บทที่ 2 ชายหนุ่มในม่านฝน

        ‘ลูกชายป้ามาลีเหรอ? ท่าทางไม่ใช่เล่นๆ’

        อาภาพึมพำกับตัวเองในรถ ก่อนจะถอยรถเข้ามาจอดในรั้วบ้านของตัวเอง ทว่าความอยากรู้อยากเห็นตามสัญชาตญาณกลับไม่ยินยอมให้เธอเดินเข้าบ้านไปนอนพักผ่อนเฉยๆ ทั้งเรื่องผู้เช่าตามสัญญาที่ไม่ตรงปก ทั้งท่าทางเงียบขรึมจนดูไม่น่าไว้วางใจของชายหนุ่ม... หล่อนไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องความปลอดภัยไปได้

        ร่างบางตัดสินใจก้าวลงจากรถ เดินฝ่าสายฝนพรำๆ ไปยังบ้านเช่าที่อยู่ห่างออกไปราว 40 เมตร ตรงไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าระเบียง

       ชายหนุ่มผิวสีแทนเดินออกมาหาเธอที่ระเบียงตามคาด ใบหน้าเรียบตึงนั้นยังคงนิ่งเฉย ไร้ความรู้สึก และไม่คิดจะเปิดปากทักทายก่อนสักคำ

       “คุณ... อยู่คนเดียวเหรอคะ” อาภาลองเปิดฉากถามอย่างสุภาพ

       “ใช่” เขาตอบสั้นห้วน ราวกับไม่อยากเสียเวลายืดคำพูดให้ยาวกว่าหนึ่งพยางค์

        “แล้วคุณมาลี... คนที่มีชื่อเป็นผู้เช่าบ้านหลังนี้ล่ะคะ” อาภาซักต่อ พยายามสบตาเพื่ออ่านความคิด

        “เป็นญาติผม... ไม่ได้อยู่ที่นี่”

        “อ้าว! แต่ในสัญญาเช่า—”

        “แกเช่าให้ผมอยู่ มีอะไรคุณไปคุยกับพี่ต่ายเอาเอง”         เขาเอ่ยขัดขึ้นมากลางคัน ตัดบทด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ฉายชัดถึงความรำคาญ ก่อนจะทำท่าจะหันหลังปิดประตูใส่หน้าเธอเอาเสียดื้อๆ

        “แต่ฉันเป็นเจ้าของบ้าน! ฉันก็ต้องรู้สิคะว่าไม่ได้ให้มิจฉะ..”

        อาภายั้งปากตัวเองไว้ได้ทันท่วงที แต่ก็ช้าไปเสียแล้วสำหรับคำว่า ‘มิจฉาชีพ’ ที่เกือบจะหลุดออกไปเต็มปาก

        นัยน์ตาเรียบนิ่งของชายหนุ่มไหววูบเล็กน้อย เขาจ้องหน้าหล่อนกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าทรงพลัง

        “แล้วแต่คุณจะคิด... มิจฉาชีพ กุ๊ย ทรงเอ ต่างด้าวหนีเข้าเมือง หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปแล้วปีนึง ไม่รวมมัดจำอีกสามเดือน... คุณจะเอาอะไรอีก”

        “ฉันก็แค่…อยากรู้ว่าลูกบ้าน... เอ่อ คนที่มาอยู่อาศัยจริงๆ เป็นใคร ชื่ออะไร มาจากไหนก็แค่นั้นเองค่ะ”

        อาภาพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง และดูประนีประนอมมากขึ้นเพื่อให้สถานการณ์ผ่อนคลาย

        ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเซ็งๆ ก่อนจะล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋าหลังของกางเกงยีนส์ตัวเก่าสีหม่นที่มีรอยขาด เขาดึงบัตรประชาชนใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้อาภาตรงๆ พลางเอียงคอน้อยๆ เป็นเชิงถามว่า ‘พอใจรึยัง’

       อาภารับมาดู...

      ‘ชื่อนายสันติ... บ้านอยู่ระนอง ก็แค่เนี๊ยะ ทำเก๊กอยู่นั่น’

      เขาชื่อสันติ นามสกุลเป็นคำไทยง่ายๆสองคำ สองพยางค์

       โอเค... อย่างน้อยเธอก็ได้รู้ชื่อ รู้ตัวตนของเขาแล้ว ไม่ใช่ชายปริศนาไร้ที่มาที่ไปเสียทีเดียว

       “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

      “จะถ่ายรูปเก็บไว้ก็ได้นะ เผื่อคุณยังคาใจ คืนนี้จะได้นอนหลับ”

       ประโยคยียวนที่หลุดออกมาจากปากคนที่ทำหน้านิ่งเป็นหินมาตลอด ทำเอาอาภาชะงักกึก ความรู้สึกปรี๊ดขึ้นหน้าพุ่งวาบเข้ามาทันที!

        ‘หน็อย... นึกว่าจะนิ่งที่แท้ก็แอบกวนประสาท ย้อนเก่งใช่ย่อย!’

         หล่อนอ้าปากเตรียมจะทุบกลับตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นสีหน้านิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านของคนตรงหน้า ความหงุดหงิดตึงเครียดตลอดทั้งวันกลับพังครืนลงมาเป็นความขำแทน อาภารู้สึกทั้งฉุนทั้งขำอยู่ในอก...

        ‘เออ อย่างน้อยตาคนนี้ก็พูดประโยคยาวๆ เป็นกับเขาเหมือนกันนี่หว่า!’

        “ขอบพระคุณในความหวังดีค่ะ แต่ว่าฉันจำได้แม่นแล้ว!”

        อาภาจงใจยิ้มประชดกลับไปหนึ่งที ก่อนจะสะบัดหน้าหมุนตัวเดินฝ่าฝนออกจากระเบียงบ้านตรงกลับไปยังเรือนของตัวเอง

        ชายหนุ่มยืนมองตามร่างบางที่เดินตากฝนออกไปจนลับสายตา เขาเปิดกระเป๋าสตางค์ออกเพื่อจะเก็บบัตรคืนที่เดิม ทว่านิ้วหนากลับสอดบัตรประชาชนชื่อ ‘สันติ’ ใบนั้น วางทับลงบนบัตรประชาชนอีกใบหนึ่งซึ่งซุกซ่อนอยู่ด้านใน... บัตรประชาชนที่มีรูปถ่ายใบหน้าของเขาเองเช่นกัน หากแต่ชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นกลับระบุไว้ชัดเจนว่า

        “นายเขตต์นที ธรา...”