เข้าสู่ระบบอาทิตย์เพ้อเสียงหวานพร้อมกับยกสะโพกของเธอขึ้น
“อื้อ...ลุงขา...”
ดอกหญ้าครางกระสันยา
“ดอกหญ้า!” เสียงคุ้นเคยดังมาจากหน้าบ้าน แต่น้ำเสียงนั้นกลับดุดัน จนคนฟังสัมผัสถึงอารมณ์อันไม่ปกติของผู้เรียก จึงรีบเร่งฝีเท้าออกไป เจอกับสายตาคมของพ่อเลี้ยงอาทิตย์ แคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นพิกุลหน้าบ้านปกติยามเย็นแดดร่มลมโชย ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกร้อนเสมือนมีกองไฟอยู่ตรงหน้า“สนุกมากไหมเวลาคุยกับคนอื่น”“เปล่าค่ะ”หมายถึงไม่สนุก เพราะเขาจ้องมายังกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอกลัวจนไม่กล้าสบตา จึงไม่มีคำตอบไหนที่ดีไปกว่านี้“เดี๋ยวนี้ยิ้มเก่งขึ้นนี่!”“นี่ลุง!”เธอดุกลับเสียงดังหันหลังขวับทันที ขี้เกียจอธิบายเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทะเลาะกับวัวกับควายมากรุณาอย่ามาลงกับเธอ อยากรู้อะไรถามดี ๆ อย่ามาใส่อารมณ์แบบนี้อาการหมางเมินของใครบางคนกลับกระตุ้นคนมองให้เร่งฝีเท้าเข้าใกล้ รวบข้อมือเล็กกระชากเข้าหาตัว รวดเร็วรุนแรงจนผู้ถูกดึงตกใจ“ปล่อยนะ! ลุงเป็นบ้าอะไร หา?!”การขัดขืนนี้ตอนแรกอาทิตย์คิดแค่จะดึงตัวใครบางคนเข้าไปถามในบ้านให้รู้เรื่องก็เปลี่ยนใจเป็นอุ้มแทน เดินตรงสู่ห้องนอนโครม! เตียงไม้พังราบค
อาทิตย์คำรามต่ำกดสะโพกกลมแน่นเร่งจังหวะกระแทกไม่นาน…สองนักรักพากันเร่งรบ จบลงที่ฝั่งปรารถนาอาทิตย์ตักตวงความสุขขณะปล่อยน้ำรักใส่โพรงเล็ก เฉกเช่นกายสาวสะพรั่งกระตุกรุนแรงเสพความสุขดอกหญ้าหายใจหอบราวกับคนวิ่งมาราธอนพึ่งเสร็จ ขาสั่นชาไร้เรี่ยวแรง อาทิตย์รีบกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มไว้ ไม่ยอมถอนความเป็นชายออก จูบแผ่วบนแก้มอมชมพู กระซิบถามเบา ๆ“เมียจ๋าย้ายมาอยู่ที่นี่ดีไหม”“ไม่เอา แค่นี้…ลุงยังไม่ให้ใส่เสื้อผ้าเลย”เขาหัวเราะกระชับกอดแน่นขึ้น มองท้องฟ้าก็พบว่าตะวันส่องแสงอยู่ภายใต้ก้อนเมฆสีครึ้ม“ฝนกำลังมา รอบนี้น่าจะหนักกว่าเมื่อคืน เมียจ๋าคงกลับบ้านไม่ได้แล้ว ต่อให้คิดกลับฉันก็ไม่ให้ไป”ดอกหญ้าหันหลังกลับไปมอง เผื่อเขาจะมีเหตุผลอื่น หรืออะไรก็ได้สักข้อที่ทำให้เธอชื่นใจมากกว่านี้อาทิตย์จ้องลึกในดวงตากลม เขาไม่เคยชวนผู้หญิงคนไหนหรือพาใครมาบ้านนอกจากคู่หมั้น เขาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ทว่าตอนนี้ความมั่นใจนั่นกลับถูกบั่นทอนด้วยประโยคปฏิเสธของเธอรอบนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว เ
06 ยั่ว…ให้ท่า…ตอนไหน?เรือนไม้สักทองสองชั้นขนาดใหญ่หลังนี้ตั้งอยู่บนที่สูง แต่ทำไมเธอถึงมองไม่เห็น ปลายเท้าเรียวตรงสู่ระเบียงเพื่อหาคำตอบลมแทบจับ!ความทุเรศของเธอเพียงแค่มองผ่านแมกไม้และส่วนเว้าของหินก้อนใหญ่ก็เห็นอย่างชัดเจน ความตั้งใจที่ทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ทำให้กรอบหน้าหวานร้อนผ่าวหลังจากโดนจัดหนักจนแทบยืนไม่ไหวบนแคร่ข้างลำธาร เขาก็พาเธอมาต่อในบ้านเกือบค่อนวันบนเตียงนอน โซฟาไม่มีโอกาสแม้จะจิบชา จบลงที่ห้องน้ำโดยที่อีกฝ่ายอ้างว่าเข้ามาช่วยถูตัว ร่างเธอแทบพังเพราะโดนถูด้วยตะบองยักษ์ ดีนะ อีตาจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ยังพอรู้งาน พอรบกันเสร็จเขาก็เร่งรีบเข้าครัวทำอาหารแหงละกองทัพมันต้องเดินด้วยท้องหนิ!นึกมาถึงตรงนี้ริมฝีปากกระจับสีชมพูเผยรอยยิ้ม แววตาประกายวิ้งวับเต็มไปด้
อาทิตย์คลุมผ้าขนหนูผืนใหญ่ให้แขกคนพิเศษหลังจากรีบเร่งเดินไปหยิบมาจากตู้เสื้อผ้า ประทับจูบบนหน้าผากเล็ก ก็ได้ยิ้มหวานแทนคำขอบคุณเขาหย่อนก้นนั่งข้าง เพิ่มความอบอุ่นด้วยการวาดแขนโอบเรือนร่างเล็ก ดันเบา ๆ เพื่อให้เธอเอาหลังมาพิงบนตัวเขาแทน“เสื้อกับผ้าขนหนูลุงอุ่นไหม”คนถามไม่ได้สนใจคำตอบมากไปกว่าการซุกซนปลายจมูกโด่งบนแก้มใส“อุ่น…แต่ของลุงอุ่นกว่า”คนตอบเองฟังเองยังรู้สึกอายจนแทบบ้า ยังต้องมาเจอสายตาร้อนแรงของเขาอีก ตาย ๆ ๆ ดอกหญ้ารีบมุดหน้าลงตักเค้กใส่ปาก“เค้กลุงหวานมันอร่อยไหม”คนถามยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าแดงก่ำก็ยิ่งอยากแกล้ง อาทิตย์ส่งสายตาร้อนแรงมองเมียเด็ก ช่างเป็นเด็กสาวที่มีเสน่ห์ทางเพศสูงมาก ไม่ว่าเธอจะอยู่ท่วงท่าไหนก็สามารถกระตุ้นความปรารถนา ของเขาได้เสมอ ความรู้สึกหวงและอยากซ่อนเธอไว้มองแค่คนเดียวผุดขึ้นในหัว“ของลุงหวานไหมไม่รู้ แต่…”ดอกหญ้าหยุดพูด มองหน้าชายในฝัน…ที่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไปอย่าคาดหวัง…เสียงเตือนนี้เป็นเหมือนว่าเธอกำลังพยายามถักทอเกราะแกร่งกุมหัวใจที่กำลังหวั่นไหวให้กับตัวเอ
อาทิตย์เพ้อเสียงหวานพร้อมกับยกสะโพกของเธอขึ้น“อื้อ...ลุงขา...”ดอกหญ้าครางกระสันยามเมื่อกดสะโพกลง ก้มมองแกนกลางตัวเองกลืนกินความแข็งแกร่งเข้าไปทีละนิด“แน่นฉิบ…”อาทิตย์ส่งเสียงต่ำในลำคอ สอนม้าอ่อนด้อยประสบการณ์ด้วยการยกสะโพกสอบของตนขึ้นลงอ้อยอิ่ง ไม่ลืมเอาสองมือขยำแก้มก้นของอีกฝ่ายให้ขยับดอกหญ้าโยกตัวเก้ ๆ กัง ๆ ในตอนแรก ทว่าเรื่องแบบนี้เป็นกลไกทางธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาเรียนรู้มากก็สามารถสะบัดพลิ้วได้อย่างคล่องแคล่ว“หนูไม่ไหว” ดอกหญ้าร้องครางอ้อนวอน“เห็นไหมล่ะว่าขยับเองมันฟินยังไง เด็กดีของผมเก่งมาก”นักเรียนพอจับจังหวะได้ก็เริ่มแผลงฤทธิ์กับครู ร่อนส่ายสะโพกตามใจปรารถนา กระแทกเขาอย่างแรงจนน้ำในลำธารกระฉอก!อาทิตย์คำรามต่ำในลำคอบอกถึงความพึงพอใจ มองเคลิบเคลิ้มยังแกนกลางของเรือนร่างขาวอวบกลืนกินตัวตนของเขา เป็นภาพที่ยั่วยวนและเซ็กซี่ที่สุดจนกระทั่งถึงจังหวะที่ไม่อาจทนต่อได้ มือหนาจับสะโพกกลมขยับขึ้นลงระรัว การกระทำนี้ทำเอาร่างบางเสียวซ่านปานจะขาดใจดอกหญ้ากระตุกลำตัวถี่ยิบ ร้องครางเสียงหลงยามเมื่
แววตากลมออดอ้อนกับเสียงร้องประท้วงในกระเพาะของเด็กผู้หิวโหยทำให้คนฟังอมยิ้ม“ได้ เดี๋ยวฉันทำของง่าย ๆ ให้กิน”“ทำเป็นด้วยเหรอ”“เธอเห็นฉันเป็นคนยังไง?”‘ตาแก่ บ้ากาม ขี้หื่น หูตึง’คำตอบเขียนชัดอยู่ในดวงตากลม แน่นอนว่าคนมองไม่รู้อะไรนอกจากความน่ารักของเธอนั้นทำให้เขามีความสุขจนเผลอยิ้มมุมปาก แต่ก็รีบกลบอาการด้วยการจ้องบนเนินมะปรางอันแดงเถือก“บวมขนาดนี้ใจฉันไม่ดำหรอกน่า”“ตาลุงบ้า! ทะลึ่ง! ใครล่ะแกล้งมัน ชิ!”เกิดการค้อนควักวงใหญ่ รีบดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาปิดเพราะ ไม่อาจทนแววตาของเขาได้ ดูเจ้าชู้ ดุก็ไม่เชิง คนบ้าอะไรขนาดพูดเล่นยังดูสยองอาทิตย์อมยิ้มในแววตาเอี๊ยด!“เอ๊ย!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกัน“ลุงขยับเบา ๆ เดี๋ยวมันหัก”ดอกหญ้าจับแขนแกร่งทันทีที่เตียงโยกไปข้างหน้า แววตามีความหมายสองคู่สบกัน ดอกหญ้าได้แต่หัวเราะในลำคอ ขำแรงเดี๋ยวเตียงหักไม่ต่างจากอาทิตย์ค่อย ๆ โ







