บทที่ 1 ฝนพร่างพรายในยามเย็น

      ‘โดนแฟนกับเพื่อนสนิทสวมเขาให้ แล้วก็รวมหัวกันโกงจนธุรกิจเจ๊งยับ ต้องรับสภาพหนี้มหาศาลอยู่คนเดียว แถมเร็วๆนี้อาจต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลายอีก ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาแทบจะพร้อมกัน มีใครให้มากกว่านี้ไหม?’

         อาภาถามตัวเองซ้ำๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา คำถามเรียบง่ายทว่าหนักอึ้งวนลูปอยู่ในหัว ก่อนที่เธอจะตัดสินใจยัดเสื้อผ้าลงกระเป๋า ทั้งที่ยังตอบตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะหนีหายไปให้พ้นจากโลกใบเดิมอย่างสิ้นเชิง หรือแค่ถอยกลับมาตั้งหลักเพื่อรวบรวมเศษเสี้ยวของตัวเองขึ้นมาใหม่กันแน่

         ท้องฟ้าช่วงยามเย็นมืดครึ้ม ลมพัดพาละอองฝนตกพรำลงมาไม่ขาดสาย รถยนต์คันเก่งค่อยๆ เคลื่อนตัวอย่างช้าๆไปตามถนนสายเล็กๆ ในอำเภอหนึ่งของนครปฐม—เขตรอยต่อที่อีกเพียงไม่กี่กิโลเมตรก็จะเข้าสู่สุพรรณบุรี สองข้างทางคือทุ่งนาเขียวขจีที่กว้างไกลสุดสายตา กลิ่นดินเปียกชื้นลอยอบอวลปกคลุมกว้างไกล ดอกไม้สีสดร่วงพรูกระจัดกระจายเต็มพื้นถนนที่เจิ่งนองด้วยน้ำฝน

       อาภาไม่ได้มาแถวนี้นานมากๆแล้ว ต้องขอบคุณที่วันนี้จีพีเอส ไม่ทรยศพาไปเจอทางตัน หรือคลองที่ไหน...นี่คงเป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นเรื่องเดียวละมั้งในหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา

       หากชีวิตไม่ต้อนให้จนมุม อาภาคงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองยังมีบ้านอยู่อีกสองหลังที่นี่—บ้านมรดกตกทอดจากพ่อ ผู้ชายที่เคยทิ้งเธอกับแม่ไปตั้งแต่เริ่มเป็นวัยรุ่น โดยไม่เคยติดต่อหรือส่งเสียแม้แต่บาทเดียว ทีแรกเธอไม่คิดจะสนใจมันเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อพ่อจากไป ทนายความกลับติดต่อมาแจ้งว่าบ้านสองหลังในรั้วเดียวกันนี้ไม่ใช่ของพ่อ หากแต่เป็นของ ‘ย่า’ ที่ตั้งใจยกให้เธอมานานแล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้อาภารับโอนกรรมสิทธิ์ไว้แบบไม่ยินดียินร้าย

       ตลอดสามปีที่ถือครอง เธอปล่อยให้มันว่างเปล่า จนกระทั่งเมื่อสี่เดือนก่อนถึงเพิ่งมีคนมาขอเช่าบ้านหลังหนึ่ง เรื่องทั้งหมดต้องยกความดีความชอบให้ ‘พี่ต่าย’ ญาติฝั่งพ่อที่อายุแก่กว่าเธอสิบกว่าปี ซึ่งอาสาสรุปสัญญาและช่วยเป็นธุระดูแลให้

       ในความทรงจำวัยเด็ก อาภาเคยสนิทกับพี่ต่ายมากแม้อายุจะห่างกันเป็นสิบกว่าปี ยามปิดเทอมเธอเคยมานอนเล่นที่บ้านย่าเป็นเดือนๆ แต่หลังจากพ่อแม่หย่าร้าง เส้นทางของเธอกับที่นี่ก็ถูกตัดขาด อาภาไม่เคยมาหาย่าอีก แถมไม่รู้ด้วยว่าย่ามีบ้านอีกสองหลัง เพราะมันอยู่อย่างสันโดษ คนละตำบลกับบ้านที่ย่าอยู่และบ้านหลังเก่าของพ่อ มีเพียงพี่ต่ายเท่านั้นที่ย้ายมาสร้างบ้านอยู่อ้างว้างเพียงลำพัง พร้อมๆ กับเสียงเล่าลือจากคนแถวนั้นว่า ‘อีต่ายมันแปลกๆ ไป ตั้งแต่ไปเรียนกรุงเทพ แล้วเรียนไม่จบ’

       ทว่าจากการติดต่อคุยเรื่องบ้านเช่าไม่กี่ครั้ง อาภารู้สึกว่าพี่ต่ายยังคงพูดจารู้เรื่อง นุ่มนวล และไม่ได้ดู ‘เพี้ยน’ อย่างที่ใครเขาเม้าท์กัน

      ‘ช่างเถอะ’ อีกไม่กี่นาทีก็จะได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้ว’

ทว่าฟ้าฝนกลับไม่เป็นใจ สายฝนที่เคยตกพรำๆ พลันพรั่งพรูลงมาห่าใหญ่จนมองไม่เห็นทางข้างหน้า อาภาจำต้องแตะเบรก ชะลอรถจอดชิดไหล่ทางหน้าบ้านของพี่ต่าย ตรงนั้นมีซุ้มร้านกาแฟเล็กๆ ตั้งอยู่ แต่กลับปิดเงียบเช่นเดียวกับตัวบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง

     ‘พี่ต่ายก็ดันไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ... โอ๊ย…จะบ้าตาย!’

     

อาภาพึมพำกับตัวเองอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เธอถอนหายใจยาว ก่อนกดเบอร์โทรศัพท์บ้านที่เคยบันทึกไว้ รอสายอยู่นานก็ไร้คนรับ สายฝนด้านนอกยิ่งพัดกระหน่ำจนกระจกหน้ารถขึ้นฝ้าขาว

     แต่เธอต้องเอากุญแจบ้าน...ไม่อย่างนั้นก็เข้าบ้านไม่ได้เลย!

     ‘พี่ต่ายอาจจะรอเราอยู่ข้างในนั้นก็ได้’

     คิดได้ดังนั้น อาภาก็คว้าเสื้อแจ็กเก็ตที่พาดอยู่หลังเบาะมาสะบัดคลุมหัว สูดหายใจเข้าลึกเรียกความกล้า ก่อนจะผลักประตูรถออกไป เดินฝ่าสายฝนชุ่มฉ่ำที่กำลังตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย

    หน้าบ้านไร้เค้าความเคลื่อนไหวแต่ร่องรอยการเตรียมพร้อมยังชัดแจ้ง รั้วไม่ได้ปิดแถมหญ้าเตียนเรียบเนียนผิดหูผิดตา พี่ต่าย คงตั้งหน้าตั้งตารอการมาถึงของเธอแน่ๆ ทว่า….ไม่มีใครรออยู่เลย! ประตูบ้านปิดล็อคสนิท อาภาถอนหายใจยาวกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างไม่ย่อท้อ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขึ้นระเบียงบ้าน ลองเสาะหากุญแจดูเผื่อพี่ต่ายจะวางซ่อนไว้แถวๆ นี้ แต่หาเท่าไหร่ก็ไร้วี่แวว

     'ฉันเริ่มจะเชื่อข่าวลือว่าพี่ต่ายเพี้ยนจริงๆ แล้วสิ หึ่ย'

     อาภาบ่นงึมงำด้วยความโมโหที่ต้องมายืนเปียกฝนอยู่อย่างนี้

     “อ่ะแฮ่ม’ เสียงกระแอมหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาอาภาสะดุ้งตัวโยน ขนลุกซู่ด้วยความตกใจ หันหลังไปมองช้าๆ ผู้ชาย! ผิวสีแทน สูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเซ็น. ผมยาวรากไทรเกือบปะบ่า รอยสักลายละเอียดบนท่อนแขนเรียกรอยสนใจได้มากกว่าใบหน้าเรียบเฉยที่จ้องมองมายังเธอ

      “พี่ต่ายให้เอามาให้” เขาเอ่ยพร้อมยื่นลูกกุญแจให้อาภา

      “ขอบคุณค่ะ คุณ….” อาภารับกุญแจมาพลางพูดยังไม่จบประโยค เค้าทำเพียงพยักหน้าเบาๆ แล้วหันกลับทันที ไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้ม ก้าวเดินตากฝนกลับไปยังบ้านอีกหลัง แบบชิลล์ๆ ราวกับว่าไม่ได้มีฝนตกลงมา

       ‘บ้านเช่า’ หลังนั้น

      'อ๊ะ ตาคนนี้อยู่บ้านนั้นเหรอ? ไหนสัญญาเช่าระบุว่า ชื่อผู้เช่าว่านาง 'มาลี' อายุ 65 ปี ไง?

       แล้วนายมือปืนคนนี้เป็นใคร?' ความสงสัยเริ่มผุดขึ้นในใจอาภา