EP:09 จูบแรก

บ้านแทน

ฉันยังอยู่ที่บ้านของเขาและกำลังช่วยเขาล้างจานอยู่ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้ทำอะไรแบบนี้ เพราะที่ผ่านมาฉันมีแม่บ้านคอยทำให้ ฉันเองก็โตมากับแม่ พอแม่เสียฉันเองก็เริ่มที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ถึงฉันจะไม่มีครอบครัวไม่มีพ่อไม่มีแม่ แต่ฉันก็ยังมีสังคมเพื่อนที่ยังพอเป็นเซฟโซนให้กับฉันได้ที่ฉันรู้สึกว่าได้อยู่ที่นั่นแล้วฉันปลอดภัย จนกระทั่งได้มาเจอกับแทนนี่แหละ

"ฉันขอถามได้หรือเปล่าครอบครัวของนายไปไหนหมด"

"เสียหมดแล้วครับ"

"ฉันเสียใจด้วยนะ ฉันก็ไม่มีพ่อไม่มีแม่เหมือนกันฉันเข้าใจความรู้สึกของนาย ว่าแต่ญาติพี่น้องล่ะ?"

"พวกเขาตัดขาดจากผม ไม่มีใครอยากได้เด็กที่ยังเรียนไม่จบกับเด็กอีกคนนึงที่กำลังโตไปเป็นภาระหรอกครับ"

"...." ทำไมได้ยินแบบนี้แล้วฉันรู้สึกสงสารจังเลยนะ เพราะคำพูดแค่นี้มันทำให้ฉันเห็นว่าแทนต้องต่อสู้ดิ้นรนและเผชิญหน้ากับอะไรมาบ้าง

แต่ฉันไม่เข้าใจ ในเมื่อตัวเขาก็ยังเป็นแบบนี้ทำไมถึงยังปล่อยให้แฟนตัวเองท้อง หรือว่าจะเป็นเพราะพลาด

"แทน..."

"ครับ"

"นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

"ไม่ครับ"

"...."

แทนถูกญาติตัดขาดเด็กผู้ชายที่อยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อกับเด็กทารกอีกหนึ่งคนต้องต่อสู้ดิ้นรนมาจนถึงทุกวันนี้ ฉันรู้ว่ามันยาก และน้อยนักที่ฉันจะได้เห็นแบบนี้ แทนเป็นพ่อที่ดีมากเลยล่ะ

ส่วนฉันเป็นคนตัดขาดจากญาติพี่น้องเอง หลังจากที่รู้ว่าแม่ของฉันเสียแทนที่พวกเขาจะมาแสดงความเสียใจหรือทำอะไรสักอย่างที่ทำให้ฉันรู้ว่าพวกเขาเสียใจจริงๆ แต่ไม่เลย พวกเขามารวมตัวกันเพื่อที่จะมาแบ่งสมบัติทุกอย่างที่แม่ของฉันเป็นคนสร้างขึ้นมา แต่แม่ของฉันน่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ แม่ก็เลยให้ฉันเป็นคนดูแลและจัดการทรัพย์สินทุกอย่างแต่เพียงผู้เดียว

"ถ้าฉันจะมาบ้านของนายบ่อยๆ นายจะว่าอะไรไหม"

"บ้านของผมมันแคบ อีกอย่างถ้ามีคนเห็นว่าคุณมาบ้านของลูกน้องบ่อยๆ คุณจะถูกมองไม่ดีเอานะครับ"

"ฉันต้องสนใจคนอื่นด้วยหรอ ฉันทำอะไรอยู่ฉันรู้ดีอยู่แก่ใจหรอก"

"...."

"นายทำไมไม่ค่อยอยากพูดกับฉันหรือเพราะว่าฉันพูดมากอย่างที่นายบอก"

"ผมขอโทษครับ ผมแค่ไม่รู้จะพูดอะไร"

"นายคงอยู่กับตัวเองอยู่คนเดียวมาจนชินสินะ"

"ครับ"

"นายยังคิดถึงแม่ของพี่ทิวอยู่หรอ"

"ครับ คิดถึงมาก"

"...." บ้าเอ๊ย! ไม่น่าถามออกไปเลย รู้สึกเจ็บจี๊ดยังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่านึกบ้าบออะไรถึงได้ถามออกไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่ฉันก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

แทนคงจะรักแม่ของพี่ทิวมากเลย บางคนอาจจะเอาเด็กไปทิ้งไว้ตามสถานสงเคราะห์แล้วด้วยซ้ำ แล้วตัวเองก็ไปโลดแล่นใช้ชีวิตตามปกติ เพราะเด็กบางคนในวัยนั้นคงยังไม่มีความรับผิดชอบอะไรมากมายหรอก

แต่แทนไม่ใช่คนแบบนั้น

"เฮ้อ...ฉันต้องกลับก่อนแล้วนะ"

"ครับ ขับรถดีๆ นะครับ"

"พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานนะ เดี๋ยวฉันจะให้คนเอารถมาส่งไว้ให้นายที่นี่ เริ่มงานวันมะรืนนะ ไปรับฉันที่บ้าน แล้วก็พาฉันไปส่งที่บริษัท"

"ครับ"

"แทน..."

"ฉันชอบนาย จริงๆ นะ ฉันไม่ได้พูดเล่นแล้วก็ไม่ได้คิดว่านายจะเป็นเด็กอะไรอย่างที่ใครต่อใครเข้าหานายด้วย ฉันชอบที่นายเป็นนายแบบนี้ ชอบที่ตัวตนของนาย"

"ผมรู้แล้วครับ"

ไอ้เด็กบ้านี่จะทำให้ฉันหลงไปถึงไหนกันนะ ขนาดฉันพูดขนาดนี้แล้วยังยืนนิ่งได้ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนองเลย เย็นชาจริงๆ เลยนะ

หมับ!

"อืม..."

ฉันคิดอยู่พักนึงก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นคว้าคอของแทนเข้ามาจูบ เขาดูตกใจเงอะๆ งะๆ แต่ก็ไม่ได้ผลักฉันออก นี่เขาตกใจหรือว่าจูบไม่เป็นกันแน่เนี่ยยืนนิ่งเชียว

จะว่าไปฉันก็ทำตัวน่าอายเหมือนกันนะเข้าหาผู้ชายก่อนไม่พอแถมยังจูบเขาก่อนอีกด้วยเนี่ย

"ขอโทษนะ นายไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ"

"ครับ"

"ไอ้บ้า โดนจูบขนาดนี้แล้วยังยืนนิ่งได้ เย็นชาจริงๆ เลย"

ฉันรีบเดินออกมาจากบ้านของแทนแล้วขับรถออกไปทันที ระหว่างทางฉันก็เอาแต่คิด ฉันแค่อยากทดสอบว่าถ้าเขาโดนฉันจูบเขาจะรู้สึกยังไง แต่ไอ้บ้านั่นกลับนิ่งเฉยไม่มีการตอบสนองอะไรเลย

*******************

บ้านแทน....

ชายหนุ่มค่อยๆ ยกมือขึ้นวางทาบลงไปตรงหน้าอกของตัวเอง ซึ่งในตอนนี้ด้านในมันกำลังเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากที่ถูกหญิงสาวขโมยจูบแรกของเขาไป

"พ่อแทนครับ!"

"อ อะไรครับพี่ทิวเสียงดังเชียว" แทนหลุดจากภวังค์เพราะเสียงเรียกของลูกชาย แต่หัวใจของเขาก็ยังไม่หยุดเต้นแรง

"คุณณัชชากลับไปแล้วหรอครับ"

"ครับ"

"พ่อแทนมีอะไรจะคุยกับพี่ทิวหรอ"

"ตามพ่อมาสิ"

แทนพาลูกชายเดินขึ้นไปบนห้องนอน ก่อนที่เขาจะให้พี่ทิวนั่งลงบนเตียงส่วนเขาก็นั่งคุกเข่าลงตรงหน้า

"พ่อรู้ว่าพี่ทิวอยากนั่งรถสวยๆ แต่เราต้องเกรงใจคุณณัชชานะครับ เวลาคุณณัชชาบอกอะไรที่แทนก็ต้องหัดปฏิเสธบ้าง"

"แต่พ่อเคยบอกว่า..."

"พ่อพูดผิดเองแหละ พ่อเกรงใจคุณณัชชาเขา แค่นี้เขาก็ช่วยเหลือเรามากพอแล้ว"

"แล้วที่คุณณัชชาบอกว่าจะมาเป็นแม่ให้พี่ทิวใช่เรื่องจริงไหมครับ"

"แล้วพี่ทิวคิดยังไงกับคุณณัชชาล่ะ รู้สึกไม่ชอบเขาหรือเปล่า?"

"...." เด็กน้อยส่ายหัวรัวๆ

"รู้สึกไม่ดีกับเขาหรือเปล่า"

"...." พี่ทิวก็ยังส่ายหัวเหมือนเดิม

"แล้วรู้สึกว่าไม่อยากให้เขาเข้าใกล้หรือไม่อยากเข้าใกล้เขาหรือเปล่า"

"...." คำตอบก็ยังคงเหมือนเดิม

"พ่อก็ไม่รู้หรอกว่าอนาคตของเราจะเป็นแบบไหน แต่พ่อสัญญาว่าพ่อจะดูแลพี่ทิวให้ดีที่สุด เหมือนกับที่พ่อสัญญากับแม่ของพี่ทิวเอาไว้"

"ครับ"

"เอาล่ะงั้นไปอาบน้ำแล้วก็เตรียมตัวอ่านหนังสือนะครับ"

"ครับพ่อแทน"

เด็กชายตัวน้อยทำตามผู้เป็นพ่ออย่างว่าง่าย ส่วนแทนก็เดินไปนั่งพับผ้าเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าเหมือนอย่างเคย เขาทำงานทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นงานผู้ชายหรือว่างานผู้หญิง เขาต้องดูแลลูกเพราะแบบนั้นเขาจึงไม่สามารถเลือกงานที่ตัวเองจะทำได้เลย กลับบ้านมาก็ต้องทำหน้าที่เป็นพ่อบ้านเหมือนกับที่ผู้หญิงทำ หลังเลิกเรียนก็ต้องทำงานประจำของตัวเองเพื่อหาเงิน

ชีวิตพ่อเลี้ยงเดี่ยวมันไม่ได้ง่ายเลยสักนิด