แต่อาภากลับรู้สึกลิงโลดอยู่ในใจลึกๆ ที่มีเขามานั่งข้างๆ ให้อุ่นใจ ในการเดินทางกลับกรุงเทพฯ ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาเร็วขนาดนี้ แถมยังกลับมาพร้อมกับความหวังเต็มเปี่ยม

        ระหว่างที่ขับรถมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ อาภาเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ เขากำลังนั่งหลับตาพริ้มอย่างอ่อนเพลีย

       ‘นายคงเหนื่อยมากสินะ ทั้งๆที่ว่านี่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองแท้ๆ’