บทที่ 6

บทที่ 6

“เมื่อไหร่หลานจะกลับไทย”

“ผมยังไม่อยากกลับ”

“พ่อของหลานบริหารบริษัทคนเดียวนะเป็นหนึ่งกลับมากับย่านะ”

“ไม่ครับ” เป็นหนึ่งปฏิเสธเสียงแข็งคุณย่านวลละออไม่มีเลยที่หลบสายตาของนางแล้วนั่งเงียบ

“เพราะอะไร?” น้ำเสียงกดต่ำนัยน์ตาเรียวสวยมองอย่างดุดันเป็นหนึ่งในรู้ว่าคนเป็นย่ากำลังไม่พอใจ

“ผมยังอยากอยู่ญี่ปุ่นอีกครั้งจะกลับเอง”

“ก็ได้” คำพูดของคนเป็นย่าทำให้เป็นหนึ่งอาจจะไม่น้อยเป็นประจำคุณย่า เขาจะไม่ยอมทำอะไรง่าย ๆ ให้ดีที่ยอมให้ทุกอย่างจบ “ร้านอาหารไปบ้านป้านุชนะไปร้านอาหารกับย่าหน่อย ย่าคิดถึง”

“ครับ” เป็นสาเหตุหนึ่งที่คุณย่านวลละออจึงพาปิยะนุชดูแลห้องของหลานชายนางจะตามน้ำของระบบนางเคยจ้างนักสืบให้สืบข้อมูลเด็กมีมี่บ้านกำลังถังแตกเงินที่ใช้อยู่ก็มีแต่เงินของหลานชายนาง

อยากให้นางอยู่เฉยๆให้หลานชายโดนสูบเลือดสูบเนื้อนางยอมไม่ได้เด็ดขาดนางต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว

เป็นที่หนึ่งไปตรวจสอบที่บ้านคุณป้าปิยะนุชจะไม่ชวนสงสัยไม่อยากขัดคนเป็นย่า

“วันนี้ย่าพล่ากุ้งให้หนึ่งเลยนะ”

“ครับ” เป็นหนึ่งคำขอบคุณในบางครั้งที่ตั้งใจทำอาหารเป็นระยะเวลาที่จะไม่ทำการขัดคำสั่งรมย์

“คุณแม่มาญี่ปุ่นแบบนี้ เปรมไปช่วยดูแลได้หรือเปล่า?” ปิยนุชเอ่ยถามใหม่ล่าสุดอาหารใส่จานให้สามีเป็นจำนวนมาก

“ตาเปรมแล้วค่อยๆมาช่วยดูแลไล่ไปเรื่อย ๆ และดูแลธุรกิจส่งออกผลไม้แปรรูปก็เหนื่อยมากพอแล้วออเดอร์มาดูแลไร่พี่ชายลูกคงที่ได้ตายแน่ ไร่นวลละออ กันตาเป็นดูแลส่วนประกอบนั้นเขาเก่งและไม่เคยขาดการตกหล่นของพวกคนงานในไร่ของเรามีแต่คนน่ารักพูดง่ายสั่งอะไรก็ทำไม่จำเป็นต้องสั่งพระเจ้าเห็นว่าเป็นไม่จำเป็นต้องทำรีบทำอย่างละเอียดให้บอก”

“เดดแบบนี้เลยค่ะ”

“จ้ะ ดีมา

“นุชเห็นตาล่าสุดก็เมื่อหลายปีที่แล้วที่ผ่านมานี้กันตาเป็นครั้งแรกที่สวยงามน่ารักน่าเอ็นดู”

“ใช่ใช่ กันตาเป็นคนสวยแต่รายนั้นใช้ความสวยไม่เป็นสมัยเรียนมีหนุ่มๆ มาจีบหลายคนแต่ไม่สนใจใคร”

“คงยังไม่มีใครถูกใจหรอกคะ” ปิยะนุชว่าแล้วยิ้มให้อีกครั้ง “แล้วตาหนึ่งไม่อยากกลับมาไทยอีกครั้ง กันตาคิดถึงหนึ่งแย่แล้ว”

“ยังไม่ไม่อยากกลับครับ กลับมาตอนไหนจะกลับเองครับ” เป็นหนึ่งเสียงเรียบคุณย่านวลละออมองที่สืบเนื่องมาจากการถอนเงินจำนวนมากจ่ายเงินเป็นหนึ่งใช้เยอะเกินตัวหนำซ้ำยังพามีมี่ไปซื้อของฉ่ำ

คุณนวลละอออยู่ญี่ปุ่นเกือบหนึ่งเดือนก็กลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่งเพื่อชื่นชมใจที่ไม่ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มให้กับคนเป็นย่าเขานอนกดโทรศัพท์อยู่อีกครั้งก่อนจะได้รับข้อความของแฟนสาว

“เราเลิกกันเถอะค่ะพี่หนึ่ง” เป็นข้อความสั้น ๆ แต่ทำให้หัวใจหนึ่งอยู่ไม่สุขเลยโทรไปหามีบ่อยครั้งที่เธอไม่เคยได้รับข้อความเลยแต่ยังคงส่งข้อความถึงอีกครั้งที่ถูกตัดขาดกับเธอ

เป็นหนึ่งคิดวนเป็นพันๆ เพื่อหาคำตอบของเรื่องนี้ไม่ได้หรืออาจจะเป็นสาเหตุว่าทำไมใช่เพราะคุณย่าของเขาไม่มีทีท่าว่าความเกลียดชังหรือไม่พอใจในมีมี่เลย

ที่สำคัญท่านกลับประเทศไทยก่อนโดยที่มี่จะส่งข้อความมาบอกเลิกเขาตั้งหลายวันส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ความคิดเห็นที่คิดไม่ตกเป็นหนึ่งก็รีบขับรถที่คอนโดของมีมี่แต่เพื่อนข้างห้องเธอบอกว่ามีมี่กลับประเทศไทยแล้ว

เขาไปหามีมี่อีกคนหนึ่งที่เป็นคำตอบที่พูดถึงสิ่งที่เขาต้องการเธอบอกว่าต้องการจบเพราะเธอและการเชื่อมต่อต่อกันไม่ได้ในอดีตมันก็สานต่อกันได้ดีเพราะเหตุผลว่าเหตุใดจึงทิ้งเขาไป

ความสัมพันธ์ของความสัมพันธ์ก็ต่อสิ่งมีชีวิตมีมี่ทิ้งเขาและหายไปจากชีวิตเขาก็จำต้องจบต่างคนต่างดำเนินชีวิตต่อไป

เป็นหนึ่งตัดสินใจเรียนต่อที่นี่แต่เรียนได้ทุกปี ป้าปิยะนุชก็โทรมาบอกข่าวร้าย บอกว่าเขาถูกรถชนจนเป็นอัมพาต ต้องบินกลับไทยอย่างเร่งด่วน

บริษัทของคนไม่มีใครดูแล ไหนจะโรงงานแปรรูปผลไม้นั่นอีกเขาจะย้อนกลับไปต่อทุกอย่าง

เสียงขับไปเงียบที่ไร่นวลละออ ทันทีที่เท้าเหยียบคันเร่งของไร่เป็นหนึ่งก็ยืดตัวเต็มความสูงของเขาบ้านทรงไทยหลังใหญ่บ้านถูกต่อเติมไปบางส่วน

แต่ที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิมมากอาจจะเห็นทีจะเป็นต้นไม้ระแวกบ้านที่มันสูงใหญ่ตั้งตระหง่าน ทำให้ร่มเงากินอาหารมากกว่าเดิม

“ป้าแต้มจ๊ะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กๆให้กันตาหน่อยค่ะ” น้ำเสียงหวานใสดังขึ้นจากห้องด้านล่างของบ้านซึ่งถูกต่อเติมทำใหม่เป็นห้องใหญ่ติดแอร์ มีกระจกบานเลื่อนบานใหญ่อยู่ด้านหน้า

“…” หนึ่งมองไปรอบ ๆ ไม่ค่อยไม่เห็นใครที่ดูดซับผ้าขนหนูที่ตากไว้ที่ราวผ้ายื่นให้

“ขอบคุณค่ะ” กันตาไม่ได้ปกติมองพอดีเห็นผ้าขนหนูถูกยื่นให้ บางครั้งรีบไปจุ่มน้ำแล้วบิดหมาด เช็ดหน้าเช็ดตาให้พ่อเปรมที่จริงป้าแต้มดูแลเอาใจใส่แต่วันนี้งานในไร่ไม่ได้มากมาย มาดูเลยมาช่วยป้าแต้มดูแลพระคุณ

“หนึ่ง” เปรมบอกว่าเฉลิมฉลองด้วยเสียงที่ดีใจอีกครั้งโดยไม่พบเจอลูกชายของเขาโตเป็นหนุ่มหล่อคมเข้มและความแข็งแกร่งยำสง่า...

“ผมกลับมาแล้วพ่อ” เป็นหนึ่งนมัสการเพียงเล็กน้อยเท้าของคนส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องพบกับหัวหน้าผ่ายผอมลงไปมาก เขาแอบรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่การตัดสินใจอยู่ที่โน่นการรับรู้ผู้ให้กำเนิดที่อยู่ทางนี้เลย

“มหัศจรรย์ลูกก็กลับมา” เปรมยิ้มทั้งน้ำตาเป็นหนึ่งน้ำตาซึมรีบสวมกอดท่านที่นี่

“ผมกลับมาอีกครั้งพ่ออีกครั้งอีกครั้ง”

“พ่อดีใจที่ได้ยินลูกพูดแบบนี้” เปรมยิ้มจริงจังอึ้งที่เต็มหัวใจได้คลี่คลายลงแล้วเขาจะสบายใจขึ้นมากเพื่อให้กำลังใจในการใช้ชีวิตต่อขยี้บริษัทกับโรงงานที่อาจมีคนดูแล “พ่อฝากบริษัทกับโรงงานแปรรูปผลไม้ของพ่อด้วย มันคือสิ่งที่พ่อกับแม่สร้างมา”

“ครับ” เป็นหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาต้องนึกถึงโรงงานกับบริษัทมาตลอดชีวิตต่อจากนี้และเชื่อมต่อทุกอย่างแทนท่านเอง “ผมจะดูแลบริษัทกับโรงงานแปรรูปแทนพ่อเองพ่อเองไม่ต้องห่วงนะครับ”

“ขอบใจนะลูก”

กันตารีบไปที่ห้อง ปล่อยให้สองพ่อลูกเข้ารับการปรึกษาหารือเกี่ยวกับความเข้าใจกันอีกครั้งเป็นหนึ่งกลับจากญี่ปุ่นร้านอาหารเพิ่มเติมสามอย่างของเธอรีบเตรียมวัตถุดิบเพื่อทำอาหารล้างผักเครื่องล้างจานกุ้งความเข้มข้นหมูแล้วนำไปหมักไว้

“จะไม่เป็นพี่สักหน่อยเหรอ?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นกันตาทำให้มองเขาเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าผักเป็นจุดเด็ด

“สวัสดีค่ะพี่เป็นหนึ่ง” เธอยกมือไหว้เขา

“พูดแค่นี้ใช่ไหม?”

“กันตาไม่เข้าใจเหรอ?” ไม่ต้องพูดอะไร

หนึ่งที่เคยสนิทกับเธออีกครั้งกลับมารู้สึกไม่เหมือนเดิมด้วยอายุที่ต่างฝ่ายต่างโตด้วยไม่ได้สัมผัสนานทำให้ความห่างเหิน

“ก็ถามพี่สิเป็นเพื่อนว่าพี่อยู่ญี่ปุ่นเป็นยังไงบ้าง?” เราจะเรียกเธอในเรื่องนั้น

“พี่มีความสุขจะตาย กันตารู้ค่ะ เพราะกันตาติดตามพี่ในไอจีตลอด”

“มันก็จริงอยู่ที่โน่นพี่มีความสุขแต่การกลับมาอยู่ที่บ้านของพี่ก็เหมือนกับอย่างมีความสุข”