บทที่ 6 ภรรยาคนสวย

ZWallet: นั่นสิ ผมมีได้ยังไง

หญิงสาวอ่านข้อความจากอีกฝ่ายแล้วก็ได้แต่นึกฉงน

ZWallet: ไว้คุยกับผมไปเรื่อยๆ เดี๋ยวคุณก็รู้เอง

ZWallet: แต่ผมจะใบ้ให้

ZWallet: ว่าผมคือคนที่ทำให้คุณมาอยู่จุดนี้ได้

โซฟี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ทำให้เรามาอยู่จุดนี้ ..ใครกัน คนที่ช่วยเราให้มาทำแอ็กนี้ได้ ก็มีแต่เมย์ ..ส่วนอีกคนที่มีส่วนช่วยให้คนรู้จักเรามากขึ้น ก็คือ คีน” คนที่เธอเอ่ยถึงเมื่อครู่ คือคนที่เธอเรียกว่า ‘บัดดี้’ มาตลอด

“นี่คีนปลอมตัวมาเป็นคุณซีเหรอ ..จริงเหรอ” หญิงสาวพูดแล้วก็นิ่ง คิดกับตัวเองไปครู่หนึ่ง

“ไว้ถามต่อหน้าคีนแล้วกัน เผื่อไม่ใช่ ถามไปตอนนี้เดี๋ยวคุณซีจะงง”

BadBitchPh: โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปลองคิดดูนะคะ

ZWallet: รูปชุด Maid เมื่อไหร่ครับ

BadBitchPh: ภายในครึ่งชั่วโมงค่ะ

ZWallet: โอเค ผมจะรอนะ

BadBitchPh: ขอบคุณค่ะคุณซี

โซฟี่วางมือถือแล้วก็เดินไปหยิบชุดดังกล่าวมาเปลี่ยนใส่ พลันเปลี่ยนแสงไฟในห้องให้มืดสนิท แล้วเปิดดวงไฟขนาดเล็กที่ตนซื้อไว้ใช้เฉพาะกิจให้พอมีแสงกระทบกายตน

เธอใช้กล้องคุณภาพดีที่ถ่ายรูปได้ชัดเจนแม้แสงจะน้อย ตั้งเวลาถ่ายภาพแต่ละภาพ แต่ละมุมไม่ซ้ำกันอย่างคล่องแคล่ว ตามประสาคนชำนาญการ

เมื่อได้รูปจำนวนมากแล้ว โซฟี่ก็เปิดไฟ ยืนดูภาพที่ได้เป็นผลลัพธ์ ซึ่งก็เป็นที่น่าพอใจ

เธอกดส่งภาพเหล่านี้ไปให้คุณซีของเธอทั้งหมด และเขาก็เข้ามาในห้องสนทนาทันที

ZWallet: Oh~

ZWallet: Baby ไม่เคยเห็นใครใส่ชุด Maid แล้วน่าเอาเท่าคุณมาก่อนเลย

BadBitchPh: ก็เอาสิคะ ;)

BadBitchPh: เดี๋ยวฉันอ้ารอ คุณก็เสียบเข้ามา

BadBitchPh: แต่โยกช้าๆ ก่อนนะคะ ฉันไม่ค่อยชินของใหญ่

ZWallet: คุณนี่มันเก่งจริงๆ

ZWallet: พิมพ์มาแค่นี้ค__ผมก็แข็ง ปวดไปหมดแล้ว

BadBitchPh: ดีใจที่ได้มีส่วนช่วยให้คุณได้ปลดปล่อยนะคะ

BadBitchPh: Good luck ka

ส่งข้อความไปเท่านี้การสนทนาก็หยุดลง โซฟี่เปลี่ยนไปเล่นแอปพลิเคชันอื่นในโทรศัพท์อีกครู่หนึ่ง ไม่นานก็ออกจากห้องเพื่อจะเดินไปรินน้ำเปล่าดื่มในห้องครัว

ทว่าขณะผ่านห้องของเชส เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ทำให้ต้องหยุดชะงักเท้า

“อ่าห์.. อ่าห์.. ตอดแรงมากเลยคนสวย ซี้ดดด ขย่มผมแรงอีก อ่าห์! นั่นแหละ Fxck!”

“นี่เอาผู้หญิงคนอื่นมาเยในบ้านเลยเหรอ” โซฟี่เอ่ยกับตัวเองพลางขดคิ้วเบา ๆ “แต่ไม่เห็นได้ยินเสียงผู้หญิงครางเลย ..นายนั่นช่วยตัวเองเหรอ”

“I’ m gonna cum baby! อ่าห์! จะแตกแล้วว”

โซฟี่มีสีหน้าขยะแขยงเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินจากประตูห้องเขาไป ทนฟังชายหนุ่มปลดปล่อยกามตัณหาต่อไปไม่ไหวจริง ๆ

เมื่อหญิงสาวเดินมารินน้ำดื่มเสร็จแล้ว กำลังจะกลับทางเดิม ก็เจอว่าอีกคนออกจากห้องของเขามา ด้วยสภาพเหงื่อชุ่มตัว

โซฟี่อึ้งไปเล็กน้อย เขาเองก็ชะงักเมื่อเห็นเธอ

“ดี ไหน ๆ เธอก็อยู่ใกล้ครัวกว่าฉันแล้ว เดินไปหยิบห่อทิชชูมาให้ฉันหน่อยสิ ฉันลืมเอาเข้าห้องไปตอนแรก”

โซฟี่ยืนนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะทำตามที่ชายหนุ่มบอก หยิบห่อกระดาษทิชชูเดินไปให้เขา

ระหว่างนั้นเชสก็ไล่สายตามองดูหุ่นของคนตัวเล็กภายใต้ชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวชุดเดิมของเธออย่างตั้งใจ

โซฟี่มาถึงตัวร่างหนาแล้วก็ยื่นสิ่งในมือให้ไป

เชสรับมัน โดยจับมือเธอแล้วค่อย ๆ ลูบมาตามเรียวนิ้วสวย และนำของมาถือไว้ในที่สุด หญิงสาวรู้สึกไม่ชอบใจไม่น้อย ที่เขาแต๊ะอั๋งเธอแบบนี้

“ถ้าใส่ชุดรัดรูป หุ่นเธอคงสวยเหมือนผู้หญิงที่ฉันเพิ่งใช้ช่วยตัวเองมาแน่ ๆ”

“..อย่าเอาฉันไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอะไรแบบนั้นของคุณนะคะ”

“ฉันก็แค่คิดว่าหุ่นเธอเหมือนเขา ไม่ได้เอาเธอไปคิดว่าฉันกำลังเอาแทนผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย”

“…”

“ดุได้ดุดีจริง ๆ เลยนะเธอเนี่ย หน้าหวานแต่ปากแซ่บ สมกับเป็นเมียมาเฟียอย่างฉัน” พูดพลางยกมือไปใช้นิ้วหัวแม่มือจับลูบปากกระจับสวยเบา ๆ

โซฟี่เบิกตามัดปมคิ้ว หลุบมองมือเขา แสดงความรังเกียจเล็กน้อย

“ทำไมทำหน้างั้น กลัวฉันเอามือที่ชักว่าวมาจับปากเธอเหรอ”

คนตัวเล็กถอยหน้าออกจากสัมผัสอีกคนทันที ทำเอาเชสต้องหัวเราะเบา ๆ

“จะบ้าเหรอ ฉันไม่ทำงั้นหรอก อยากทะนุถนอมเมียจะตาย ไม่อยากให้เมียรังเกียจหรอกนะ”

“…”

ทั้งสองมองสบสายตากันนิ่ง เชสยกยิ้มมุมปากบาง ๆ รอเวลาหญิงสาวเผลอ เขาก็ยื่นหน้าจุ๊บปากเธอหนึ่งที

“อื้อ คุณเชส”

“Goodnight kiss ครับเมีย” บอกด้วยรอยยิ้ม พลันพลิกตัวเดินกลับเข้าห้องตนเองไป โซฟี่ยืนผูกโบว์ที่หว่างคิ้ว ไม่พอใจที่เขามาฉวยโอกาสกับตนแบบนี้

เธอรีบเดินกลับเข้าห้อง ไปยังห้องน้ำเพื่อล้างปาก

“ผู้ชายบ้า ใครอยากจะเป็นเมียนายกัน เจ้าเล่ห์ ฉวยโอกาส เอาแต่ใจ นิสัยไม่ดี” พูดไปก็นำมือที่ชุ่มน้ำลูบถูเช็ดปากตัวเองไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง

เมื่อจัดการทำความสะอาดปากเรียบร้อยแล้ว โซฟี่ก็อาบน้ำชำระล้างร่างกายต่อ เพื่อเตรียมจะเข้านอน

เช้าวันต่อมา..

โซฟี่ยังไม่ทันได้ทำอาหารเช้า ก็ถูกพาตัวไปข้างนอก มายังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งทำเรื่องจัดการพัฒนารูปลักษณ์สตรีโดยเฉพาะ เธอถูกจับขัดสีฉวีวรรณ และย้อมสีผมให้เป็นสีน้ำตาลอ่อน ตัดแต่งทรงให้สวยงาม ทำผม แต่งหน้า เปลี่ยนชุด ให้ตรงตามที่ผู้เป็นนายใหญ่ต้องการ

“เสร็จแล้วค่ะคุณผู้หญิง”

จากที่ตอนแรกโซฟี่ไม่พึงใจที่โดนสามีหนุ่มบังคับให้เธอมาทำตามใจตัวเอง ไม่ถามความสมัครใจของเธอ พอเห็นตัวเองในลุคที่เปลี่ยนไปในบานกระจก ก็มีแววตาลุกวาวเป็นประกาย ทั้งยังปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ลืมความไม่สบอารมณ์ก่อนหน้าไปโดยสิ้นเชิง

เธอไม่เคยได้มีโอกาสแต่งตัวแบบนี้ออกข้างนอกบ้านให้คนอื่นเห็นเลย ครั้งแรกที่เคยแต่งโชว์เนื้อหนังก็คือที่งานแต่งซึ่งเธอได้อิสระในการเลือกชุดเอง งานอื่น ๆ ที่เคยผ่านมาทั้งชีวิต เธอต้องแต่งชุดมิดชิดเรียบร้อยตลอด

“คุณสวยมาก ๆ เลยค่ะ เหมาะสมกับคุณเชสมาก”

“ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสวยได้ขนาดนี้เหมือนกันค่ะ.. ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่ทำให้ฉันได้อยู่ในสภาพนี้”

เหล่าพนักงานได้ยินแล้วก็หุบยิ้มลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้งออกมากันต่อ

“เอ่อ.. ฟังดูแปลก ๆ นะคะ”

“อุ๊ย แปลกเหรอคะ ขอโทษนะคะ แล้วต้องพูดยังไงเหรอคะ บางทีถ้าฉันตื่นเต้นดีใจมาก ๆ ฉันจะพูดภาษาไทยไม่ค่อยถูกน่ะค่ะ เพราะภาษาไทยเป็นภาษาที่สองของฉัน”

“อ้อ เข้าใจได้ค่ะ คุณผู้หญิงเป็นลูกครึ่ง ภาษาอังกฤษคงเป็นภาษาแม่”

“ใช่ค่ะ แหะ”

“โอเคค่ะ ดิฉันขอแนะนำนะคะ คุณควรพูดว่า ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้ดูดีขึ้นแบบนี้ ประมาณนี้ค่ะ คำว่าสภาพจะฟังแข็ง ๆ แปลก ๆ ไปหน่อย ดูเหมือนสภาพแบบนี้ไม่ใช่สภาพที่คุณพอใจเท่าไร”

“อ้อ ขอบคุณนะคะ งั้น ..ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่ทำให้ฉันดูดีได้แบบนี้ ..ถูกไหมคะ”

“ถูกค่ะ เก่งมากค่ะ”

โซฟี่อมยิ้ม ก่อนจะหันไปมองตัวเองในกระจกอีกรอบ ด้วยความพึงใจ

..ชุดเดรสสีแดงสด บริเวณขอบเกาะอกมีระบายผ้าสวยงาม ชุดมีแขนเสื้อสั้น ๆ ความยาวเท่ากับระบายเสื้อ สามารถดึงลงให้กลายเป็นชุดปาดไหล่ได้ แต่เนื่องด้วยต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะเชส เธอต้องทำตัวเรียบร้อย โซฟี่จึงจำต้องจับแขนเสื้อนั้นให้ขึ้นมาปิดคลุมหัวไหล่

แต่ด้วยชายชุดที่สั้น อยู่เหนือกึ่งกลางต้นขาเพียงเล็กน้อย จึงไม่สามารถทำให้มันยาว ดูเรียบร้อยไปมากกว่านี้ได้ เธอต้องปล่อยให้มันสั้นแบบนั้นไป ในใจรู้สึกสบายมาก แต่ภายนอกต้องทำเป็นว่าอึดอัด พยายามดึงชายชุดลง แสร้งว่าไม่ชินที่ตัวเองใส่สั้นแบบนี้

“นี่รองเท้าค่ะคุณผู้หญิง”

หญิงสาวก้มมองดูสิ่งที่พนักงานนำมาให้นั้น เห็นว่าเป็นรองเท้าสีแดงส้นเข็มสูงราว 4 นิ้วก็แสร้งว่าตกใจ ทั้งที่ในใจชิลมาก เพราะแอบใส่บ่อยจนเดินคล่องเป็นไหน ๆ แล้ว

“ตายแล้ว คุณเชสเขาแกล้งฉันเหรอคะ ส้นสูงสูงขนาดนี้ ไหนจะเป็นส้นเข็มอีก ฉันจะใส่เดินได้ยังไง ได้ขาพลิกหกล้มตั้งแต่ก้าวแรกแน่ ๆ เลยค่ะ” โซฟี่พูดด้วยเสียงอ่อนหวาน

“อ้าว.. คุณผู้หญิงไม่เคยใส่เลยเหรอคะ เห็นหุ่นดี ไหนจะสูงขนาดนี้ หน้าตาก็สวยด้วย ดิฉันนึกว่าคุณผู้หญิงเป็นนางแบบซะอีก”

โซฟี่ได้ฟังแล้วก็ยิ้มเจื่อน นั่นน่ะอาชีพในฝันของเธอเลย แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่เธอเป็น ทำให้เธอไม่สามารถสานฝันให้ตัวเองได้

“ถ้าอย่างนั้นคุณใส่รองเท้าคู่นี้ไปก่อนนะคะ ค่อยเปลี่ยนเป็นส้นสูงตอนอยู่ต่อหน้าคุณเชส” พนักงานเสนอรองเท้าแตะให้โซฟี่

“สรุปฉันยังต้องใส่คู่นี้อยู่ดีเหรอคะ”

“คุณเชสสั่งมาค่ะ เราขัดคำสั่งเขาไม่ได้”

“..โอเคค่ะ”

โซฟี่ถูกพามาที่สตูดิโอแห่งหนึ่ง ภายในถูกจัดตกแต่งไว้ราวกับเป็นบ้านของเธอและเชส เธอมองดูโดยรอบด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาเนรมิตที่นี่ให้เหมือนที่บ้านขนาดนี้ได้ยังไงกัน

ทว่าเพียงไม่นาน สายตาก็เห็นสามีหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มดูสุขุม ยืนหันหลังให้ตน กำลังคุยกับทีมงานอยู่ไม่ไกล

หญิงสาวถูกพาตัวไปให้ยืนเบื้องหลังชายหนุ่มนั้น

“คุณเชสคะ ดิฉันพาคุณผู้หญิงมาส่งค่ะ”

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อหันหน้ามามองตามที่ได้ยิน ก่อนจะหันทั้งตัวมายืนนิ่ง ไล่สายตาดูเรือนร่างหญิงสาวตาค้างไป ชุดเดรสสีแดงสดรัดรูป โชว์ทรวดทรงองค์เอวของภรรยาสาว สะโพกเธอผายสวยงามรับกับส่วนเอวที่คอดลึก ไหนจะหน้าอกที่มัน..

ภรรยาของเขาสวยอะไรขนาดนี้

โซฟี่อมยิ้มบาง ๆ มองชายหนุ่ม เธอทำเป็นดึงเกาะอกตัวเองขึ้นให้ปิดเนินใหญ่เล็กน้อย และดึงชายกระโปรงลง แต่เชสกลับนำมือมาจับมือเธอไว้ก่อน

“หยุดดึง”

“…”

“ผู้ชายออกไปให้หมด! ให้เหลือแต่ผู้หญิง! ช่างภาพก็ไปหาเปลี่ยนเป็นผู้หญิงมาด้วย!” เชสตะโกนพูดขึ้นให้คนในสตูดิโอนี้ได้ยินโดยทั่วกัน

“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ! ออกไปดิ!!” เชสตวัดสายตามองผู้ชายคนอื่นที่ยังยืนนิ่งอยู่ เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชายเหล่านั้นก็รีบออกไปตามคำสั่งเขาทันทีราวกับคนกลัวตาย

“ทำไมคุณสั่งพวกเขากะทันหันแบบนั้นคะ ลำบากเขาแย่สิ ยิ่งกลัว ๆ คุณกันอยู่” โซฟี่ถามตามความสงสัย

“ก็เธอสวยขนาดนี้ แต่งชุดก็โชว์เรือนร่าง” บอกพลางค่อย ๆ นำมือดึงแขนเสื้อหญิงสาวให้ลงมาที่ต้นแขน กลายเป็นชุดปาดไหล่ “ฉันจะทนให้ผู้ชายคนอื่นได้มองเมียสวย ๆ ของฉัน เหมือนที่ฉันได้มองได้ยังไง”

“…”

เชสใช้สายตาดุจเหยี่ยวจ้องมองดวงตาลูกกวางใสซื่อของโซฟี่ พลันจับนำมือเธอข้างซ้ายขึ้นมา จูบหลังแหวนเพชรที่ตนเป็นคนสวมให้ในวันแต่งงานแผ่วเบา

“ไปถ่ายรูปกันนะครับ คุณภรรยา”

โปรดติดตามตอนต่อไป..