บทที่ 4 ปะทะคารมนัดที่สอง

       "นี่คุณให้แมวกินอาหารคนเหรอ! โพรเซสฟู้ดแบบนี้ขนาดคนกินยังไม่โอเคเลย"

      อาภาปราดเข้าไปทันทีที่เห็นเขตต์นทีหักไส้กรอกลงจานให้แมวส้มขาว—เจ้าแมวรูปร่างกำยำระยะสุดท้ายที่น่าจะกลายเป็นแมวอวบในเร็วๆนี้ ที่กำลังเคี้ยวอีกชิ้นอย่างอร่อยอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน

      เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เสยเรือนผมยาวปรกตาที่เริ่มยาวเกะกะออกเบาๆ

      "ก็มันชอบ" เขาตอบสั้นกวนๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวแมวอย่างอ่อนโยน

      "แล้วคุณต้องตามใจน้องขนาดนี้เลยเหรอ"

      "เอ๊า เลี้ยงแมวไม่ให้ตามใจแมว จะให้ไปตามใจหมา..."

     เขาเว้นจังหวะไปนิด สายตาคมกวาดมองคนตรงหน้า

     "...บ้านอื่นเหรอ"  ตอนที่เขาเว้นช่วง อาภาสาบานกับตัวเองเลยว่า ถ้าแกงส้มในมือถูกใส่มาในชามแทนที่จะเป็นกล่องพลาสติกที่มีฝาปิดมิดชิด หล่อนจะคว่ำมันลงบนพื้นระเบียงไม้ตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!

      "พี่ต่ายให้เอามาให้" อาภาบอกเสียงห้วน กระแทกกล่องอาหารลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ

      "เจื๋อเอ๊ย วันนี้เอ็งมีลาภปากเพิ่มแล้วล่ะ"

      เขตต์นทีแกล้งประชดบอกเจ้าแมวส้มที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตากินไส้กรอกไม่สนใจใคร

      "ไม่ได้นะ! นี่คุณไม่มีอาหารแมวติดบ้านไว้เลยหรือไง"

      "มี... แต่อยู่บ้านพี่ต่าย ทั้งเปียกทั้งเม็ดนั่นแหละ"

      "แปลว่า แมวตัวนี้เป็นของพี่ต่ายเหรอ" อาภาขมวดคิ้ว

      "งั้นมั้ง" เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

      "ฉันจะไปบอกพี่ต่าย ว่าคุณเอาไส้กรอกให้มันกิน" อาภาชี้หน้า คาดโทษไว้ก่อน

      เขตต์นทียกยิ้มมุมปากนิดๆ ยักคิ้วให้ทีหนึ่ง "

      คร้าบบ เชิญเลย คร้าบ... พี่ต่ายจะได้ดีใจ"

      "ทำไมต้องดีใจ"

      "ก็พี่ต่ายเป็นคนซื้อไส้กรอกไม้นี้ให้มันเอง นี่คุณ มันไม่ได้กินทุกวันหรอกนะ ผมอยู่ที่นี่มาสี่เดือน เพิ่งเห็นมันกินครั้งนี้เป็นครั้งที่สองเอง อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลย อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยกิน ‘ไส้กรอก’ เอ๊ย!…ของพวกนี้น่ะ"

     ‘ปากแซ่บไม่เบา อีกนิดคงหลุดแต๋วแตกออกมา ถ้าไม่ติดว่าฉันหิวข้าวหนัก จะอยู่ปั่นประสาทให้กรี๊ดออกมาเลย คอยดูเถอะนายสันขวาน’

   

       เมื่อถูกเขตต์นทีหรือ ‘สันติ’ ยียวนกวนประสาทจนหัวเสีย อาภาทำได้เพียงฮึดฮัดถอยทัพกลับมาที่บ้านของพี่ต่าย อารมณ์กรุ่นๆ จากนายผู้เช่าหน้าตึงยังและวาจาอวดดีคงค้างอยู่ในอก ทว่าสายตาของหล่อนพลันสะดุดเข้ากับซุ้มขายกาแฟไม้ขนาดเล็กที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าบ้านของพี่ต่ายอีกครั้ง เมื่อดูใกล้ๆจึงพอจะเดาได้ว่าซุ้มกาแฟนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เปิดต้อนรับลูกค้ารายใดมาสักพักแล้ว

         อาภาพกความสงสัยเดินเข้าไปถามญาติผู้พี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดวางสำรับบนโต๊ะอาหาร

       "พี่ต่ายคะ... ซุ้มกาแฟหน้าบ้านนั่นของใครเหรอคะ?"

        พี่ต่ายละมือจากจานชาม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มละมุน นัยน์ตาสมถะตามแบบฉบับของหล่อน

        "อ๋อ... ของพี่เองแหละจ้ะ" พี่ต่ายตอบพลางรินน้ำใส่แก้ว

        "พี่เปิดไว้ชงขายเล่นๆ ตามอารมณ์น่ะ แต่ไม่ได้ผูกกับแอปสั่งอาหารอะไรพวกนั้นหรอกนะ อาทิตย์ไหนนึกอยากพัก พี่ก็ปิดมันทั้งอาทิตย์เลย ไม่รู้สิพอลูกค้าเริ่มติด  พี่รู้สึกว่ามันเป็นรูทีน เหมือนงานประจำที่ต้องตื่นมาทำ เชื่อมั๊ยไอ้ความรู้สึกอยากทำ มันหายไปเหมือนลูกโป่งที่โดนเข็มเจาะเลยนะ"

       

       อาภานิ่งฟัง คำตอบง่ายๆ ไร้ความกระตือรือร้นเชิงพาณิชย์ของญาติผู้พี่ทำให้อาภา ผู้เคยคร่ำเครียดกับตัวเลข การขยายกิจการ และผลกำไรในโลกธุรกิจ—ถึงกับพูดไม่ออก ในโลกของพี่ต่าย ไม่มีเป้าหมาย ยอดขาย หรือเดดไลน์ มีเพียงจังหวะชีวิตที่ค่อยเป็นค่อยไป ตามใจตัวเองโดยไม่ต้องแคร์ความหมุนไวของโลกภายนอกแม้แต่น้อย

        ใช่สิ! พี่ต่ายคงไม่ได้เดือดร้อนอะไร แค่ค่าเช่าที่ทาง เงินกงสี ของครอบครัวแกก็มีกินสบายๆ กับชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ ไม่แปลกหรอกที่แกจะเปิดร้านคาเฟ่แนว up to gu อยู่ซะในทุ่งในนาขนาดนี้

        "สนใจมาทำต่อมั้ยล่ะ พี่ไม่คิดค่าเซ้งหรอกนะ"

        คำชักชวนเรียบง่ายจากพี่ต่ายทำให้อาภานิ่งชะงักไปชั่วครู่

        "อุ้ย... ขอโทษทีจ้ะ แหม เปาเป็นถึงเจ้าของบริษัทใหญ่โต จะมาลดตัวทำ..."

        "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะพี่… แค่เคยเป็น" อาภารีบเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน ก่อนจะแอบตักเตือนตัวเองในใจ หล่อนติดนิสัยชอบพูดตัดบทและควบคุมบทสนทนา—ความเคยชินของอดีตผู้บริหารที่ต้องประสานสิบทิศและคอยคัดกรองเลือกฟังเฉพาะข้อมูลสำคัญ แต่กับพี่ต่ายผู้ปรารถนาดี หล่อนไม่อยากแสดงกิริยาแบบนั้นใส่เลยสักนิด

        "เปาชงกาแฟไม่เป็นหรอกค่ะ ไม่เคยเรียนบาริสต้าอะไรพวกนั้นเลย"

        "แต่มีคนชงเป็น ใช้เครื่องเป็นอยู่นะ"

        "พี่ต่ายจะสอนให้เหรอคะ" อาภาถามตาเป็นประกาย

        "เปล่า... จะให้ติสอนให้ต่างหาก"

       คำตอบง่ายๆ ของพี่ต่ายทำเอาอาภาเบิกตากว้าง ช้อนข้าวในมือแทบร่วงจากนิ้วจนแทบจะสำลักข้าวออกมา