บทที่ 3 แมวหยิ่งเปลี่ยนไป

คำถามของวารีทำให้เกิดความเงียบงันชั่วขณะ มุกดายืนนิ่ง มือที่ยื่นถุงผ้าให้อีกฝ่ายยังคงค้างไว้แบบนั้น วารีไม่คิดจะรับมันไว้ กลับมองเธอด้วยสายตาที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้มากมาย

         “ตอบมาสิว่าจำได้รึเปล่า เรื่องเก่า ๆ ของเราน่ะ หรือว่าไปอยู่กรุงเทพนานจนสมองกลับ ความจำเสื่อมหมดแล้ว หื้ม”

         มุกดาถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยแบบนั้น เธอกวาดสายตามองรอบตัวเห็นโต๊ะวางของตัวหนึ่งวางอยู่ใกล้ ๆ จึงเดินไปยังมุมนั้นแล้ววางถุงผ้าลงบนโต๊ะ

         “ถ้าพี่คิดว่ามุกสมองกลับหรือความจำเสื่อม พี่ก็ไม่ต้องมาถามหาเรื่องเก่า ๆ หรือขุดคุ้ยอะไรอีก อย่าลืมกินข้าวนะคะเดี๋ยวจะปวดท้องเอา มุกกลับแล้วค่ะ”

         มุกดาวางถุงผ้าลงบนโต๊ะตัวนั้นแล้วเตรียมจะหันหลังกลับ แต่ไม่ทันจะได้เดินออกไปไกล วารีก็ก้าวมาประชิดตัวแล้วคว้าข้อมือเธอไว้

         “เอาถุงผ้านี่กลับไปด้วย พี่ไม่กินอาหารฝีมือเธอ”

         มุกดาหันกลับมามองต้นเสียงเมื่อได้ยินแบบนั้น เป็นเรื่องยากมากกับการพยายามทำใจเย็นกับคนอย่างวารี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องทำ เพราะหากเธอเป็นน้ำมันไปด้วย และอีกคนที่มีกองเพลิงเดือดดาลในใจอยู่แล้ว การระเบิดอารมณ์ใส่กันคงเกิดขึ้นได้ไม่ยาก

         “โอเคค่ะ ถ้าพี่ไม่กินงั้นมุกเอากลับ เดี๋ยวเอาไปให้คนงานในฟาร์มก็ได้ ไหน ๆ ก็ตั้งใจทำมาแล้ว”

         “เหอะ คนอย่างมุกน่ะเหรอจะตั้งใจทำอะไร โดยเฉพาะกับเรื่องของพี่ ไม่มีทางหรอก มุกเกลียดพี่จะตาย”

         “เลิกได้เลิกนะ นิสัยชอบประชดเนี่ย จะกินไม่กิน พูดมา มุกไม่มีเวลามาเถียงด้วยนะ เดี๋ยวจะกลับไปช่วยแม่แววที่ร้านอาหารอีก”

         วารีเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอวูบไหวพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ

         ทั้งที่เคยคิดว่าเรื่องราวระหว่างกันมันปิดฉากลงไปแล้ว แต่ทำไมเมื่อมุกดามายืนอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกทั้งหมดมันเหมือนจะหวนกลับมาอีก

         เธอไม่ได้ต้องการแบบนี้ ไม่ได้ต้องการรื้อฟื้นหรือสานต่ออะไรแม้แต่น้อย

         วารียกข้อมือซ้ายดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงครึ่งแล้ว ช่วงบ่ายร้านอาหารมักจะเนืองแน่นไปด้วยผู้คน และมักจะลากยาวไปจนหกโมงเย็นถึงช่วงค่ำ

         “แล้วกินข้าวรึยัง”

         “ถามใครคะ ถามมุกเหรอ” มุกดาหันนิ้วชี้เข้าหาตัวเอง ตาโตราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

         “ตรงนี้มีแค่เราสองคน พี่คงถามหมาแถวนี้มั้ง”

         “พี่วา!”

         “ว่าไง กินข้าวรึยัง”

         “ยังค่ะ เดี๋ยวกลับไปกินที่ร้าน”

         “งั้นก็กินด้วยกัน กลับไปก็ไม่ได้กินหรอก ที่ร้านน่ะลูกค้าเยอะตั้งแต่ช่วงบ่ายจนถึงค่ำโน่นแหละ”

         “แน่ใจเหรอคะที่จะกินข้าวด้วยกัน มุกไม่อยากทำให้พี่กินข้าวแบบไม่มีความสุขหรอกนะ”

         “อย่าพูดมาก นั่งลงกินข้าวด้วยกัน พี่เองก็มีงานต้องไปทำเหมือนกัน”

         วารีเปิดถุงผ้าออกดูและหยิบกล่องพลาสติกสองใบออกมา กล่องหนึ่งเป็นกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีสองช่องด้านในที่ใส่ข้าวสวยโปะด้วยไข่เจียว และอีกช่องเป็นเนื้อแตงโมสีสวยพร้อมทาน ส่วนอีกกล่องเป็นกล่องกลมใบเล็กใส่แกงไตปลา

         สายตาของวารีที่มองกล่องข้าวที่มุกดาเตรียมมาให้เต็มไปด้วยความดีใจ แม้ว่าคำพูดของเธอจะบ่งบอกว่าไม่อยากรับมื้อเที่ยงจากอีกฝ่าย ทว่าสายตาที่มองดูอาหารตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยความดีใจเหลือเกิน

         เพราะไม่มีใครรู้หรอกว่า วารีชอบหรือไม่ชอบอะไร นอกจากแม่แล้ว คนเดียวที่เคยรู้ใจเธอที่สุดก็คือมุกดา

         มื้ออาหารมื้อแรกของทั้งคู่หลังจากไม่เจอกันนานนับสิบปี เริ่มต้นขึ้นที่โรงเรือนในฟาร์มแห่งนี้

         มุกดานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กินข้าวเงียบ ๆ ทว่าคนตรงหน้ากลับสังเกตท่าทีของเธอตลอดเวลา

         “ลาออกทำไม”

         น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม ขณะเดียวกันวารีก็ตักชิ้นเนื้อปลาในแกงไตปลาใส่ลงในจานข้าวของมุกดา

การกระทำนั้นทำเอาอีกฝ่ายแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักท้วง เพียงแต่พยักหน้าเบา ๆ แทนคำขอบคุณ

         “แม่ลีไม่สบาย ป่วยเป็นมะเร็ง ที่ผ่านมาลูกจันทร์เป็นคนดูแล แต่มุกไม่อยากรบกวนน้องแล้ว น้องกำลังจะไปเรียนต่อมหาลัย มุกเลยตัดสินใจลาออกแล้วกลับมาดูแลแม่แทน”

         น้ำเสียงของมุกดาขาดห้วงไปชั่วครู่ ความเศร้าในแววตาเธอฉายแววชัดจนวารีสังเกตมันได้ หน้าตาเหมือนแมวหยิ่งที่วารีเคยนิยามผู้หญิงคนนี้ไว้ดูจะเปลี่ยนไปแล้ว ความเงียบงันเกิดขึ้นชั่วขณะแล้วมุกดาก็เอ่ยขึ้นต่อ

         “การไปอยู่กรุงเทพ ได้เป็นนักอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติแบบที่ฝัน มันไม่ได้ทำให้มุกมีความสุขเหมือนที่คิดไว้ มุกก็ยังหาคำตอบเรื่องนี้ไม่ได้เหมือนกัน แต่ที่รู้แน่ ๆ คือ เวลามันไม่เคยย้อนกลับ มุกเลยอยากมาอยู่กับแม่”

         “แม่ลีป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่ ลูกจันทร์ไม่เห็นบอกพี่ แม่พี่ก็ไปหาอยู่บ่อย ๆ ยังบอกอยู่เลยว่าแม่ลีสบายดี แค่ดูเหงา ๆ อาจเพราะมุกไม่อยู่”

         วารีเกิดความแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้รับรู้เรื่องนี้ ที่ผ่านมาถึงแม้เธอและมุกดาจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ลงรอยกัน แต่วารีก็โตพอที่จะแยกแยะเรื่องอื่นได้ กับคนในครอบครัวคนอื่นของมุกดาเธอก็ยังให้ความเคารพและช่วยเหลือเสมอเท่าที่จะช่วยได้

         อีกอย่างบ้านมุกดามีลูกจันทร์คอยดูแล ซึ่งเป็นเด็กกำพร้าที่แม่ลีเคยให้ความช่วยเหลือ และรับมาเลี้ยงตั้งแต่อายุสองขวบ ตอนนี้ลูกจันทร์โตเป็นสาวเต็มตัว แถมยังน่ารักสดใสสมวัย ทั้งคู่ค่อนข้างสนิทกัน แต่ลูกจันทร์ก็ไม่เคยบอกเธอเรื่องที่แม่ลีป่วย

         “ปีที่แล้วค่ะที่แม่ป่วย และมุกเป็นคนสั่งลูกจันทร์เองว่าห้ามบอกใคร มุกไม่อยากให้ใครมาสงสารหรือช่วยเหลืออะไร เราสามคนยังดูแลกันได้ แต่เอาจริง ๆ ถ้าไม่มีลูกจันทร์บ้านเราก็อาจจะแย่”

         วารีพยักหน้าเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบอะไร ทว่าในหัวกลับคิดอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด

         “แล้วนี่น้องจะไปเรียนต่อเมื่อไหร่ล่ะ ไม่น่าเชื่อนะ แป๊บเดียวลูกจันทร์จะเข้ามหาลัยแล้ว”

         “ค่ะ ลูกจันทร์โตเป็นสาวแล้ว น่ารักสมวัย น้องจะไปกรุงเทพเดือนหน้าค่ะ”

         วารีพยักหน้ารับรู้ ไม่ได้ถามอะไรกลับไปอีก มื้ออาหารของทั้งคู่ดำเนินไปเรื่อย ๆ เมนูอาหารของเที่ยงวันนี้แสนเรียบง่าย ทว่าบทสนทนาที่ได้พูดคุยกันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหนักหน่วงจนวารีทานข้าวได้ไม่มาก ทั้งที่เป็นเมนูโปรดของเธอ

         “ทำไมกินข้าวไม่หมดคะพี่วา นี่ขนาดกินสองคนแล้วนะ”

         มุกดาเอ่ยถามเมื่อเห็นวารีรวบช้อนส้อมไว้ข้างจานแล้วยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม

         “ก็ไม่อร่อย กินไม่ลง”

         “ถามจริง? แต่แม่แววบอกว่าอร่อยนะ แม่บอกฝีมือมุกยังเหมือนเดิมเลย”

         “เหรอ งั้นก็คงไม่เหมือนเดิมสำหรับพี่คนเดียว แต่เอาเถอะ ยังไงก็ขอบคุณที่เอามาให้ แต่วันหลังไม่ต้อง พี่จัดการตัวเองได้”

         มุกดาเห็นสายตาเฉยชาของอีกฝ่ายก็รีบเก็บกล่องข้าวใส่ถุงผ้าทันที

         “เก่งจริง ๆ เก่งเหลือเกิน ทำอะไรได้เอง อยู่ได้ด้วยตัวเอง ไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากใคร ใครยื่นอะไรให้ก็ไม่เอาไม่อยากรับไว้ พี่นี่ไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ”

         สิ่งที่มุกดาเอ่ยมาถูกต้องทุกอย่าง มันคือนิสัยที่แท้จริงของวารี และน้อยคนที่จะเข้าใจในสิ่งที่เธอเป็น เข้าใจความเข้มแข็งซึ่งเป็นเพียงเปลือกนอกที่เธอฉาบมันเอาไว้

         แต่ความรู้สึกลึก ๆ ภายในที่แท้จริง ใครเลยจะรู้ว่าวารีคนนี้กำลังรู้สึกอะไรบ้าง

         “พี่ก็เป็นของพี่แบบนี้มาตั้งนานแล้ว”

         “ค่ะ มุกรู้ว่าพี่เป็นแบบนี้มานานแล้ว งั้นพี่ก็ช่วยรู้เอาไว้ด้วยว่าหลังจากนี้ชีวิตพี่จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”

         วารีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินแบบนั้น ไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยนัก

         “หมายความว่าไง”

         “แม่แววคงไม่ได้บอกพี่ใช่มั้ยคะว่าหน้าที่ของมุกไม่ได้มีแค่ช่วยงานที่ร้านอาหาร แต่แม่ให้มุกมาเป็นผู้จัดการให้พี่ด้วย”

         “ห้ะ!”

         “ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นค่ะ เรื่องจริงไม่จ้อจี้”

         “บ้า ผู้จัดการอะไร พี่ไม่ใช่ดารา ไม่เอา!”