บทที่ 7 รูปติดฝาบ้าน

“ขออนุญาตนะคะ รองเท้าค่ะคุณผู้หญิง” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น ทั้งโซฟี่และเชสต่างหันไปมอง โซฟี่เห็นพนักงานคนนั้นวางรองเท้าดังกล่าวลงพื้น ทำท่าจะเปลี่ยนสวมมันให้เธอ จึงรีบย่อตัวลงห้ามพนักงานนั้นไว้ก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันใส่เองก็ได้ ขอบคุณนะคะ” พูดจบแล้วก็จะทำตามที่บอก แต่เชสกลับนั่งยองลงมาจับมือเธอห้ามไว้

“เดี๋ยวฉันใส่ให้”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณเชส คุณเป็นมาเฟีย เป็นคนน่าเกรงขามในสายตาคนอื่น มาใส่รองเท้าที่เป็นของต่ำให้ฉัน คนอื่นจะมองไม่ดีนะคะ”

“ฉันใส่รองเท้าให้เมียฉัน ใครมันมองว่าไม่ดีฉันจะเอาเลือดหัวมันออกมา” เขาตอบเสียงดัง ให้คนโดยรอบได้ยินด้วย

“…”

“ลุกขึ้นไปยืนดี ๆ จะได้ยกเท้าให้ฉันได้”

หญิงสาวยอมทำตามที่เขาบอก สายตายังคงมองชายหนุ่มอยู่ตลอด เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าคนอย่างเขาจะยอมลดตัวมายุ่งกับเท้าของเธอแบบนี้ ตั้งแต่ที่ทำทีหวงเธอกับผู้ชายคนอื่นเมื่อกี้แล้ว ไหนจะที่จูบแหวนแล้วพูดจาสุภาพแปลกหูกับเธออีก

สามีเธอนี่เป็นอาหวังแน่ ๆ ทำดีให้เธอตายใจ เธอจะได้ยอมมีอะไรด้วย พอเธอท้อง เขาก็จะได้อิสระ ไม่เหลียวตามองเธออีก

..ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดนี้จริง ก่อนจะถึงตอนที่เขาตั้งใจไว้ เธอจะทำให้เขาแพ้ภัยตัวเอง

ร้ายมาร้ายกลับ ไม่โกงอยู่แล้ว

“ถ้าทรงตัวไม่ได้ก็จับบ่าฉันไว้” เชสบอกกับเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันโอเค”

“เคยใส่เหรอ ส้นสูง” เขาเงยหน้าถามหญิงสาว เห็นเธอส่ายหน้าตอบก็ยกยิ้มมุมปาก

“หึ แล้วทำเป็นเก่ง” พูดพลางสวมรองเท้าคู่ใหม่ให้เธอ ทันทีที่คนตัวเล็กสวมมัน เท้าเธอก็สั่นอย่างปรับสมดุลไม่ได้

เชสเงยหน้ามองโซฟี่ทันที

“โอเคไหมเนี่ย”

“ไม่ใส่ไม่ได้เหรอคะ ฉันไม่ถนัดเลย ยืนยากมากเลยค่ะ”

“ไม่ได้ จะใส่แตะแบบเมื่อกี้ถ่ายได้ไง เข้ากับชุดมากมั้ง”

“…” ไอ้ผู้ชายเรื่องมาก ปากดี คิดว่าเป็นมาเฟียแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ เหอะ เจอเมียมาเฟียหน่อยเป็นไง

โซฟี่แกล้งทำเป็นเสียหลัก จับตัวคนนั่งยองอยู่เพื่อประคองตัวเอง แล้วหันก้นไปนั่งลงบนบ่าข้างหนึ่งของเขา

“!!” เชสตกใจ เมื่อมีสิ่งมีน้ำหนักมากมาทิ้งตัวกดลงที่บ่าตัวเอง

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”

“เซอิท่าไหนมานั่งบนบ่าฉันได้เนี่ยโซฟี่”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เซโรงัง..” เอ่ยพลางอมยิ้มเชิงพูดเล่นกับเขา

“..เพื่อนเล่นเหรอ”

“เปล่าค่ะ แหะ” พูดยิ้ม ๆ แล้วก็จะลุกขึ้น แต่เชสเอ่ยขัดก่อน

“นั่งไปงั้นแหละ ไหล่ฉันกว้าง กำยำ เพราะออกกำลังตลอด แค่น้ำหนักของเธอ ฉันรับได้สบาย ๆ”

“…” ขี้โม้ตัวเองมาก อาหวังเรียกทวด

เพียงครู่เดียวชายหนุ่มก็ใส่รองเท้าให้ภรรยาสาวได้เรียบร้อย

“เสร็จแล้ว ลองลุกขึ้นยืนดู”

โซฟี่ค่อย ๆ ยืดตัวยืนเต็มความสูง เธอทำทีเท้าสั่นยื่นนิ่งไม่ได้ แต่เชสก็ไม่ได้เข้าช่วยอะไร เขากลับถอยตัวออกห่างจากคนตัวเล็ก หลังจากที่ยืนขึ้นแล้ว

“ลองเดินมาหาฉัน”

หญิงสาวค่อย ๆ ก้าวเท้าหาคนตัวสูง เดินไปข้อเท้าก็ทำทีจะพลิกไป พอใกล้จะถึงตัวเขา เธอก็ทำเป็นเซล้มไปซบอกแกร่ง

“อ๊ะ!”

เชสกอดรับเธอไว้ พลันมีสีหน้าอึ้ง จังหวะหัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบถอยออกจากร่างกำยำ พอยืนด้วยตัวเองอีกครั้งแล้วก็ยังยืนนิ่งไม่ได้ดังเดิม

“เธอนี่มันขัดหูขัดตาจริง ๆ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเข้ม พลันนำมือปัดเสื้อตัวเองที่เลอะรองพื้นของเธอจาง ๆ ก่อนจะเข้ามาอุ้มคนตัวเล็กขึ้นในท่าเจ้าสาว แล้วเดินพาไปยังจุดถ่ายรูปเพื่อไม่ให้เสียเวลา เพราะถ้าปล่อยให้เธอเดินเอง เดือนนี้ทั้งเดือนก็คงไม่ได้ถ่าย

เชสเริ่มจากมุมซึ่งเขาตั้งใจไว้ว่าจะยืนถ่ายกับเธอ ก่อนที่จะเริ่มเก็บภาพหลังจากเปลี่ยนทีมงานเป็นหญิงล้วนแล้ว เขาก็บอกให้ภรรยาสาวปลดกระดุมเสื้อข้างในของตัวเองให้

โซฟี่ทำมันแบบเงอะงะ พยายามเบือนหน้ามองอย่างอื่นที่ไม่ใช่แผงอกแกร่งและลอนกล้ามหน้าท้องของเขา เธอทำทีว่าเขินอายให้เชสเห็นแล้วได้ใจ และนึกเอ็นดู

เมื่อเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มก็นำสูทตัวนอกถอดมาคลุมเหนือบ่าตัวเองไว้ไม่สวมเข้าแขน ช่างแต่งหน้าเข้ามาดูความเรียบร้อยของทรงผม และเติมเครื่องสำอางให้ทั้งสอง

กระทั่งถึงเวลาถ่าย เชสก็จับภรรยาสาวให้หันตัวมาประกบตนแล้วกอดเอวบางแนบชิด รูปที่ได้มีทั้งรูปที่ต่างคนต่างหันหน้ามองกล้อง หันหน้ามองกัน และรูปที่คนหนึ่งมองอีกคนขณะอีกคนนั้นมองกล้องอยู่

เชสฉวยโอกาสจูบปาก จูบแก้ม หอมแก้มโซฟี่ระหว่างถ่ายภาพตลอด เธอต้องฝืนยิ้ม ทนกัดฟันตัวเองข่มความโมโหไว้ภายใน เกลียดจริง ๆ คนที่ทำตามใจตัวเองโดยไม่สนใจคนอื่นแบบนี้ ยิ่งเป็นนายเชสหน้าหม้อนี่ด้วย เธอยิ่งอคติเข้าไปใหญ่

ไม่นานก็ถึงฉากที่จะถ่ายกันเป็นเซตสุดท้าย เก้าอี้หลุยส์เบาะสีแดงทับทิมตัวหรูถูกยกเคลื่อนมาวางกึ่งกลางฉาก โซฟี่เห็นแล้วก็ยืนมองงง ๆ จากนั้นเชสก็นั่งลงไปบนเก้าอี้นั้น ก่อนจะเรียกโซฟี่ให้มานั่งที่พื้นข้างหน้า ในหว่างขาตัวเอง

“ทำไมถึงให้ฉันนั่งบนพื้นเหรอคะ”

“หรือเธออยากนั่งบนตักฉัน”

“…” คนตัวเล็กเงียบไป พลางยอมนั่งลงบนพื้นตามที่เขาบอก โดยค่อย ๆ นั่งยองพับเพียบ แสดงความลำบากที่ได้ทั้งจากชุดและจากรองเท้าตัวเอง ซึ่งเธอแกล้งทำ

ทีมงานเดินมาส่งเชือกสีแดงเส้นยาวให้เชส เขาจึงนำมันพันเข้ากับข้อมือข้างหนึ่งของโซฟี่ก่อนจะมัดปมไว้เล็ก ๆ เพื่อไม่ให้หลุด

“คุณทำอะไรคะ ทำไมต้องพันเชือกกับข้อมือฉัน” โซฟี่ถามในระดับเสียงที่เขาได้ยินคนเดียว

“อย่าถามมาก หน้าที่เธอมีแค่ถ่ายรูปกับฉัน” เขาตอบในระดับเสียงเดียวกัน

“..คุณทำเหมือนฉันเป็นทาสคุณ ทั้งนั่งพื้น ทั้งมัดเชือก ไหนจะจับแต่งหน้าแต่งตัวแบบที่ฉันไม่ถนัดอีก”

“ก็เธอเป็นเมียฉัน ฉันเป็นผัว ฉันมีอำนาจใหญ่กว่าเธอ เพราะฉะนั้นฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอ ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้”

“…”

“รบกวนเตรียมตัวด้วยนะคะ เราจะเริ่มถ่ายกันแล้วค่ะ” ตากล้องสาวพูดขึ้น

เชสนำปลายเชือกสีแดงอีกข้างพันกับมือตัวเอง พลันเปลี่ยนสายตาอันเข้มขรึมของตนไปมองกล้อง

“รบกวนคุณโซฟี่หันบิดตัวไปด้านข้างหน่อยนะคะ”

โซฟี่ทำตามแบบเงอะงะ จริง ๆ เธอรู้มุมดี แค่แสร้งทำเป็นว่าไม่ชำนาญอย่างคนไม่เคย

“อีกนิดค่ะ นั่นแหละค่ะ สวย เอ่อ.. รบกวนคุณเชสกำมือที่พันเชือกไว้หันเข้าตัวค่ะ แล้วก็วางศอกบนตัก ..ใช่ค่ะ ส่วนแขนอีกข้างวางพาดบ่าผ่านหน้าคอคุณโซฟี่หน่อยนะคะ นั่นแหละค่ะ คุณโซฟี่ยกมือซ้ายจับแขนคุณเชสไว้หลวม ๆ ค่ะ โชว์แหวน ..ใช่เลยค่ะสวยมาก คุณโซฟี่ยกมือที่ถูกเชือก- นั่นเลยค่ะ เพอร์เฟกต์!” ช่างภาพไม่ต้องบอกทั้งหมด โซฟี่ก็จัดให้ก่อนราวกับรู้ใจ เพราะเธอเบื่อจะเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว อยากถ่ายให้มันจบ ๆ

ตากล้องรัวชัตเตอร์ถ่ายภาพอันสวยงามของคู่แต่งงานใหม่ ระหว่างนั้นโซฟี่ก็ชำเลืองมองมือซ้ายของเชสซึ่งอยู่ใกล้หน้าอกของตน เห็นว่าเขาไม่ได้ใส่แหวนแต่งงาน แต่ยังใส่แหวนทองวงเดียวกับเมื่อคืนก็นึกขำในใจ

เขาบอกเธอว่าที่ถ่ายนี้จะถ่ายแทนพรีเวดดิ้ง แต่นี่ไม่ใส่แหวนแต่งงานมา ตลกสิ้นดี ดูก็รู้ว่าเป็นแค่ข้ออ้าง ที่จับเธอถ่ายรูปแบบนี้เพราะเขาแค่อยากหาเรื่องทำตามใจตัวเอง อย่างที่เขาบอกเมื่อคืน ว่าอยากเก็บภาพเธอแต่งหน้าแต่งตัวสวย ๆ ไว้ดูล้างตาตัวเองจากตัวเธอที่เขาเห็นในชีวิตประจำวัน

เมื่อถ่ายภาพจนพอใจแล้ว เชสก็ลุกมาดูรูปที่จอมอนิเตอร์ ปล่อยหญิงสาวให้ยังคงนั่งพื้นอยู่คนเดียวแบบนั้น เธอมองเขาตามหลังแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วแกล้งว่าเท้าพลิกจะล้ม ให้ทีมงานที่กำลังเดินมาหาช่วยประคองไว้ได้ทัน

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มกับทีมงานหญิงคนนั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณโซฟี่เจ็บไหมคะ”

เธออมยิ้มให้คนถามพลางส่ายหน้าตอบ

“โซฟี่ รีบมาดูภาพสิ” เชสเอ่ยเรียกเธอขึ้น คนตัวเล็กจึงมองเขาซึ่งไม่ได้มีสายตามองมาที่เธออยู่ เธอถอดรองเท้าออก แล้วแสร้งว่าเดินลงน้ำหนักเท้าเต็มที่ไม่ได้ไปยังเขา

ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้สังเกตเช่นเดิม

“ฉันจะแปะรูปนี้ไว้ที่ฝาบ้านเรา ให้คนที่มาหาเราได้ดูกัน เธอเองก็ดูไว้ด้วย ว่าระหว่างเราสองคนมันเป็นแบบภาพนี้ ฉันนั่งบน เธอนั่งล่าง มีเชือกผูกให้ฉันจูงพาเธอไปตามทางที่ฉันต้องการ ภาพแสดงอำนาจของฉันชัดเจน เพราะงั้นอย่าได้ริอ่านคิดว่าเป็นเมียฉันแล้วจะใหญ่กว่าฉันได้”

“…” ผู้ชายอะไรน่าหมั่นไส้จริง ๆ

“เข้าใจไหม” เชสถามเธอ

“เข้าใจค่ะ ฉันก็ไม่ได้คิดหรอกค่ะว่าฉันมีอำนาจมากกว่าคุณ อย่างมากที่สุดที่ฉันเป็นได้ ก็คือภรรยามาเฟีย”

“…”

โซฟี่แสดงสีหน้าเหยเกให้สามีหนุ่มเห็น พลางย่อเข่าลงเล็กน้อย

“เป็นอะไรโซฟี่” เขาแสดงความเป็นห่วงขึ้นมาทันที เห็นหญิงสาวก้มมองเท้าจึงรู้ว่าสาเหตุที่เธอเป็นแบบนี้เพราะอะไร เขานั่งยองลงจับเท้าคนตัวเล็กอย่างไม่รอช้า

“คุณเชสทำอะไรคะ” โซฟี่ถามทันควัน แสดงความเกรงใจ

“เธอปวดเท้ามากเลยเหรอ”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุกขึ้นมาเถอะนะคะ”

“ให้ฉันดูก่อน”

“คุณเชส..” โซฟี่เรียกเขาเสียงอ่อน ก่อนจะแอบยิ้มขำกับตัวเอง ตอนนี้เขาก้มตัวลงอยู่ต่ำกว่าเธอ จับของต่ำของเธออีกแล้ว

..เมื่อกี้พูดทำตัวกร่างกับเธอไว้ยังไง เชสคงลืมไปหมดแล้วสินะ

หึ ใครกันแน่ที่ใหญ่กว่า ให้พูดใหม่ค่ะคุณมาเฟีย

โปรดติดตามตอนต่อไป..