EP:10 คนขับรถสุดหล่อ

วันเริ่มงานวันแรก

แทนใส่ชุดสูทที่ณัชชาซื้อมาให้หลังจากนั้นก็ขับรถไปรับเธอที่บ้านทำหน้าที่เป็นพนักงานขับรถหลังจากที่ส่งลูกชายถึงโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว

"เจ็ดโมงครึ่งผมไม่สายใช่ไหมครับ"

"ต่อให้สายก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะฉันเป็นเจ้าของบริษัท"

"คุณณัชชาให้ผมขับรถตรงไปที่บริษัทเลยใช่ไหมครับ"

"ใช่..."

แทนขับรถออกไป ระหว่างขับรถเขาก็ยังคอยมองดูกระจกหลังอยู่แบบนั้น เพราะเมื่อวานทั้งสองเพิ่งจะจูบกันไปเลยทำให้แทนทำตัวไม่ค่อยถูกสักเท่าไร เธอเองก็คงจะเป็นแบบเดียวกันเพราะดูเธอไม่ค่อยพูดเลย จนกระทั่งมาถึงบริษัทของณัชชา

"วันนี้ฉันมีประชุมกับพวกพนักงาน นายออกไปหาอะไรกินหรือว่าจะออกไปไหนก็ได้นะ นั่งรอเฉยๆ มันคงจะน่าเบื่อ"

"ครับคุณณัชชา"

แทนก้มหน้าตอบรับเหมือนกับลูกน้องที่ทำความเคารพเจ้านาย แทนรู้จักวางตัวได้เป็นอย่างดี เขาไม่ได้พูดคุยให้ดูเหมือนว่าสนิทสนมในเวลางาน

หลังจากนั้นแทนก็ขับรถไปจอดที่ลานจอดรถด้านหลัง ส่วนตัวเขาก็ไปเดินหานั่งเล่นเพราะไม่มีอะไรทำ

"อุ้ยๆๆ พ่อหนุ่มสุดหล่อคะมาทำอะไรที่นี่หรอคะ"

"นั่นสิสุดหล่อมาสมัครงานหรอ"

"พวกฉันแนะนำให้ได้นะ พวกฉันทำงานอยู่ที่นี่น่ะ"

ขณะที่แทนกำลังนั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆ กับรถที่จอด ก็มีผู้หญิงหน้าตาจะสวยการแต่งตัวดูดีเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับพูดจาเต๊าะเล่นไปเรื่อย

"ไม่เป็นไรครับผมมีงานทำแล้ว"

"พูดเพราะซะด้วย ว่าแต่แต่งตัวหล่อขนาดนี้ทำงานอะไรหรออยู่ที่นี่น่ะ เป็นผู้จัดการหรือว่าเป็นอะไร?"

"ผมเป็นคนขับรถของคุณณัชชาครับ"

"ถามจริง...คนขับรถของท่านประธานหรอ หล่อมาก.."

"...."

"ถ้าอย่างนั้นฉันไม่กวนละไปทำงานก่อนนะพ่อหนุ่มสุดหล่อ"

"...." แทนได้มองนิ่งๆ ไม่ได้ตอบกลับอะไรไป ก่อนที่เขาจะนั่งลงแล้วหันไปมองยังกลุ่มของหญิงสาวที่เดินออกไป พวกเธอกำลังพากันพูดถึงเขา ว่าเป็นคนขับรถที่หล่อมากๆ แถมยังใส่ชุดดูดีอย่างกับพวกประธานบริษัทใหญ่ๆ อีกด้วย

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้แทนตื่นเต้นอะไร คงเป็นเพราะการแต่งตัวที่มันดูดีขึ้นก็เลยทำให้เขาดูดีไปด้วย แต่ความจริงเขาก็ไม่ได้ดูดีหรือเก่งถึงขนาดที่จะไปเป็นประธานบริษัทอะไรแบบนั้นได้

เวลาผ่านไป

"แฮ่ม!"

"คุณณัชชา"

"ใกล้เที่ยงแล้วไปหาอะไรกินกัน"

"ผมกินขนมปังเรียบร้อยแล้วครับ ผมคิดว่าคุณณัชชาจะยังประชุมไม่เสร็จก็เลยจัดการซะก่อน"

"ให้ตายสิฉันอุตส่าห์รีบประชุมให้เสร็จเพื่อที่จะไปกินข้าวกับนายเลยนะเนี่ย"

"...."

"ถ้าอย่างนั้นนายก็ต้องไปนั่งเป็นเพื่อนฉัน ไปเลยขับรถไปเลย"

"ครับ"

ณัชชาเดินไปเปิดประตูแล้วนั่งที่เบาะข้างๆ กับคนขับ ระหว่างนั้นเธอก็คอยหันมองแทนตลอดจนเขารู้สึกได้ว่าณัชชามีเรื่องบางอย่างที่อยากจะถามเขาอยู่

"หน้าผมมีอะไรติดหรือเปล่าครับ"

"เปล่า นายไปทำอะไรมา ทำไมพนักงานสาวๆของฉันถึงได้พากันพูดถึงนาย"

"ผมไม่ได้ทำอะไรครับ"

"ไปหว่านเสน่ห์เอาไว้หรอ?"

"เปล่านะครับ"

"ชิ เมื่อกี้ที่ฉันเดินลงมาฉันได้ยินพวกพนักงานพากันพูดถึงนาย ที่นายเป็นคนขับรถให้ฉันแถมยังเป็นคนขับรถที่หล่อมากๆ อีก รู้หรือเปล่าว่าฉันหวงไม่อยากให้ใครพูดถึงนายแบบนั้น"

"เขาก็แค่พูดนี่ครับไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

"นายไปคุยอะไรกับพวกนั้นล่ะ พวกนั้นถึงได้ดูคลั่งไคล้นายขนาดนั้น"

"เปล่าครับผมไม่ได้คุย พวกเขาเข้ามาชวนผมคุยเอง นึกว่าผมมาสมัครงานครับ"

"ฉันให้นายมาทำงานนะระวังตัวเองด้วย เดี๋ยวก็โดนพนักงานของฉันลากไปกินหรอก"

"พูดอะไรแบบนั้นครับ" นี่อาจจะเป็นครั้งแรกเลยก็ได้ที่แทนมีรอยยิ้มปนเสียงหัวเราะออกมา

"เมื่อกี้นายยิ้มหรอ?"

"มั้งครับ ผมแค่ตลกเรื่องที่คุณบอกว่าผมจะโดนพนักงานของคุณลากไปกิน"

"ก็มันจริงนี่ พนักงานของฉันน่ะมีแต่แซ่บๆ ทั้งนั้น ฉันรู้จักดี พวกนี้ยิ่งชอบกินเด็กหนุ่มๆ หล่อๆ ด้วย พวกนั้นเคยบอกกับฉันว่ากินเด็กแล้วมันกระชุ่มกระชวยหัวใจ ฉันก็เลยอยากลองกินบ้าง"

"...."

"กะ ก็แค่อยากลองแต่ฉันยังไม่ได้ลองนะ" หญิงสาวเริ่มตะกุกตะกักเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่กำลังขับรถอยู่มีสีหน้าดูแปลกไป เขาคงจะตกใจที่เธอพูดแบบนี้ออกมา ซึ่งเธอเองก็ตกใจไม่ต่างกัน

"นายน่ะอย่าไปหลงคารมพวกนั้นเชียวนะ พวกนั้นน่ะเป็นพวกเจ้าแม่ล่าแต้ม ถ้านายลงคารมไปก็ไม่ต่างอะไรจากเหยื่อที่โดนเสือเอาไปขังไว้หรอก"

"ผมยังไม่ทันได้คิดอะไรหรือพูดอะไรเลยนะครับ ทำไมคุณถึงคิดไปไกลขนาดนั้น"

"กะ ก็...ไม่รู้สิ" น้ำเสียงของเธอดูแผ่วลง ไม่กล้าตอบคำถามของอีกฝ่าย

"ผมมาทำงานครับผมไม่ได้มาหาแฟน ผมรู้ดีครับว่าผมมีหน้าที่ทำอะไร เรื่องพวกนั้นผมยังไม่คิดหรอกครับมันรกสมอง"

"...." ณัชชาเบือนหน้านี้ด้วยความเคอะเขิน มีแต่เธอเองสินะที่คิดไปเองและก็คิดว่าแทนคงจะหลงคารมพวกนั้นเข้าให้แล้ว แต่ความจริงแล้วไม่เลย

เวลาต่อมา

"นายไม่กินด้วยกันหรอ" หญิงสาวเอ่ยถามขึ้น เมื่อมาถึงร้านอาหารแทนก็ได้แต่นั่งมองไม่ได้สั่งอะไรมานั่งกินกับเธอ

"แค่เห็นคุณกินผมก็อิ่มแล้วล่ะ"

"ก็ฉันหิวนี่นา เมื่อเช้ากินแค่กาแฟแก้วเดียวเอง"

"อาหารเช้าเป็นมื้อสำคัญนะครับต้องกิน"

"ฉันรู้แล้ว ปกติฉันก็กินแหละ แต่นายมารับก่อนฉันก็เลย...ไม่ได้กินน่ะ"

"ผมรอได้ครับ"

"เมื่อเช้าได้ขับรถไปส่งพี่ทิวหรือเปล่า"

"ครับ"

"แกคงจะดีใจน่าดูเลยเนอะ"

"ดีใจมากครับ ก็ตามประสาเด็กแหละครับ แกไม่เคยเห็นไม่เคยนั่งก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดา"

"พี่ทิวน่าสงสารนะ ดูแกเป็นเด็กร่าเริงสดใส ดูเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายก็จริง แต่ก็ต้องทำตัวให้เป็นคนโต"

"ครับ"

"ตอนนั้นนายคิดอะไรอยู่"

"คิดอะไรครับ คุณหมายถึงอะไร?"

"ตอนที่เลี้ยงพี่ทิวมาน่ะ ฉันอยากรู้ว่านายกำลังคิดอะไร แบบว่าทำไมถึงเลือกที่จะลำบากแบบนี้"

"ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด แต่ถ้าจะให้เดา คุณคงจะหมายถึงทำไมผมถึงไม่ทิ้งพี่ทิวใช่ไหม"

"ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน มันเป็นความคิดที่แย่มากๆ แหละ นายอย่าไปใส่ใจเลย"

"เราเหลือกันอยู่แค่สองคนพ่อลูกแล้วนี่ครับ ถ้าเราไม่ดูแลกันแล้วใครจะมาดูแล พี่ทิว อีกอย่างผมก็สัญญากับแม่ของพี่ทิวเอาไว้แล้วว่าจะดูแลลูกให้ดีที่สุด"

"....." สีหน้าของณัชชาเปลี่ยนไปเลย คำถามที่เธอถามกลายเป็นคำตอบที่ทำเอาเธอจุกจนพูดไม่ออก