บทที่ 11 อยากรับผิดชอบ

เกือบ 20 นาทีต่อมา โซเฟียขึ้นลิฟต์มาที่ชั้น 4 ของอาคารซึ่งโชนนัดไว้ เมื่อถึงแล้วก็เดินไปบริเวณหน้าห้องน้ำ เธอมองซ้ายขวาดูคนโดยรอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงรีบชะเง้อเข้าไปในห้องน้ำชาย ทว่าก็ไม่เห็นว่ามีใครอยู่ ประตูห้องย่อยก็เปิดหมดทุกห้อง

“สุดท้ายก็ไม่รอสินะ เหอะ จะให้มาหาทำไมก็ไม่รู้ ดีนะเนี่ยไม่มีใครยืนฉี่อยู่ งั้นฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เขาได้นึกว่าโรคจิตแน่ ๆ” พูดพึมพำกับตนเองแล้วก็หมุนตัวเดินไปทางห้องน้ำหญิงต่อ

“เฮ้อ” โซเฟียถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเข้ามาในห้องสุขาแล้ว เธอเพิ่งเห็นว่ามีห้องหนึ่งที่ประตูปิดอยู่จึงปิดปากตัวเอง ก่อนจะเข้าไปยังห้องที่ว่าง ทว่ากำลังจะปิดประตูก็ได้ยินเสียงคนในห้องนั้นเปิดประตู ก่อนจะมีคนหนึ่งมาดันประตูขณะที่เธอกำลังจะล็อก แล้วใครคนนั้นก็เข้ามาพลันรีบปิดปากคนกำลังจะส่งเสียงร้อง พร้อมกับทำนิ้วให้เธอเงียบเสียง

โซเฟียมองคนตรงหน้านิ่ง ดวงตาค่อย ๆ ลดขนาดลงจากการเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจเมื่อครู่ หลังจากเห็นชัดแล้วว่าคนที่ปิดปากตนเองอยู่ตอนนี้คือใคร

โชนยื่นมืออีกข้างไปล็อกประตู จากนั้นก็นำมือที่ปิดปากอีกคนอยู่ออก

“นายมารออยู่ในห้องน้ำหญิงเหรอ” ตอนนี้พูดถามได้ เพราะยังไม่ได้ยินเสียงคนข้างนอกเข้ามาในห้องน้ำ

“จะให้ฉันไปรอในห้องน้ำชายหรือไง เธอเป็นผู้หญิง ฉันไม่อยากให้เธอไปเข้าห้องน้ำที่เป็นเซฟโซนฉันเอง ฉันมาเซฟโซนเธอดีกว่า”

“…”

“แล้วทำไมเพิ่งมา บอกให้มาตั้งนานแล้ว ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ชอบรอ”

“แล้วใครใช้ให้รอล่ะ ให้มาหาทำไมก็ไม่บอก ฉันก็เลยไม่มาสิ ใครจะอยากมาเจอนายบ่อย ๆ”

“…”

“แต่ฉันก็กลัวนายจะรออยู่ดี สุดท้ายก็เลยยอมถ่อตัวเองมา แล้วเมื่อกี้ก็ลองไปแอบ ๆ ดูที่ห้องน้ำชาย ไม่เห็นมีใครอยู่ ฉันก็นึกว่านายไม่รอแล้ว”

“แล้วทำไมไม่มาหาในห้องน้ำหญิงด้วย”

“ก็ใครจะคิดว่าคนอย่างนายจะมาแอบรอในห้องน้ำหญิงล่ะ”

“…”

“ก็ไม่คิดว่าจะใส่ใจคนอื่นเป็นแบบนี้”

“ก็คิดซะตอนนี้”

“…”

“ดูดิฉันรอเกือบครึ่งชั่วโมง ร้อนก็ร้อน เหงื่อออกเต็มไปหมด ไม่เคยยอมรอใครขนาดนี้เลยนะ”

“แล้วฉันต้องรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณของนายหรือไง” ถามพลางก้มหน้าเปิดกระเป๋าสะพายของตน หยิบทิชชูออกมาสามแผ่น

“ก็.. ไม่ต้องหรอก เธอไม่ได้ขอให้ฉันรออย่างที่เธอพูดจริง ๆ ฉันรอของฉันเอง”

หญิงสาวมองเขาพูดนิ่ง ทั้งสองประสานสายตากันอยู่อีกครู่หนึ่งแล้วโซเฟียก็เอ่ยต่อ

“ทีหลังบอกให้ชัดด้วยว่ารอที่ไหน ถ้ารอในห้องน้ำแบบนี้อีกก็พูดมาเลยว่าห้องหญิงหรือชาย เคไหม”

“อืม”

เธออมยิ้มพลันยกมือที่จับทิชชูอยู่มาซับเช็ดใบหน้าให้เขาเบา ๆ โชนตกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะทำพฤติกรรมอ่อนโยนกับตนแบบนี้

“ที่ตัวก็ทนให้มันเปียกไปนะ ฉันคงไม่ถอดเสื้อผ้านายเช็ดให้”

“ขอบใจนะ”

“ชิล ที่นายทนรอฉันแบบนี้น่าขอบใจกว่าอีก นี่ถ้าฉันไม่ปวดฉี่ นายคงต้องรอจนไม่รอเลยแน่ ๆ”

“…”

“แล้วนี่รู้ได้ไงว่าเป็นฉันที่เข้ามา”

“ได้ยินเสียงถอนหายใจ”

“ฮะ? แค่เสียงถอนหายใจก็จำได้เลยเหรอ”

“จำได้จากเสียงลมหายใจของเธอที่ตอนนั้นเราอยู่ด้วยกันบนรถ เธอหายใจแรงให้ฉันได้ยินตลอด”

“ไอ้บ้า ก็มันทั้งเสียวทั้งจุก ใครจะทนหายใจเบา ๆ ได้อยู่ล่ะ” พูดจบก็หันไปทิ้งทิชชูลงในถังขยะ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่บอกเหตุผลไง”

“..แล้วนี่ ตกลงเรียกฉันมาทำไม”

“จะฉี่ไม่ใช่เหรอ ฉี่สิ”

“จะบ้าเหรอ มีอะไรก็พูดมาเลยสิ ฉันค่อยฉี่ตอนนายออกไปแล้ว จะให้ฉันนั่งฉี่ให้นายดูหรือไง”

“ใช่ ฉี่เลย เพราะยังไงฉันก็รอจะดูแลตรงนั้นให้เธอต่ออยู่แล้ว”

“ฮะ?”

“ทำไม เห็นกันมาหมดแล้ว จะกลัวอะไรอีก”

“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย ก็แค่ไม่เข้าใจ ตกลงนายจะทำอะไร ช่วยบอกให้ชัด ๆ ได้ไหม”

“ฉันจะทายาให้ตรงนั้นของเธอ”

“ฮะ? อ๊ะ! เฮ้ยทำอะไรของนายเนี่ย มาถกกระโปรงฉันทำไม!”

“ชู่! ฉันก็จะให้เธอฉี่ไง เลิกพูดมากสักทีได้ไหม เบาเสียงด้วย เดี๋ยวคนข้างนอกได้ยินก็มาดูกันหรอก”

“ไม่มีใครได้ยินหรอก ชั้นนี้แทบไม่มีคน ห้องที่ใช้เรียนก็อยู่อีกฝั่งของตึก”

“ยังจะพูดมากอีก”

“จิ๊”

“ฉี่ได้แล้ว ฉันไม่ดูหรอก เดี๋ยวหันหลังให้”

“เอาจริงดิ แต่นายก็ได้ยินเสียงน้ำฉี่ฉันออกมาอยู่ดี น่าอายอะ”

“เฮ้อ เสียงครางก็ได้ยินมาแล้ว แค่เสียงน้ำฉี่จะอายทำไม ฉันไม่ได้เพิ่งเคยเห็นคนฉี่ครั้งแรกในชีวิตนะ ฉันเองก็ฉี่มาทั้งชีวิตแล้วเหมือนกัน”

“…”

“ฉี่ไป ฉันรอ”

…

“เสร็จแล้ว” โซเฟียบอกหลังจากทำความสะอาดของลับของตน ลุกขึ้นนำกระโปรงที่ถกขึ้นอยู่ปล่อยลง แล้วกดชักโครกเรียบร้อย

โชนพลิกตัวกลับมาจับฝาชักโครกปิดลง ก่อนจะพาให้ร่างบางนั่งลงไปบนฝาชักโครกนั้น แล้วจับขาเธอยกขึ้นข้างหนึ่งพลันทำให้แยกออกกว้าง

“เอ๊ย..” โซเฟียร้องตกใจเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะรู้แล้วก่อนหน้านี้ ว่าเขาจะทำอะไร

โชนถอดกางเกงชั้นในของหญิงสาวออก ตั้งใจดูเนื้อแคมสีแดงระเรื่ออย่างพิจารณาอาการของเธอ

“แดงไม่แพ้วันนั้นเลย เธอได้ทายาบ้างหรือเปล่า”

“เปล่า..”

“แล้วทำไมไม่ทา”

“ฉันไม่รู้ว่ามันทาได้..”

“..ฉันว่าแล้ว นี่ฉันก็เลยซื้อยามาจะทาให้เธอ”

“พูดงี้คือไง นายคิดว่าฉันเป็นคนซื่อบื้อ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยหรือไง”

“หรือไม่จริง?”

“หน็อยย- โอ๊ย!”

“อย่าขยับ มาโดนนิ้วฉันก็เจ็บสิ”

“…”

“นั่งดี ๆ แค่แยกขาไว้งี้ก็พอ เดี๋ยวฉันให้นิ้วฉันไปหาของเธอเอง”

“..พูดบ้าอะไรของนาย”

“หึ”

“…”

“เจ็บไหม”

“นิดหน่อย มันเสียว ๆ แปลก ๆ”

“จิตใจหมกมุ่นนะเธอน่ะ”

“นี่! ไม่ได้หมายถึงเสียวแบบนั้นซะหน่อย”

“ถ้าไม่ติดว่าเธอเจ็บอยู่ ฉันจับเ_ดตรงนี้ไปแล้ว เห็นของเธอขมิบแล้วมันน่ากระแทกใส่ให้หยุด”

“ไอ้บ้า! ทะลึ่ง!”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“คนลามก! มันขมิบเองเถอะ ฉันไม่ได้บังคับอะไรเลย”

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเธอตั้งใจขมิบเองซะหน่อย”

“..ตั้งใจทายาไป พูดมากอยู่ได้”

เขาหยักโค้งมุมปากบาง ๆ ไม่นานก็ทายาให้เธอเรียบร้อย จากนั้นก็เป่าปากให้ลมตีกระทบความอ่อนโยนของหญิงสาวไป

โซเฟียก้มมองชายหนุ่มดูแลตัวเองแล้วก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ เธอมองเขาไม่ละสายตา จนเขาเงยหน้ามามองสบตากับเธอในที่สุด

“เรียบร้อย เวลาเดินก็พยายามทนหน่อย เดินอย่างที่เธอเดินวันนี้ คนเห็นได้รู้หมดพอดีว่าเธอโดนมา”

“ไม่มีใครรู้หรอกน่า สภาพฉันติ๋มแบบนี้ ไม่มีใครคิดหรอกว่าจะมีเรื่องเซ็กซ์”

“…”

“ยังไงก็ขอบใจนะ”

“อย่าคิดว่าฉันพิศวาสเธอถึงได้ซื้อยามาทาให้แบบนี้นะ ฉันก็แค่อยากรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำไป แล้วทำให้เธอเป็นแบบนี้”

“แหม ใครจะไปคิด ถ้าคิดฉันก็คงจะอ้วกแล้ว น้ำหน้าอย่างนายน่ะเหรอจะมาพิศวาสฉัน ฟ้าได้ผ่าตายกันพอดี”

“หึ”

“แล้วจริง ๆ นายไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้นะ มันเรื่องธรรมชาติ ของผู้หญิงโดนแท่งของผู้ชายยัดมาแล้วก็ชักเข้าชักออกหลายที ไม่แปลกหรอกที่จะบวมจะฉีกงี้ได้”

“แต่มันเป็นเพราะของฉันใหญ่ เธอเลยเจ็บขนาดนี้ ผ่านมาวันหนึ่งแล้ว เธอก็ยังไม่ดีขึ้นเลย”

“ถ้าของผู้เล็ก ฉันจะไม่เป็นงี้เหรอ”

“ใช่สิ”

“..ไม่เชื่อ ไว้ฉันไปหาลองพิสูจน์ดูเองดีกว่า”

“..หานัดมั่วซั่ว ระวังเรื่องโรค”

“แล้วจะให้ฉันทำกับนายคนเดียวหรือไง เราแค่วันไนต์กันนะ ไม่ใช่แฟน ไม่มีสิทธิ์หวงนะคะ”

“ใครหวง”

“หึ ..เออน่า นายไม่ต้องคิดมากเรื่องที่กีฉันบวมงี้หรอก เดี๋ยวต่อไปฉันทายาเอง ไม่นานก็หายแล้ว”

“ดี อย่าลืมทาล่ะ เอายาฉันไปนี่แหละ”

“ขอบใจ”

“อืม”

“แต่จะว่าไป.. จริง ๆ นายทำดีหวังผลใช่ไหมล่ะ หวังจะให้ฉันซาบซึ้งใจ แล้วก็ยอมให้นายได้เอาอีกรอบสมใจสินะ”

“ไม่ได้คิดแบบนั้น”

“หึ ไม่เชื่อหรอก คนอย่างนายเหรอจะมาทำดีกับฉันโดยไม่หวังอะไรตอบแทน เราไม่ได้ญาติดีกันสักหน่อย”

“..แล้วแต่จะคิดละกัน ฉันถือว่าฉันได้รับผิดชอบแล้ว ไปนะ”

“นี่ไง ก็แค่ทำให้ตัวเองสบายใจขึ้น ไม่ได้ทำเพื่อฉันจริง ๆ หรอก หึ ฉันเกือบจะหลงกลนายแล้วเชียว”

ชายหนุ่มออกจากห้องไปแล้วก็ปิดประตูลงดังเดิม จากนั้นก็เดินไปจากห้องน้ำทันที

“จะว่าไป.. มันก็ดีนะ” โซเฟียพูดกับตัวเอง ก่อนจะยกยิ้มออกมาบาง ๆ เธอหยิบถุงยาของเขาขึ้นมาดู แล้วใช้นิ้วดีดไปหนึ่งที

“คนแข็งกระด้างอย่างนาย ใครจะคิดว่ามีมุมอ่อนโยนกับคนอื่นก็เป็น หึ”

ช่วงเย็นวันเดียวกัน

ณ ห้องประชุมเชียร์ มีนักศึกษาชั้นปีที่ 1 นั่งเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ มองมาที่กลุ่มคนบนเวทีซึ่งกำลังยืนด้วยท่าทีเคร่งขรึมอยู่

ตอนนี้พี่ว้ากกำลังให้แต่ละแถวทำกิจกรรมละลายพฤติกรรม โดยการให้แต่ละคนในแถวเต้นตามจังหวะเพลง ซึ่งเป็นเพลงเร็วเหมือนกันทุกแถว ทว่าคนละเพลง

“ต่อไปแถวที่ 9! แถวนี้เลขมงคล! เพราะฉะนั้น!! พวกผมจะให้เฮดว้ากเป็นคนเลือกเพลงเอง!”

เฟรชชีในแถวดังกล่าวต่างหันมองหน้ากันด้วยความกังวล ในแถวนั้นมีโซเฟียอยู่ด้วย นั่นยิ่งทำให้เธอคิดสงสัยในตัวโชน ว่าเขาวางแผนจะแกล้งอะไรเธอหรือเปล่า

“แถวที่ 9! ลุกขึ้น!!” โชนออกคำสั่ง รุ่นน้องในแถวนั้นจึงรีบทวนคำสั่งแล้วลุกขึ้นยืนทันที

โชนรับไอแพดซึ่งเชื่อมบลูทูธกับลำโพงของห้องประชุมใหญ่นี้อยู่ต่อจากเปปเปอร์มา จากนั้นเขาก็เซิร์ชชื่อเพลงแล้วเปิดให้ดังขึ้น โดยไม่มีการให้จังหวะเตรียมตัวแก่รุ่นน้องก่อนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเพลงขึ้น โซเฟียก็แอบยกยิ้มกริ่ม เพราะเพลงนี้เธอเคยออกลีลาในผับมาก่อน จึงไม่ต้องคิดอะไรมาก แล้วใส่ไลน์เต้นเดิมไปอย่างมั่นใจในทันที

ทำมือที่เคยถือแก้วเหล้าเป็นกำมือธรรมดา แล้วโยกย้ายส่ายสะโพกเบา ๆ ไปตามจังหวะเพลง คุ้นชินในท่วงท่าประจำของตน

โชนมองดูโซเฟียแล้วก็กระตุกคิ้วเบา ๆ ก่อนจะมัดปมเข้าหากันเล็กน้อย

ตอนนี้.. ในสายตาเขามีเพียงเธอคนเดียว

เขาไม่อาจละสายตาจากเธอได้เลย..

โปรดติดตามตอนต่อไป..