03 เจอแบบนี้ใครจะทน! (ต่อ)

เกิดการขัดขืนเล็กน้อย ทว่าอาทิตย์ก็มีวิธีกำราบเด็กดื้อ สิ่งกีดขวางบนตัวของเธอถูกอาทิตย์ปลดอย่างคนชำนาญมือ  ก่อนจะปาลอยละล่องกระทบกับฝาบ้าน ดอกหญ้าเขินอายรีบเอามือปิดสองเต้า ทว่าความอวบอิ่มใหญ่เกินกว่าปกปิด กลายเป็นภาพเซ็กซี่ต่อสายตาของคนมอง

 เพราะอยากเห็นให้ชัดกว่านึ้ อาทิตย์จึงจับข้อมือเล็กทั้งสองขึ้นไปวางไว้เหนือศีรษะ เจ้าของความเซ็กซี่เขินอายเกินกว่าสบตา ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น อาทิตย์ไม่แน่ใจว่าคนนอนรวยรินอยู่นี้หมดแรงจริง ๆ หรือแค่อยากจะอ่อย ดูท่าทางของเธอแล้วเขาเอนเอียงไปที่ข้อหลังมากกว่า

ริมฝีปากหยักได้รูปยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะก้มลงดูดปลายถันชูช่อสวยงาม ดอกหญ้าแอ่นอกบิดตัวไปมาด้วยความเสียว

ส่งเสียงครางในลำคอได้ไม่นานก็ต้องกัดฟันแน่นเมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไปในแกนกายของเธอ ขยับเชื่องช้าแต่ลึกซึ้งทุกช่วงจังหวะ ขาแรกเริ่มหนีบแน่นค่อย ๆ คลายออก สะโพกอุตส่าห์ตั้งใจแปะกาวให้อยู่ติดกับโซฟา ทว่าตอนนี้กลับทำตรงกันข้ามตามอารมณ์ดิบส่วนลึกของตัวเอง

“แฉะขนาดนี้ให้ฉันหยุด แน่ใจ?”

ไม่มีคำตอบนอกจากดวงตาพร่าสวาท คนถามไม่จำเป็นต้องถามซ้ำให้เสียเวลา รีบจัดการปลดสิ่งกีดขวางบนตัวออก

ดวงตากลมโตเบิกตากว้างมองความใหญ่โตที่ผงาดองอาจ แวบหนึ่งที่ดอกหญ้ารู้สึกทึ่ง ไม่เคยคิดว่าสิ่งตีบตันของตัวเองจะสามารถรับสากกะเบือเรือยักษ์นี้ได้ ยังไม่ทันได้ร้องห้าม กัปตันบ้ากามก็ดันเรือสำราญลำใหญ่เข้ามาในโพรงแคบ    ของเธอ

จุก เจ็บ อึดอัด ทว่ากลับปนอยู่กับความเสียวซ่านสยิว วูบ ๆ วาบ ๆ จนเธอเผลอคราง

“แน่นฉิบหาย…เพิ่งเสร็จยังตอดขนาดนี้”

เจ้าของแท่งร้อนคำรามในลำคอเสียงต่ำ ขยับสะโพกสอบเนิบนาบ ทว่าการตอบสนองของโพรงแคบทำเขาถูกใจมากจนต้องเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย

ซิกแพ็กกระทบเนื้อนุ่มนิ่มเกิดเป็นเสียงหยาบคายดังสลับกับเสียงของโซฟา ความแรงของเพลิงสวาทนี้ทำให้ฝาไม้ในบ้านลั่นดังกรอกแกรก อากาศตอนกลางวันเริ่มร้อน ทว่าสิ่งเหล่านี้กลับไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขาเลย ข้างล่างเขายังคงซอยถี่ราวกับม้าดีที่ต้องการพาเธอไปให้ถึงเส้นชัย

ไม่ลืมการเล้าโลมแบบเหนือชั้นบนเต้าอวบ ดูดเม้มปาดยอดถันทั้งสองข้างสลับกันไปมา ดอกหญ้าเสียวซ่านแทบขาดใจ ดิ้นเร่าส่งเสียงครางกระเส่ายอมจำนน

“อ๊า…ยอม...ยอม...ยอมแล้ว”

“ยอมอะไร”

“หนูจะไม่ล้อลุงแล้วค่า…”

มือหนึ่งจับข้อเท้าเล็กพาดไหล่ อีกมือหนึ่งประคองสะโพกกลมซอยเอวถี่ขึ้นเรื่อย เสียงโซฟาเก่าดังเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทก

จิตใจกับความอายของดอกหญ้าเตลิดไปไกล หลงเหลือแต่ความต้องการที่สูงขึ้นเท่านั้น

เพียงแค่เขากระแทกแรง ๆ อีกครั้ง  

ลึกกว่านี้อีกนิด แรงกว่านี้อีกหน่อย

ตอกเน้น ๆ ตรงนั้นแหละ

เพียงเท่านี้ก็ทำเธอสมปรารถนา

พอเสร็จยกสอง…แค่เขา แต่เธอนั้นล่องลอยไปไกลหลายต่อหลายครั้ง จนตอนนี้สมองของเธอพร่าเบลอนอนไร้เรี่ยวแรง ท้องไส้เริ่มประท้วง

อาทิตย์นอนกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มไม่สนใจอากาศร้อนอบอ้าว ไม่สนใจความเปียกชื้นบนซอกคอเรียวและกลิ่นเหงื่อ เป็น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่กระตุ้นน้องชายของเขาให้ตื่นได้ตลอดเวลา

“อย่าท้าทาย ฉันขอเตือน”

ดอกหญ้าหายใจหอบ ไปท้าทายเขาตอนไหน เตือนด้วยการโยกมาราธอนเนี่ยอะนะ…ใครจะทนไหว ตอนนี้เธอเหนื่อยจนไม่อยากถามหรือเถียงกับเขา ทว่าจำต้องเปลี่ยนใจเมื่อมือหนาขยำความอวบอิ่ม ไม่คุยด้วยมีหวังโดนดุ้นนรกเตือนอีกแน่!

“เป็นลุงจริง ๆ นี่นา…”

เขาหัวเราะในลำคอ กดจูบซอกคอเล็กเบา ๆ

“ยังไม่หยุดอีก เด็กดื้อต้องโดนซอยถี่ ๆ”

พูดเสร็จอาทิตย์ช้อนอุ้มร่างอ่อนแรงพาไปยังห้องนอนเล็ก

“พาไปไหนอีก…หนูหมดแรงแล้ว”

“ฉันยังไม่หมด…เตียงยังไม่ได้ใช้”

เสียงหัวเราะในลำคอของเขาชวนให้เธอขนลุกซู่ ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความสั่นไหวแปลกประหลาดแล่นวูบวาบไป ทั่วกาย ไม่คิดว่าคนภายนอกดูเงียบขรึมจะหื่นหิวได้อย่างน่าสยดสยอง

“แต่หนูหิว อยากกินข้าว ให้กินข้าวก่อนได้ไหม” 

ดวงตากลมกะพริบถี่ แววตาอ้อนวอนไม่ได้ทำให้คนมองรู้สึกเห็นใจ เพราะอาหารชั้นเลิศนำเสิร์ฟอยู่นี่ไง!

อาทิตย์วางเธอลงบนเตียง จูบไหล่ขาวนวลไล่ลงไปเรื่อยจนถึงทรวงอก ก้อนซาลาเปาลูกใหญ่ที่กำลังกระเพื่อมแรงนี้ทำให้คนมองยิ้มในแววตา ย่ามใจที่สามารถสะกดความหิวของใครบางคนได้ขณะลูบไล้ช่วงท้องแบนราบ

ดอกหญ้าขนลุกซู่กับปลายนิ้วลากผ่านสะดือวนลงไปยังกลีบดอกไม้บวมเปล่ง แววตาคมจ้องหนักจนต้องรีบเอามือปิด

“อ๊ะ! ลุง!”

ตกใจที่ใบหน้าคมคายก้มลงทักทายสวนดอกไม้ของเธอ

“อ้า...” 

ครู่เดียวเท่านั้นความเสียวซ่านก็มาเยือน เสียวจนต้องบิดสะโพกหนี ทว่าลิ้นอุ่นยังตามราวีไม่เลิกรา การปาดเลียนั้น        นุ่มละมุนละไมเหลือเกิน รู้สึกดี ผ่อนคลาย เคลิบเคลิ้ม เธอพอใจมากแค่ไหนก็ส่งเสียงครางบอกเขาดังแค่นั้น

สิ่งนี้กระตุ้นเจ้าของลิ้นร้ายไม่น้อย แรกเริ่มอาทิตย์ส่งลิ้นไปสัมผัสกลีบดอกไม้ที่ทั้งบวมทั้งแดงเปล่งเบา ๆ สุดท้ายก็เปลี่ยนใจเป็นยกสะโพกกลมขึ้น ชำแหละลิ้นของตนลึกเข้าไปอีก

ดอกหญ้าหลับตาพริ้ม ริมฝีปากสีแดงกุหลาบเพราะโดนจูบอย่างหนักครางเว้าวอน เสียวซ่านจนการหายใจติดขัด

ใช้ชีวิตมาตั้งยี่สิบกว่าปีทำไมเธอถึงพึ่งรู้ว่าลิ้นสากอุ่นนี้มีอานุภาพสูงมาก ปลายลิ้นเล็กแค่นิดเดียวเอง ทว่าทำไมนะ…เพียงแค่เขาปัดไปปัดมาก็สามารถทำให้สะโพกของเธอสั่นสะเทือน สยิวซ่านจนร่างกายกระตุก ภายในปั่นป่วนมวลท้องราวกับมีเกลียวคลื่นนับพันพัดวนอยู่ ทว่าอาการเหล่านี้กลับทำเธอเพลิดเพลินราวกับวิ่งอยู่บนพื้นหญ้าในวันที่แดดส่องสดใสเย็นสบาย

ไม่นานนักคนที่เสียวจนสมองพร่าเบลอก็ส่งเสียงหวีดร้องรัญจวนใจ เสียงนี้ทำให้เจ้าของลิ้นมหาภัยเร่งภารกิจ ดอกหญ้าเกร็งตัว กระเด้งส่วนล่างระรัวไขว่คว้าหาสายรุ้งแห่งความสุข

“แค่ลิ้นยังไหลขนาดนี้…”

อาทิตย์ดูดกลืนน้ำหวานของดอกไม้ที่ไหลทะลักออกตามธรรมชาติ เกิดเป็นเสียงฉ่ำแฉะไม่น่าฟัง จากนั้นเลื่อนตัวขึ้นไปจูบ  ริมฝีปากกระจับรสหวาน ยิ่งจูบเขายิ่งชอบ ขณะดันท่อนแข็งเข้าไปในตัวเธออีกครั้ง การกระแทกลึกในจังหวะเดียวนี้ทำให้คนใต้ร่างผละใบหน้าออกกรีดร้อง มือกำผ้าปูที่นอนแน่น

เสียงเตียงไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดยามเขากระแทกเข้าหา เขาเคยนอนกับผู้หญิงนับครั้งไม่ถ้วน จึงไม่ได้สังเกตว่าตนกำลังหลงใหลอยู่กับเรือนร่างนุ่มนิ่มนี้ โดยธรรมชาติผิวของผู้หญิงจะเนียนละเอียดอยู่แล้ว ทว่าเด็กยั่วของเขา ทำไมนะ…ผิวของเธอถึงได้ชุ่มชื้นลื่นละมุนละไมมือเสียเหลือเกิน หอมมาก จมจมูกไปตรงไหนก็ทำเขามีพลังเหมือนคนดื่มกระทิงแดงไปร้อยขวด

แรงอัดที่เพิ่มขึ้นนี้ทำให้เจ้าของความคับแคบตัวสั่น พยายามผลักอกแกร่งออก ทว่าแรงของเธอมีน้อยเกินไป แม้แต่เสียงครางของเธอยังแหบแห้ง 

“หมดยกนี้เดี๋ยวให้กินข้าว…” 

อาทิตย์บอกเอ็นดูโดยที่ใบหน้าเขายังคงฟัดก้อนซาลาเปาที่อีกฝ่ายแอ่นอกป้อนให้ถึงปาก รีบบดสะโพกสอบ ทั้งม้วน    ทั้งสะบัด ดุดันขึ้นเรื่อย ปรนเปรอเธอให้ถึงจุดหมาย

“ไม่ไหว…อ๊า…สะ…เสร็จ…แล้ว…”

ดอกหญ้ายอมรับว่าตอนแรกเจ็บกับความใหญ่โตของเขา นานเข้าประตูแห่งความมันและความเสียวก็เปิดอ้า หลงใหลอยู่ในนั้น    จนเธอพูดเพ้อเป็นภาษาต่างด้าว 

อาทิตย์เร่งจังหวะเติมเต็มให้อีกฝ่าย กระแทกแรงระรัวจนเตียงโยกขาแทบหัก ทว่ากลับไม่มีใครสนใจ ดอกหญ้าครางดังขณะล่องลอยสู่ปลายฟ้า ไม่ได้ต่างจากอาทิตย์สุขสมจนต้องคำรามต่ำในลำคอ 

เรือนร่างเปลือยเปล่านอนหอบหลังจากกิจกรรมร้อนแรงจบลง ดอกหญ้าซบหน้าบนแผงอกกว้าง ใบหูเล็กได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนกับเสียงหัวใจของเธอเลย

อาทิตย์ลูบไล้แผ่นหลังชุ่มเหงื่อของคนในอ้อมกอด ไล่มือลงไปเรื่อยจนถึงสะโพกงามงอน บีบเคล้นแก้มก้นเบา ๆ 

“หนูหิวข้าว ขาสั่นยกไม่ขึ้นแล้ว”