คุณสีคะ คุณถูกภรรยาเขี่ยทิ้งแล้ว!

ตอนที่เซี่ยงหว่านออกมาจากสถานีตำรวจ ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว

ด้านนอกกำลังมีหิมะตก

ผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนคอยแอบสังเกตผู้หญิงที่มีรอยเขียวช้ำบนใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงและเดินกะเผลกคนนี้อยู่เป็นระยะ

แต่เซี่ยงหว่านกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นการซุบซิบนินทาเหล่านั้น

เธอเดินลากสังขารที่หนักอึ้ง ก้มหน้าจ้องมองโทรศัพท์มือถือพัง ๆ ที่หน้าจอแตกด้วยสายตาชินชา

นิ้วมือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดสั่นระริกขณะกดหมายเลขสิบเอ็ดตัวและแตะปุ่มโทรออก

"ตื้ด..."

"ตื้ด..."

เป็นอย่างที่คิดไว้ ไม่มีใครรับสาย เหมือนกับตอนที่เธอถูกรุมทุบตีแล้วพยายามกดโทรออกด้วยความร้อนรนไม่มีผิด

เกล็ดหิมะเกล็ดหนึ่งติดอยู่บนขนตา เธอกะพริบตาหนึ่งครั้ง น้ำแข็งเย็นเฉียบก็ละลายซึมเข้าสู่ดวงตา

"หึ" เซี่ยงหว่านยกมุมปากยิ้มเยาะตัวเอง

สภาพจนตรอกจริง ๆ

ชั่วพริบตาที่มือของเธอหมดแรงกำลังจะตกลงข้างลำตัว...

วินาทีสุดท้าย ก็มีคนรับสายแล้ว

"มีธุระอะไร"

เสียงทุ้มต่ำที่เผยความเย็นชาเล็กน้อยของชายคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย

มือที่กำโทรศัพท์พลันแข็งทื่อ บนใบหน้าเซี่ยงหว่านฉายแววตะลึง "สี..."

"ประธานสีครับ คุณเจียงกำลังตามหาคุณอยู่ครับ"

เธอยังไม่ทันเอ่ยอะไรออกมา เสียงผู้ช่วยของสีเฉิงอวี้ก็ดังแทรกมาจากปลายสาย จากนั้นเขาก็พูดสั้น ๆ อย่างไร้เยื่อใยว่า "แค่นี้ก่อนนะ"

คำพูดที่ยังค้างคาถูกตัดบทโดยสมบูรณ์ด้วยเสียงสัญญาณว่าสายไม่ว่าง

ตรงหัวมุมถนนที่ไร้ผู้คน ภายใต้แสงจากเสาไฟสูงตระหง่าน เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงบนปลายผมของเธอ ร่างกายผอมบางสั่นเทาเล็กน้อย

ทันใดนั้น เสื้อคลุมตัวหนึ่งที่ยังหลงเหลือความอบอุ่นของร่างกายก็ห่มลงมาบนไหล่ของเธอ

เซี่ยงหว่านชะงักเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าคนนั้นคือบรรณาธิการบริหารเซี่ย

สายตาเคร่งเครียดของชายหนุ่มมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะถามด้วยความโมโห "ใครกันที่ทำร้ายคุณจนเป็นแบบนี้"

เซี่ยงหว่านพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาวแล้วส่ายหน้า

"ตอนที่พวกมันรุมทำร้ายฉัน ฉันกระชากผมพวกมันมาได้สองสามเส้น ในซอกเล็บฉันก็มีเศษผิวหนังของพวกมันด้วย พอได้ดีเอ็นเอแล้ว ตำรวจคงตามจับตัวได้เร็ว ๆ นี้ค่ะ"

ชายหนุ่มอึ้งไปครู่หนึ่ง ถูกซ้อมปางตายขนาดนี้แล้ว แต่ยังรับมือได้อย่างใจเย็นและทำอะไรได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

เซี่ยงหว่านคนนี้ สมแล้วที่เป็นคนที่เขาชื่นชมที่สุด

"เรื่องนี้เราต้องตามสืบให้ถึงที่สุด ดึกมากแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านก่อน"

แถวนี้หารถแท็กซี่ยากจริง ๆ เซี่ยงหว่านฝืนยิ้มแล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนรถของชายหนุ่ม "บก.เซี่ย รบกวนด้วยนะคะ"

"รบกวนอะไรกัน คุณเป็นลูกน้องในสังกัดผม คุณถูกทำร้ายผมจะทนอยู่เฉยได้ยังไง อีกอย่าง คืนนี้ทุกคนออกไปทำงานกันหมด เหลือผมอยู่ในออฟฟิศคนเดียว"

ชายหนุ่มหมุนพวงมาลัยพลางพูดต่อ "แฟนเก่าของสีเฉิงอวี้กลับจากต่างประเทศแล้ว ได้ยินว่าเขาไปรับที่สนามบินเองเลย ทุกคนเลยอยากจะได้ข่าววงในเป็นคนแรก"

ดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเซี่ยงหว่านแข็งทื่อไปทันที

ในหัวมีเสียงดังวิ้ง

ที่แท้...ในขณะที่เธอถูกฉุดกระชากเข้าไปซ้อมในซอย แล้วโทรหาเพื่อขอความช่วยเหลือจากสีเฉิงอวี้ เขากลับกำลังอยู่กับผู้หญิงอีกคน

บรรณาธิการบริหารดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นสีหน้าที่ค่อย ๆ ย่ำแย่ลงของเธอ ยังคงเอาแต่พูดต่อไป

เซี่ยงหว่านก้มหน้า นิ้วที่เปื้อนเลือดจิกลงบนหลังมือที่เป็นแผลเหวอะหวะ

ไม่มีใครรู้เลย ว่าเธอคือภรรยาของสีเฉิงอวี้

......

เซี่ยงหว่านไม่ได้ให้บรรณาธิการบริหารไปส่งถึงหน้าบ้าน เธอขอลงตรงหมู่บ้านใกล้ ๆ แห่งหนึ่ง ก่อนจะเรียกแท็กซี่กลับไปที่คฤหาสน์โม่หยวน

เมื่อถึงบ้าน เซี่ยงหว่านไปเปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้า แม่บ้านได้ยินเสียงจึงออกมาดู เห็นสภาพของเธอก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"คุณนายคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้คะ!"

แม่บ้านเข้าไปประคอง แต่เผลอไปโดนแผลที่แขนเข้า เธอไม่มีปฏิกิริยาอะไรสักนิด ราวกับคนหมดความรู้สึก ดวงตาราบเรียบไร้แวว

"ถูกซ้อมตอนออกไปหาข่าวลับค่ะ"

เธอตอบสั้น ๆ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่แม่บ้านได้ยินแล้วกลับขวัญผวา

รู้อยู่แล้วว่างานนักข่าวสายสังคมมันอันตราย แต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงถึงขนาดนี้

ดูท่าแล้ว ที่เมื่อก่อนคุณนายเฒ่าอยากให้เธอลาออกจากงานนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

เมื่อเห็นเซี่ยงหว่านจ้องมองไปที่ตู้รองเท้า แม่บ้านก็ไม่กล้ามองสีหน้าเธอ แต่พูดด้วยแววตาที่มีลับลมคมใน "ประธานสี... ยังไม่กลับค่ะ ได้ยินมาว่าคุณเจียงกลับจากต่างประเทศแล้ว"

เซี่ยงหว่านก้มหน้า ปอยผมหลายเส้นบดบังใบหน้าไปครึ่งซีก แววตาดูสับสนคลุมเครือ แต่แม่บ้านกลับสัมผัสได้ว่าเธอกำลังเสียใจ

"อาจเพราะว่า..."

แม่บ้านอยากจะช่วยอธิบายแทนสักหน่อย แต่เซี่ยงหว่านยกมือขัดจังหวะเสียก่อน "ฉันจะขึ้นไปอาบน้ำแล้ว รบกวนช่วยเอากล่องยาไปให้ที่ห้องด้วยนะคะ"

พอเห็นเธอเดินกะเผลกขึ้นบันได แม่บ้านก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ แต่ก็ยังไปหากล่องยาตามคำสั่งของเธอ

ตอนที่เดินผ่านห้องนอนใหญ่ แม่บ้านชำเลืองเข้าไปข้างใน เป็นอย่างที่คาดไว้ เซี่ยงหว่านไม่ได้อยู่ในนั้น

เธออยู่ในห้องติดกับห้องนอนใหญ่แทน

ใครจะไปคิด คุณนายกับประธานสีแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่กลับยังแยกห้องกันนอน

ไอน้ำคละคลุ้งไปทั่วห้องน้ำ

เมื่อมองดูรอยเขียวช้ำปื้นใหญ่น่ากลัวที่อยู่บนร่างกายผ่านกระจก ริมฝีปากของเธอก็สั่นระริก นิ้วมือที่แข็งเกร็งออกแรงกระชากเสื้อผ้าทิ้งลงในถังขยะอย่างแรง

ราวกับใช้เรี่ยวแรงไปหมดแล้ว ร่างของเธอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

อีกครู่ต่อมา มีเสียงสะอื้นดังแว่วออกมาจากห้องน้ำ แม่บ้านพยายามตั้งใจฟัง แต่กลับได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ เท่านั้น

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เซี่ยงหว่านปฏิเสธความช่วยเหลือจากแม่บ้านที่จะทายาให้ เธอนั่งลงบนโซฟา ทายาลงบนแผลแบบลวก ๆ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

ตอนที่เพิ่งหลับตา ภาพตอนที่ถูกรุมทำร้ายกับเสียงหัวเราะสยองของผู้ชายพวกนั้นก็แวบขึ้นมาในหัว

กระดูกเริ่มปวดลึก ๆ

เธอพลิกตัว เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างเตียง นิ้วสัมผัสไปถึงขวดยาที่อยู่ลึกที่สุด เธอเปิดฝาแล้วโยนเข้าปากเม็ดหนึ่ง กลืนลงคอไปทั้งอย่างนั้นโดยไม่ดื่มน้ำตาม

ด้วยฤทธิ์ของยานอนหลับ เซี่ยงหว่านก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ในฝันเธอยังคงขมวดคิ้วแน่น เหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก นิ้วมือกำขอบผ้าห่มไว้แน่นจนซีดขาวและสั่นไม่หยุด

"ช่วยฉันด้วย..."

เซี่ยงหว่านตกอยู่ในฝันร้ายจนหน้าซีด ร่างบางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาไหลออกจากดวงตาที่ปิดสนิท

ภายในห้องที่มืดสลัวและว่างเปล่าไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ

......

เซี่ยงหว่านหลับยาวไปจนถึงช่วงเย็นของวันต่อมา

รอยเขียวช้ำบนหน้าจางลงไปเยอะแล้ว แต่ตามร่างกายยังปวดมาก ตอนลุกจากเตียงเกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น

โชคดีที่เมื่อคืนมีพลเมืองดีเดินผ่านมาแล้วตะโกนว่าจะแจ้งตำรวจ พวกมันถึงได้หยุดการกระทำอันป่าเถื่อน ไม่ทำร้ายเธอไปมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ขึ้นสวรรค์ไปเจอพ่อกับแม่แล้วจริง ๆ

บรรณาธิการบริหารให้เธอลาพักงานสองสามวัน เพื่อให้เธอได้พักผ่อนอยู่ที่บ้านอย่างเต็มที่

ตอนที่เดินลงบันไดผ่านห้องนอนใหญ่ เธอหยุดยืนดูอยู่ที่หน้าประตูแวบหนึ่ง

ประตูห้องยังคงเปิดอ้าไว้เหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเมื่อคืนสีเฉิงอวี้ไม่ได้กลับมานอนบ้าน

แม่บ้านต้มไข่และปอกเปลือกเตรียมไว้ให้ เธอนั่งลงบนโซฟา นำไข่ต้มมาคลึงบนใบหน้าเพื่อลดรอยช้ำ ส่วนมืออีกข้างก็เปิดโทรศัพท์ดูข่าว

สมกับที่เป็นผู้กุมอำนาจแห่งตระกูลสี ข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งตั้งแต่เมื่อคืน จนถึงตอนนี้ยอดการชมยังคงพุ่งสูงอยู่เลย

ในรูปภาพ แผ่นหลังของชายหนุ่มดูสูงโปร่งองอาจ ราวกับต้นสนที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี

แม้จะเป็นแค่รูปใบเดียว ทั้งยังเห็นแค่ข้างหลัง แต่ก็ทำให้คนยากที่จะมองข้ามราศีอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้

และบนรถวีลแชร์ที่เขาคอยเข็นให้อยู่นั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เห็นเพียงแผ่นหลังท่อนบน

เจียงอวิ๋นซี

เซี่ยงหว่านกดปิดข่าวเงียบ ๆ แต่กลับเผลอบีบไข่ต้มในมือจนแหลกละเอียดโดยไม่ตั้งใจ

เธอก้มลงมองไข่แดงที่กระจายเต็มตัวพลางขมวดคิ้ว ขอบตาเริ่มแดงขึ้นทีละนิด

ไม่เอาไหนเลย

สามปีแล้วนะ ยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าหัวใจของสีเฉิงอวี้อยู่ที่ใคร

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นกลับห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินไปที่ห้องทำงาน หวังจะหาหนังสือสักเล่มมาอ่านเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ห้องทำงานของสีเฉิงอวี้สะอาดเรียบร้อย ไม่มีของตกแต่งฟุ่มเฟือย ไม่เหมือนห้องของเธอที่มีแต่พวกกล่องสุ่มและของเล่นสะสมเต็มไปหมด

เขาลืมปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หน้าต่างบานหนึ่งเปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง ลมพัดจนเอกสารในลิ้นชักส่งเสียงดังพั่บ ๆ

กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวตกลงสู่พื้นต่อหน้าต่อตาเธอ

เซี่ยงหว่านเดินเข้าไปเก็บกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา ขณะกำลังจะวางมันคืนลงในลิ้นชัก สายตาพลักหยุดชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเธอตอนนี้ คือสัญญาหย่าที่เด่นหราชัดเจน