บทที่ 12 รู้กันสองคน

เพียงไม่นานโชนก็กดให้เพลงหยุดเล่น ก่อนจะบอกให้รุ่นน้องที่ยืนอยู่นั่งลงได้

เมื่อโซเฟียนั่งแล้วก็คิดในใจ ว่ากิจกรรมนี้มันมีเพื่ออะไร แค่ให้เต้น ๆ แล้วก็นั่ง แบบนี้คนที่ไม่ชอบเต้น ขี้อาย ก็คงจะลำบากใจน่าดู มันเป็นกิจกรรมสำหรับคนกล้าแสดงออก ไม่เห็นจะช่วยให้ทุกคนละลายพฤติกรรมตรงไหน

..แต่บางที ก็อาจจะทำให้บางคนได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างในระยะเวลาสั้น ๆ นี้ก็ได้ ใครจะไปรู้

และอย่างน้อย แค่มีเสียงเพลงครึกครื้นดังในห้องใหญ่นี้ ก็ช่วยลดบรรยากาศตึงเครียดไปได้มากแล้ว

หลังจากจบการเข้าประชุมเชียร์ในวันนี้ โซเฟียก็เดินช้า ๆ ด้วยความตึงขาออกมาจากห้องประชุมใหญ่

“โอ๊ย.. ไอ้โชนบ้า สั่งให้ย่อยืดตั้ง 50 ที แค่นี้ขาฉันก็จะฉีกตายอยู่แล้ว” เธอบ่นอุบหลังจากดูแล้วไม่มีใครเดินอยู่รอบตัว สีหน้าแสดงความเจ็บปวดตามอาการ ก้าวเท้าต่อไปไม่นานก็เจอม้านั่งยาวตั้งอยู่ริมทางเดิน จึงเดินไปนั่งพักบนนั้น

“ตาย ๆ ๆ หาลายเซ็นรุ่นพี่ 999 คนได้แล้วก็ต้องมาทนโดนลงโทษแบบนี้อีก แล้วต้องโดนแบบนี้ไปอีกเท่าไรก็ไม่รู้ ..อ้อ หนึ่งเทอม เฮ้ออ”

นั่งทนเจ็บอยู่คนเดียวอย่างนั้น เพียงครู่เดียวก็ได้ยินเสียงมือถือสั่นดังขึ้น เธอจึงล้วงหยิบจากกระเป๋าออกมาดู

“ไอ้หมาบ้า! เผด็จการ! ยังมีหน้าทักมาอีกเหรอ!”

SHONE: อยู่ไหน

Sophia: ไม่ต้องมายุ่ง!

Sophia: ไปไกลๆเลย ชั้นไม่คุยกับนายแล้ว!

SHONE: ชั้น?

Sophia: ก็ชั้นไง!

SHONE: โกรธเหรอ

Sophia: ถามได้

Sophia: แบบนี้ชั้นชอบมั้ง

Sophia: เจ็บขาไปหมดแล้วเนี่ย

Sophia: จะเดินไม่ไหวอยู่ละ

Sophia: โอ๊ยหงุดหงิด!

SHONE: ฉันให้สิทธิพิเศษใครไม่ได้ รุ่นเธอมีคนทำผิดก็ต้องโดนลงโทษด้วยกันหมด ตามกฎที่เคยคุยกันไว้

SHONE: เข้าใจฉันหน่อยนะโซเฟีย

Sophia: เออ ชั้นเข้าใจ

Sophia: แล้วทักมาทำไม เอาจริงเห็นนายแล้วหงุดหงิดอะ

Sophia: เบื่อ

SHONE: อยู่ไหน

Sophia: เอ๊ะ ไม่ได้อ่านรึไงที่ชั้นส่งไปน่ะห๊ะ

SHONE: จะกลับเองรึไง ขาเจ็บแบบนั้น

Sophia: ชั้นหาทางกลับได้ละกัน

Sophia: เรียกคนที่บ้านมารับก็ได้ ชั้นรวย

SHONE: รอนานนะ ฉันอยู่ที่เดียวกับเธอ ให้ฉันไปส่งไม่ง่ายกว่าเหรอ

Sophia: เอ๊ะ ก็บอกว่าไม่อยากเจอหน้า

Sophia: เป็นไรของนายห๊ะ อยากจะไปส่งชั้นทำไม

Sophia: ประสาทกลับเหรอ

โซเฟียเห็นคู่สนทนาเงียบไปก็คว่ำหน้าจอมือถือลงบนตักแล้วเป่าลมหายใจออกเบา ๆ

“น่ารำคาญชะมัด ตอแยจริง ๆ ติดใจกีฉันมากหรือไง อิตาบ้า” พูดแล้วก็ดูต้นขาตนเองพร้อมกับขมวดคิ้วเข้ม ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ เธอไม่ชอบใจเลยแม้แต่น้อย เพียงครู่เดียวก็หยิบมือถือขึ้นมาจะกดต่อสายหาคนที่บ้าน ทว่าทำแค่ปลดล็อกหน้าจอเท่านั้น เธอก็ได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นไม่ไกล

ปิ้น ปิ้น!

หญิงสาวหันไปมองทางต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นรถสปอร์ตคันหรูสีดำขลับก็หันมองดูรอบตัว แต่ก็ไม่เห็นว่ามีใครคนอื่น

ปี้น!

“อะไรของเขาเนี่ย มาบีบแตรอะไรตรงนี้ ทดสอบแตรหรือไง ..โอ๊ยจะบ้า”

Rrr~

โซเฟียที่กำลังมัดปมคิ้วตัวเองหยิบมือถือที่สั่นแจ้งเตือนอีกครั้งขึ้นมาดู เป็นคนคนเดิมที่ส่งข้อความมาหาเธอ

“ฮะ?”

SHONE: มาขึ้นรถ

SHONE: ถ้าเธอไม่ขึ้น ฉันจะบีบแตรอยู่ยังงี้แหละ

Sophia: นี่!

Sophia: นายจะบ้าเหรอห๊ะ ทำแบบนี้เพื่ออะไร

SHONE: มาขึ้นรถเร็วๆ

SHONE: นั่งอยู่งั้นยุงไม่กัดรึไง

SHONE: ร้อนก็ร้อน

SHONE: รถฉันแอร์เย็นนะ จะไม่มาขึ้นจริงเหรอ

โซเฟียอ่านข้อความแล้วก็นั่งนิ่งอย่างชั่งใจ ทั้งที่ยังหน้าบูดบึ้งอยู่ ไม่นานก็ยอมลุกจากที่นั่ง เดินกระฟัดกระเฟียดมาขึ้นรถของชายหนุ่มในที่สุด

“ลูกคุณหนูเอาแต่ใจจริง ๆ เลยนะเธอเนี่ย”

“จะไปส่งฉันก็ไปส่ง หยุดพูดมาก”

“ทีหลังปิดประตูให้มันเบา ๆ ฉันว่าแบบเธอพ่อแม่คงสั่งสอนแล้ว แต่เธอไม่ฟังเขาเอง”

“อ๊าย! ไอ้บ้าโชน! นายว่าฉันเหรอ!”

ชายหนุ่มไม่ตอบ ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งอย่างปกติ จากนั้นเขาก็เริ่มออกรถขับต่อไป

เมื่อโซเฟียทำอะไรไม่ได้จึงเลือกที่จะตีต้นแขนเขาแก้ขัดไปก่อน

“อย่าตี” โชนบอกเสียงเรียบ สายตามองตรงไปที่ถนนด้านหน้าอย่างตั้งใจขับรถ

“หึ่ย! ไอ้บ้า! ไอ้นิสัยไม่ดี!”

ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปเปิดเพลงวิทยุให้ดังขึ้น หวังช่วยให้เธอได้ผ่อนคลายอารมณ์ร้อน ทั้ง ๆ ที่ปกติเขาไม่ใช่คนที่ชอบฟังเพลงเวลาขับรถสักเท่าไร..

เมื่อไปถึงหน้าคอนโดฯ หญิงสาวแล้ว ล้อรถทั้งสี่ก็หยุดหมุนลง โชนเห็นคนข้างกายนอนหลับคอพับหมดสภาพอยู่ก็ยกยิ้มมุมปากข้างหนึ่ง นึกหัวเราะอยู่ในใจ

“ตื่นได้แล้วโซเฟีย ถึงคอนโดฯ เธอแล้ว”

“…”

“โซเฟีย”

“..อือ”

“ถึงแล้ว”

“..ถึงแล้วเหรอ” พูดเสียงงัวเงียขณะยังคงหลับตาอยู่ ครู่เดียวก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาแล้วหันไปมองคนข้างกาย เห็นเขามองตนเองอยู่ก็หันหน้าหนีไม่อยากสบตา ก่อนจะตั้งลำตัวนั่งให้หลังตรงขึ้นกว่าเดิมในเวลาต่อมา

“ถ้างั้นฉันลงแล้วนะ ขอบใจนายมากที่มาส่ง”

“เดินไปเองไหวไหม”

“แค่นี้เอง ฉันเดินไหวอยู่แล้ว”

“…”

“ไปนะ”

“เดี๋ยว”

“อะไร”

“หายโกรธฉันหรือยัง”

“..หายแล้ว จริง ๆ ฉันก็ไม่สมควรโกรธหรอก นายก็แค่ทำตามหน้าที่ ไม่ได้ผิดอะไร”

“…”

“ฉันขอโทษนายนะที่เหวี่ยงวีนใส่นาย นี่สงสัยฉันคิดได้เพราะได้หลับตื่นหนึ่งแล้วอารมณ์ดีขึ้นมั้ง ฮ่า ๆ”

“…”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปจริง ๆ แล้วนะ”

เห็นชายหนุ่มยังมองตนเองนิ่ง ไม่เอ่ยคำใดต่อ เธอจึงยื่นมือจะจับที่มือจับประตู ทว่าเขากลับขัดจังหวะขึ้นอีกครั้ง

“พรุ่งนี้ให้ฉันมารับเธอได้ไหม”

“ฮะ?”

โชนไม่ทวนคำพูด ให้หญิงสาวคิดเอาเอง

“จะบ้าเหรอ ไปส่งฉันเดี๋ยวคนที่มอก็เห็นกันหมดหรอก”

“ก็อาจจะส่งเธอข้างหน้าทางเข้าคณะฯ แล้วฉันก็ขับเข้าไปจอดรถในคณะฯ ต่อ”

“ไม่เอาอะ เสี่ยงโดนคนเห็นอยู่ดี ไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้าน เดี๋ยวเขานึกกันว่าฉันมีซัมติงกับนาย ฉันได้เป็นบ้าตายพอดี”

“มีซัมติงกับฉันแล้วมันทำไม”

“เอ๊า ถามได้ ใครจะอยากโดนเข้าใจผิดว่าตัวเองคบกับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าล่ะ”

“…”

“เรื่องที่เราเอากันมันก็แค่การสนองความเงี่ยนที่เป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่ถ้าจะให้เราคบกันหรือเป็นมากกว่าที่เป็นตอนนี้ ฉันพูดเลยว่าไม่มีทาง ฉันไม่ชอบนาย แล้วฉันก็ไม่อยากคบกับผู้ชายคนไหนด้วย อยากพักใจมารักตัวเองก่อน เป็นตัวแม่แบบโซะ ๆ อะ รู้จักมะ”

“…”

“ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้นายไม่ต้องมารับฉัน แล้วทีหลังก็ไม่ต้องมาส่งแบบนี้แล้วด้วย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เดี๋ยวจะรู้สึกพิเศษกันไปเปล่า ๆ”

“…”

“ไปนะ”

“อืม เดินไปดี ๆ มีอะไรก็บอกฉันได้”

“ค่า พี่หัวเสื้อขาวโดนครีมกันแดด”

ปึ้ง!

ยังไม่ทันได้คิดตีความคำพูดของเธอ เขาก็ต้องตกใจเสียงปิดประตูรถก่อน

“บอกให้ปิดเบา ๆ มือคนหรืออะไร เล็กแบบนั้นแต่แรงดีชะมัด”

“..เสื้อขาวโดนครีมกันแดด ..สีเหลืองน่ะเหรอ”

“..ยัยตัวแสบ ช่างสรรหาคำมาเรียกจริง ๆ”

วันต่อมา..

ในห้องประชุมเชียร์ รุ่นน้องปีหนึ่งทุกคนต่างต่อแถวออกมารับเสื้อเชียร์กันอย่างเป็นระเบียบ

“ใครได้เสื้อแล้ว! กลับมานั่งที่ของตัวเองให้เรียบร้อย!!”

“ผมขอแสดงความยินดีกับพวกคุณทุกคน! ที่ได้เข้าเชียร์อย่างเป็นทางการ! ขอให้พวกคุณ! ขอบคุณในความพยายาม! อดทนฝ่าฟันอุปสรรคที่มีตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาของตัวเอง! พวกคุณมายืนอยู่ที่นี่! ในวันนี้ได้! เพราะตัวพวกคุณเองทั้งนั้น!! ส่วนเสื้อเชียร์! ผมขอให้พวกคุณทุกคน! ใส่กันมาเข้าเชียร์ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป! ถ้ามีใครไม่ใส่มาแม้แต่คนเดียว! พวกคุณทุกคนต้องร่วมกันรับผิดชอบ!!”

“…”

“รับทราบ?!!”

“รับทราบครับ/ค่ะ!!!”

“จอม รหัส 019!!” นัทตะโกนเรียกขึ้น

“…”

“ขานรับดิ!!”

“ค.. ครับ!”

“ลุกขึ้นยืน!!”

…

“บอกชื่อพวกผมทั้ง 12 คน! เริ่ม!!”

“เอ่อ.. พี่โชน พี่นัท พี่เจมส์ พี่เปปเปอร์ พี่ต้า พี่ปาร์ค พี่เกม พี่นักรบ เอ่อ.. พี่ภีม ..พี่ไทม์ เอ่อ พี่ไฟ.. พี่บีม..”

“ดี! นั่งลงได้!!”

“ขอบคุณครับ!” จอมยิ้มกว้างอย่างดีใจพลันยกมือไหว้ขอบคุณหนุ่มรุ่นพี่ ก่อนจะนั่งลงดังเดิม

พี่ว้ากแต่ละคนสุ่มเรียกรุ่นน้องทีละคนไปเรื่อย ๆ จนถึงตานักรบ..

“โซเฟีย รหัส 220!”

เจ้าของชื่อสะดุ้งขึ้น ก่อนหน้านี้เธอลืมสนิทว่าโชนเคยบอกว่าจะสุ่มถามชื่อพี่ว้าก เธอเลยไม่ได้จำชื่อแต่ละคนมา เพิ่งมาจำตามที่คนอื่นพูดในห้องนี้เมื่อกี้เอง ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้จำได้หมดหรือยัง..

“โซเฟีย รหัส 220!!”

“คะ!”

“ลุกขึ้น!”

…

“พี่โชน พี่เปปเปอร์ พี่ภีม”

“เดี๋ยว!! ผมยังไม่ได้สั่ง!”

“…”

“ผมจะเปลี่ยนคำสั่ง โดยจะสุ่มชี้พี่ว้าก แล้วให้คุณพูดชื่อเขา”

‘ฉิบหายแล้ว!’ เสียงแรกที่ดังขึ้นในหัวของเธอ เธอจำชื่อได้ แต่บางชื่อก็ไม่รู้ว่าเจ้าของชื่อคือคนไหน ..ตาย ๆ ๆ

“คนนี้!!”

“พี่ภีมค่ะ!”

“คนนี้!!”

“พี่นัทค่ะ!”

“พี่บีมค่ะ!”

“พี่เจมส์ค่ะ!”

“พี่ต้าค่ะ!”

ทว่าพอนักรบชี้ไปที่ไทม์ เธอกลับตอบไม่ได้ในทันที

“เอ่อ..”

ทำไงดี มันติดอยู่ที่ปาก เธอจำไม่ได้ นึกไม่ออก ..แบบนี้จะซี้แหงแก๋ไหมเนี่ย

ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่โซเฟีย ทั้งกดดันและให้กำลังใจ

โซเฟียชำเลืองมองโดยรอบก็ไม่มีใครกระซิบบอกสักคน

โอ๊ย.. ตัวแม่จะเครซี่!!

เอาวะ.. เป็นไงเป็นกัน!

“น้อง!!” เหล่าพี่ปี 2 ต่างวิ่งเข้ามาดูเธอกันทันที เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่คนเดียวในกลุ่มของปีหนึ่งตอนนี้ทิ้งตัวหมดสติลงกับพื้น

โชนเบิกตาโตเล็กน้อย เกือบจะก้าวเท้าวิ่งลงเวทีไปหาหญิงสาวด้วยความตกใจ แต่ยังควบคุมตัวเอง ห้ามไว้ได้อยู่

“เอ๊า เป็นลมไปเฉย” นักรบพูดขึ้น โชนจึงหันไปมองเขา บอกทางสายตาว่าให้เขาหยุดพล่ามสักที มันน่ารำคาญ คนถูกมองเห็นแล้วจึงสงบเสงี่ยมลงอย่างเชื่อฟังเขาในทันที

“คนต่อไป!!” ผู้เป็นเฮดว้ากสั่งขึ้นเพื่อให้ทุกคนเลิกสนใจหญิงสาวซึ่งเพิ่งแกล้งหมดสติไป ถึงอย่างนั้นก็เป็นเขาเองที่ยังคงคอยพะวงอยู่กับเธอไม่คลาย

สรุปเธอแกล้ง หรือเป็นลมจริงกันแน่..

เขาอยากไปดูเธอใกล้ ๆ ให้รู้แล้วรู้รอดจริง ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป..